Het is weer zover, tijd om het zuider-eiland te verlaten en weer terug te varen naar het noord-eiland.
Bij elkaar niet zover met de auto vandaag . Een half uurtje van Blenheim naar Picton en na de overtocht een minuut of 10 naar onze accommodatie in Lower Hutt.
In Picton eerst naar het kantoor van de veerdienst. We wilden ook weer de luxe lounge boeken die we op de eerdere overtocht ook hadden. Daarna nog even wat tijd doorgebracht in Picton en na het gebruikelijke koffie en thee moment op naar de wachtrij voor de veerboot.
Iets minder gladde zee dit keer maar viel reuze mee, de golven bij de walvistocht waren wat hoger š
Terug op het noord eiland betekend ook weer dichter bij Auckland en dichter bij de terugreis. Een beetje gemengde gevoelens is dat.
De fut zat er bij mij niet echt in vandaag. Een slecht bed dus niet zo een beste nachtrust. Nu hadden we al niet veel in de reisgids staan dus kwam dat best wel goed uit. Een strand op gezocht in Waikanae. Een lang uitgestrekt strand zo ver als je kan kijken en weer zo rustig. Even lekker gekuierd in het zonnetje met een lekker briesje.
Koffie en Thee daar genuttigd en door naar Paloma Gardens in Fordell. Best wel een lange zit weer waar ik langzaam een beetje weg doezel mede doordat de Higway 1 op het noordeiland net zo saai is als op het zuider eiland. Maar vlak bij Paloma Gardens zagen wij het bordje B&B en wij niet meer wisten of het nu echt een leuke tuin te zien was zijn (wat dus wel zo is).
We zijn omgekeerd om een boottocht voor morgen te regelen op de Paddle Steam Boat. Duurt 2 uur, lekker niks doenā¦ā¦ doen we al dagen š.
Even wat lekkers gegeten. Oei dat was fout. Zat kaas inā¦ā¦ oepsieā¦
De rest van de dag op de accommodatie verbleven. Hier waren we al eerder geweest. Een leuk klein appartementje met het aller belangrijkste een heerlijk bed zoals wij hebben thuis staan. Al een uurtje er lekker van genomen. Morgen hopelijk net zo lekker weer als vandaag.
Een dagje bootje varen, dat stond vandaag op het programma. 2 uur met de radar boot, een stoomboot. Lekker ouderwets. 1 uur stroom opwaarts en dan weer terug. Het was maar 1 km vanaf de locatie waar we waren. De weersvoorspelling was goed dus lekker gaan lopen langs de rivier met een planning in ons hoofd. Na de rondvaart even een bakkie doe, da. Eve. Verder lopen naar de supermarkt en dan 2 km terug. Een mooie dag besteding. We hadden het leuk verzonnen.
10 uur op pad, ruim op tijd om nog even in het museum rond te kijken. Kwart voor elf het hek ging open en Marijke zal Marijke niet zijn als ze niet vooraan stond. Heerlijk plekje veroverd op de punt van de boot. Want ik had al gezien dat het best druk was. Een met het gegil van de stoomfluit gingen we op weg.
Lekker rustig over rivier, met op de wal bijzondere leuke huizen, bomen en natuurlijk onder bruggen door. Een rustige dag zoals we gepland hadden.
Onderweg werden we van informatie voorzien door de kapitein die dus ook vertelde dat toen er nog geen telegraaf, telefoon bestond werd de informatie over de stand van de rivier door een postduif door gegeven aan de betreffende maatschappij. En ook dit keer werd er een postduif gestuurd naar de wal.
Niet veel later draaide de boot weer om. En het mooie weer van de heenweg werd vervangen door steeds grijzere wolken, het ging harder waaien en tenslotte vielen de eerste druppels. Een klein beetje maar dus dat viel mee.
