Blog 2025

Een dag waar we beide naar uit gekeken hadden, de Forgotten World Adventure, leek ons leuk om te doen. Een rit van 83 km in omgebouwde golfkarretjes over een oude spoorbaan wat niet meer gebruikt werd sinds ….Sturen hoeft niet, alleen remmen en gas geven. Ik denk dat ze voor de denkbeeldige gevoel van de mens er een stuur in gezet hadden. 

De dag begon vroeg. 7.00 uur bij de receptie voor een rit van anderhalf uur naar de Republic of Whangamomona. Werd erbij gezegd erg “Windy and Bumby” ( erg slingerig en hobbelig). In een klein busje met zijn zijn tweetjes. Jaap voorin en ik op de eerste twee persoon bankje. Heb ik geweten 🤪 ..wist niet waaraan ik me moest vasthouden. Maar dit alleen was al een goed begin. Wij hebben de Forgotten Hihgway alleen gereden van Stratford naar Taumaruni. Een deze rit ging andersom tot aan Whangamomona. 

Daar stonden nog 8 personen te wachten die daar overnacht hadden, weer een klein groepje, we hadden weer geluk. Er stonden 6 wagentjes klaar. 4 stuks voor de gasten  en 2 voor de begeleiders. 1 voor en 1 achter. Na wat uitleg en de regels te hebben door genomen kan de rit beginnen. Wij zaten met zijn tweetjes met Jaap achter het stuur. Af en toe ruilde we om.

We vertrokken om 9.15 en we zouden om 17.15 uur bij het eindpunt zijn. Een dagtocht van 8 uur treinen en stops er tussen met wat informatie over de treinbaan en het verwezenlijken  van deze spoorbaan. Ze hebben er langer over gedaan dan gepland om deze aan te leggen.

Er waren 91 met de hand gemaakte bruggen(tjes) en 21 tunnels. 1 van 1,5 km -3 van 1 km – en 17 van verschillende lengtes onder 1 km.  Een heel goed verzorgde rit, met thee pauzes met koek of cake , een lunch zeer goed verzorgd (zelfs voor mij met met lactose intolerantie) het was in 1 woord geweldig en dat heb ik meerdere malen geroepen… Jaap dit is Geweldig! 

Het weer was fantastisch, blauwe luchten met witte wolken. Heerlijke temperatuur, het werd zelfs zeer warm. De tunnels waren koud, maar aan het einde was het zeer aangenaam verkoelend. Voorraam van het wagentje naar beneden, de wind door je haar, groene heuvels, schapen en koeien gezien. Geweldig….. 

Tja en dan de laatste tunnel, die van 1,5 km die een bocht maakte waardoor je vanaf beide kanten geen licht meer hebt. Daar zóuden ze stoppen en het licht uit doen. Dat is dus niets voor mij. Ook hier werd goed op gereageerd. Voor de tunnel wipte ik over in de laatste kar en wachtte samen met de begeleidester totdat de rest van de groep weer ging rijden. Dus in volle vaart zonder te stoppen door de langste ( voor mij de engste) tunnel. 

Een topdag…  netjes terug gebracht bij het hotel waar we overnacht hadden, hup de auto in naar Ohakune voor de overnachting. We waren samen op, wat ons zo beviel aan deze trip is dat je met een gangetje van 20 km per uur rijd over een verlaten spoorbaan,  midden tussen de natuur. Heel relaxend. In alle rust de omgeving kunnen bekijken, een gezellige groep met humor. Top. 

Niet dat wij op 1 plek zijn gebleven, maar gewoon omdat de wifi niks was en we niet zoveel beleeft hebben van Ohakune naar Masterton. We hebben overnacht in Pahiatue (achteraf zeggen we hadden beter kunnen doorrijden naar Masterton, zo een eind was het niet) maar dan hadden we het volgende gemist.

Wat wat stond er in onze reisgids van Ohakune naar Pahiatua. De Gumboot Statue, was leuk om te zien, goed voor een foto momentje. Dan op naar de Mangaweka Old Power house. Maar eerst kom je de White Cliffs tegen, prachtig om naar te kijken. Daarna over rustige weg werden we door de tomtom naar de plek gestuurd, dan hoor je “Bestemming bereikt” wat zien we …. Niets 😟.

Toch staat dit gebouw op Google Maps want tenslotte mede daardoor word ook zo door ons de route bepaalt. Oke omdraaien dan maar en op naar de volgende.

Whitecliffs Boulders en de Otara Suspension Brdige. Best wel een eind rijden, maar het zonnetje schijnt en alles ziet er dan vrolijk en stralend uit. Links af een brug over. Dan weer links af een weg op. Nog 5,8 km gravel tot aan de Boulders. Hoger en hoger gaan we, bochtje na bochtje, schilderachtig weggetje. Hopend dat je geen tegenliggers krijgt. Komt geen einde aan. Zie je een klein blauw bordje, whitecliff boulders, door het hek ( graag weer sluiten). Zie je een nog smallere weg in de verte de bocht om gaan. Niet wetende wat we zouden zien besloten voorzichtig de auto met heen en weer te keren.  En terug weer nu naar beneden en lang eind. Was toch een leuk ritje. Had het niet willen missen.

O ja dan de brug, tomtom links af slaan, bestemming bereikt, geen brug te zien 😂. Dan maar terug. Die brug waren we dus al eerder overheen gereden. Wisten wij veel, stond geen bordje bij 🫣

Nog een wandelroute, ook niet gevonden, zat ons mee vandaag. Dus nu via de Saddle road de berg over en gelijk door gereden naar Pahiatua naar de accommodatie. Prima stek, en gelijk daar de was maar gedaan. We waren lekker op tijd en er was een droger aanwezig.

Dan de volgende dag 19-1 richting Masterton, een korte rit gestopt bij Pukaha National Wildlife Centre. Waren we in 2017 al eerder geweest, toen witte kiwi gezien nu geen kiwi te bekennen. Toen geen tijd gehad voor de wandelroute van 4 km maar nu wel. Was pittig, alleen maar 2 km berg op en dan weer naar beneden.  In totaal hebben we daar zo 3 uur vertoeft. Onze gebruikelijk koffie/thee/lekkers en door naar de volgende slaapplaats in Masterton. Hier zitten we 2 nachten.  

Vandaag een rit  van Masterton naar Castle Point een zeer mooie plek met een vuurtoren op een klif en met een fantastisch uitzicht. Wij waren daar in 2022 ook al geweest maar we wilden wat verder rondlopen dan we toen gedaan hadden.

Dit voornemen was een goede maar toen pointje daar was liep het toch wat anders.

Marijke had vermoedelijk bij een van de eerdere  wandelingen wat teveel inspanningen gepleegd en heeft daardoor behoorlijk last van haar linker been gekregen. 

Het strand ter plekke is met laag water een heel groot parkeerterrein maar het leek mij toch slimmer om op een gewone parkeerplek de auto te parkeren.

Een steile klim naar de vuurtoren zat er deze keer niet in.

Na een kort verblijf zijn we weer terug gereden naar onze accommodatie in Masterton. 

Rond 9 uur zijn we uit Masterton vertrokken naar eerst bij de drogist wat ICE GEL  te hebben gekocht voor Marijke  mogelijk biedt dat wat verlichting voor de pijnlijke plekken. Ook weer wat Oldtimerdrop gekocht bij de locale BInInn een winkelketen die ook Nederlandse producten verkoopt.

Die inkopen wilden we gisteren al doen maar het was toen een regionale feestdag (Anniversary Day) en veel winkels waren dicht.

Daarna op pad richting onze volgende bestemming Featherston.  Maar eerst nog een rit naar een andere vuurtoren. Bij Cape Palliser, ook een eerdere bestemming van onze vorige reis maar toen zijn we vanwege slecht weer een paar kilometer voor de vuurtoren omgekeerd en dat bleek toen we vandaag weer daar waren een hele goede keuze te zijn geweest. De laatste paar kilometer is een onverharde weg met veel kuilen en gaten en dat is met slecht weer met een gewone auto niet goed te rijden. Maar deze keer was het heel mooi weer en we hebben het tot het eindpunt gered. Voor Marijke was de klim naar de vuurtoren met maar liefst 253 traptreden omhoog en omlaag niet te doen. Ikzelf wilde mij niet laten kennen en ben toch even bij de vuurtoren op bezoek geweest. Wat een uitzicht weer !

Na de vuurtoren zijn we nog even gestopt bij de nabijgelegen zeehonden kolonie.

Zeehonden waren vandaag niet de enige dieren die we tegen kwamen. Op de heenweg was het een kudde schapen waar we voor moesten stoppen. Op de terugweg waren het koeien op de weg waar we langs moesten om verder te komen.

In Featherston zijn we toch maar even naar een dokter geweest bij een medical centre vlakbij om naar de been van Marijke te laten kijken. Vermoedelijk een beknelde zenuw die loopt te knarren. Wat tabletten tegen zenuwpijn gekregen en een lading Paracetamol  erbij. Mogelijk dat dit de pijn wat doet afnemen maar wat langere en inspannende wandelingen zit er de komende dagen niet in. Gelukkig staan die ook niet echt op ons programma met de overtocht naar het zuid-eiland voor de boeg.

Een dag duurt altijd 24 uur, voor ons wat korter vandaag omdat we bijtijds bij onze volgende accommodatie in Lower Hutt wilden zijn. Morgenochtend is het heel vroeg opstaan de Veerboot vertrekt om 08:15 en we moeten daar ruim van te voren aanwezig zijn.

Maar zover is het nog niet, we zijn nog met de dag van vandaag bezig.

Van Featherston eerst nog over Remuaka Hill, een must do of een paar honderd kilometer omrijden. 

Een paar geplande stops hebben we gecanceld vanwege Marijke haar beenproblemen. Is vrijwel zeker weer een Hernia maar wat lager dan ze eerder last van heeft gehad. Het zal nog wel even duren voor de medicatie effect heeft en misschien is mazzel aan haar zijde en verdwijnt het weer. 

Toch laten we ons niet van stuk brengen en vandaag weer een opnamelocatie van Lord of the Rings bezocht. Rivendell, is maar een korte wandeling vanaf het parkeerterrein.Leuke spot met wat informatie over de scenes die daar zijn gefilmd.

Volgende stop was in Upper Hutt voor wat inkopen en onze dagelijkse Koffie en Thee met deze keer een Pie erbij. Voor Marijke met een lactase pilletje, je weet maar nooit. 

Nu voor de vijfde keer in Fernhill Motor Lodge in Lower Hutt en ons aan het voorbereiden op hopelijk een niet onstuimige overtocht naar het Zuid-Eiland.

Half vijf de wekker gaat. We willen op tijd bij de Veerboot zijn. Kwart voor zes weg dan zijn we even na zes uur bij de boot. Wederom voor de Bluebridge ferry die vooral vrachtwagens vervoert. Deze keer  wat extra dollars uitgegeven voor een verblijf in de luxe Pohutukawa lounge. Is inclusief ontbijt en koffie/thee en ook luxe stoelen met een kussentje en een deken en kunnen door het raam onze auto in de gaten houden. Semi business class en met weinig passagiers die voor deze optie gekozen hebben.  Oh ja prima wifi aan boord en we hebben dus eventijd voor een eventussendoor berichtje. 

Zonnig weer en een vlak zeetje, het zit mee dit keer

Aan de overkant, en op het Zuid-eiland aangekomen.  Zonder problemen en de luxe lounge gaan we voor de vaart terug naar het Noord-eiland zeker weer boeken. 

Op was het naar Havelock waar we volgens planning 3 nachten vertoeven om op zaterdag met de Mailboot mee te kunnen om in de Pelorus Sound post en pakjes te bezorgen en onderweg van het natuurschoon kunnen genieten.

Toen we bij de accommodatie aankwamen bleken we echter niet goed in de boeken te staan en de eigenaresse had ons nog niet verwacht. Geen probleem, we konden daar wel terecht,  een uurtje nodig om het appartement gereed te maken. Kwam goed uit want dan kon we even naar Havelock om wat inkopen te doen en te pinnen. Bij deze accommodatie was het cash betalen en daar hadden we niet zoveel van bij ons. Blijkt er in Havelock nergens een goed werkende pinautomaat te zijn.

Gelukkig net genoeg cash bij ons. En het appartement was weer een goede en op een zeer fraaie locatie met uitzicht op de heuvels, prima stek om even bij te komen.

De volgende dag gebruik gemaakt om een bezoekje te brengen aan Pic’s Peanut Butter World in Nelson waar de allerbeste Pindakaas van Nieuw Zeeland wordt gemaakt. Dit keer een druk bezochte rondleiding in een veel te kleine ruimte waar volgens de cijfers jaarlijks 7 miljoen potten pindakaas worden gevuld.

Verschillende smaken konden  worden geproefd.  Niet helemaal de onze en de enige die Marijke lekker vond was nog in de testfase en konden we daar dus niet kopen. Wel een mooie grote pot Pindakaas bij de ingang voor een fotootje.

Terug naar Havelock om even te kijken waar we ons morgenochtend moesten melden voor de Mailboot. Is maar 10 minuutjes rijden vanaf de accommodatie.

Helaas kregen we  een mailtje dat de boottocht niet door kon gaan vanwege technical issues. Jammer, dit was een van de activiteiten waar we ons op hadden verheugd en ons reisschema op hadden aangepast. Positief is dat we nu een rustig dagje hebben. Het weer is ondertussen wel wat minder geworden met veel wolken en buitjes. 

Tja geen postboot over de Pelorus Sound. Wat nu? Ik kom helaas niet ver meer.  Staan en lopen gaan me momenteel niet goed af en ben bang dat dit ook niet meer gaat veranderen voordat ik thuis ben. Zo geen lange wandelingen meer voor ons. Dus onze plannen moeten we veranderen zoals ook vandaag.

Een ritje naar Picton over de Queen Charlotte drive, een mooie schilderachtige route met veel stops met uitzicht over de vele baaitjes waar we anders vandaag langsgevaren waren . We bekijken Nieuw Zeeland nu met de auto met veel plekken en plekjes om te stoppen en van het uitzicht te genieten. 

Deze rit naar Picton is een slinger weg met ontzettend veel bochten. Is maar 42 km waar je een uur over doet zonder te stoppen. Het weer knapte ook op en het werd zowaar lekker warm met een verscholen zonnetje.

In Picton twee winkeltjes bezocht voor souvenirs maar niks gevonden en een Hokey Pokey ijsje voor Jaap. Nog even tijd  genomen voor de dagelijkse dosis koffie en thee en dan via een andere langere maar snellere route terug naar Havelock. 

  Morgen trekken we verder. Richting Abel Tasman National Park.. 

Zondag vandaag, echter die ontbreekt. Was grijs toen we vertrokken uit Canvastown (Havelock). Eerst naar Nelson voor de countdown supermarkt. Hier staat op het brood aangegeven wat erin zit. (Voor mij nog steeds geen melk😉) even broodjes gehaald voor vanavond. Bij de andere supermarkten staat dit niet aangegeven. Koken of we dat kunnen  op de accommodatie in Ngatimoti weten we niet. Het plan is warm te lunchen en vanavond brood. Dus richting Nelson over de Pelorus Bridge, gestopt voor wat fotos om later ons geheugen op te frissen 🤣

Daarna richting Kateriteri, zijn we al geweest in 22/23 maar ik weet dat je daar lekker kan eten. Maar wie zijn wij als wij een bruin boordje zien met daarop 400 mtr turn right  Mapua Village om deze te negeren.. dus rechtsaf, tegen het advies van de tomtom in. Aan de haven aldaar wat winkeltjes bezocht, leuk spul maar te zwaar om mee te nemen. Van het uitzicht genoten en de route van detontom weer gevolgd.

Kateriteri, zag er nog steeds zo uit als 2 jaar geleden, met op  de hoek het restaurant waar we toen  zo lekker gegeten hebben, echter de thaise beef salade was niet lactose vrij 🥲 dus werd het een burger en  voor Jaap fish and chips. Nog even op het strand gezeten, zonnetje was intussen weer om het hoekje komen kijken.

Dan op naar de Orinoco Country Retreat, lag ver van de weg af. En dat klopte wel. Was heel anders dan wij het voor gesteld hadden. Een heel woonhuis op een grote lap grond. “Kunnen we dit kopen Jaap” ik weet wel wat ik er mee moet. Zie het helemaal voor me. 3 slaapkamers en eetkeuken met daaraan vast het keukentje zelf. Een woonkamer met een serre. In gedachte ben ik al aan het verven en verbouwen. De grond een mooie bloemen cq groentetuin met een mooie kas erop. Was ik maar wat jonger geweest…. !

Vandaag een dagje vol met herkenningen. Allereerst de stralend blauwe lucht op de locatie waar als Marijke jonger was had willen wonen. Ver van de weg en dus ook ver van het geluid. Alleen maar natuurgeluiden om je heen.

Was alleen kort toeven daar, we moesten naar Pahora aan de andere kant van Takaka Hill.  Niet zo ver maar wel een hele hoge heuvel waar we eerder ook al overheen moesten en de bochtrijke weg omhoog en omlaag vond Marijke minder eng dan de vorige keer toen het erg regenachtig was.

Ook weer gestopt bij Hawks Lookout met een korte wandeling voor een fotomomentje. Daarna door naar de locatie. We konden vroeg inchecken dus dat wilden we doen ook om te kijken wat de kookopties waren. Is welhandig als je zelf wil koken. 

Weer een knusse stek, een huisje op een wat lijkt een gezellige familie camping op een fraaie plek en vlakbij een strand. Net eventjes te ver voor Marijke om te lopen (gaat vandaag ietsjes beter dan gisteren). Van de beheerder hoorden we dat hij morgen de pizzaoven gaat opstoken en dat we alleen voor de topping hoefden te zorgen. 

Nog even voor de lunch en boodschappen naar Takaka gereden waar we de vorige keer ook zijn geweest. En hoewel we een paar jaar verder zijn lijkt het alsof we er gisteren nog waren. Morgen wil Marijke weer terug om te shoppen.