Eenmaal aan de wal, we waren net binnen of de regen kwam met bakken tegelijk naar beneden. Geen jas, geen paraplu bij onsā¦ o jee ā¦.. en het zou blijven regenen hadden we gehoord. Dus toen het even wat minder werd maar op weg gegaan naar de 1 km ver weg gelegen accommodatie. Droog kwamen we niet over, maar de schade viel mee. Later met de auto maar even boodschappen gedaan. Met de vraag, wat eten we vanavond? De komende dagen blijft dit onze gedachte. Onze fantasieĀ Ā is op, een steeds het zelfde eten daar hebben we ook niet zo een zin in.Ā
We rommelen vaker wat in onze reisschema, zo ook vandaag. het scenic reserve werd vervangen door een leuk museum in Hawera. Al eerder geweest. Maar het is zo leuk om die mini tafereeltjes te zien met van die o zo kleine met de hand gemaakte poppetjes waarvan er niet 1 het zelfde is. Heb nog staan zoeken daarna maar geen 1 ālook a likeā kunnen vinden.
Maar het beginā¦ vroeg wakkerā¦ het zullen de reis kriebels wel zijn. zo vlak aan het eind begint het mij bij altijd met ā¦. Ik wil naar huis ā¦.. en past het wel in de koffer alles wat we gekocht hebben, het word weer proppen. Denk dat we met het gewicht wel goed zittenā¦ maar mijn hoofd is weer druk bezig met van alles tegelijk.
Nu, deze ochtend alles weer netjes in de juiste tas, op de goede plek, het verloopt allemaal heel soepeltjes. Het gaat bijna vanzelfā¦ Routine.
De auto ingeladen en op weg naar Hawera, 89 km verderā¦ het eerste stukje is niet veel bijzonders. Ook Nieuw Zeeland heeft hier en daar saaie stukjes. Maar weldra begint het bekende heuvelachtige landschap wat kenmerkend is voor Taranaki. Maar nog steeds geen spoor te zien van deze mooie karakteristieke berg. ā we zullen het nu wel snel zienā hoorde ik regelmatig naast me. Maar het enige wat we zagen waren wolken. Een brede band met wolken. Het zal toch niet weer?. En hoe dichter we bij Hawera kwamen bleek dus wat we al dachten de berg heeft zich weer eens omhult met wolken. Alleen de flanken waren zichtbaar, de top dus niet. Helaas, het zou de hele dag niet anders zijn.
Volgende stop. Een rhododendron tuin, de Puketi Gardensā¦ zo ongeveer 70 km verder. Over heuvels en door dalen rijden we tussen de berg en de zee, afslaand op een zeer smalle weg langs āLittleā Taranaki. Het kleine broertje van de grote.
Ik krijg hier altijd de kriebels van, wat als je een tegenligger tegen komt. Op zij kunnen we niet, want daar is niks, en zie de helling naar benenden. Wel vol gegroeid met bomen, struiken en varens, maar toch. Slingerend, met vele krappe bochten kruipen we over de weg die maar ongeveer 22 km lang is.
Maar de tuin komt in zicht en vinden nog een plekje voor de auto. Eerste een bakkie. Koffie en thee. Broodje hadden we al in de auto gegeten. En als verrassing word een lekker getoast brood neer gezet met ei en bacon. Lekker voor Jaap. Voor mij geen tussendoortjes meer dan eigen mee genomen brood.
En wandeling van 35 minuten door de tuin. Met leuke vergezichten en veel rhododendrons waarvan er 1 mijn naam dracht. En was al net zo uitgebloeid als ik š¤£ en een kleinere met de naam Gwen š die nog groeien moet.
Daarna met veel geslinger naar New Plymouth voor onze slaapplek. En tot onze grote verrassing. Een hele grote, met grote keuken, die wil ik ook š, grote woonkamer en een bed die heerlijk zal liggen. En dat voor ā¬ 64,- inclusief ontbijt.
Nog even naar de supermarkt voor twee dagen boodschappen. Met de prangende vraag. Wat eten weā¦ š¤. Soepie????
De rit van ā¦ nu moet ik even denkenā¦. New Plymouth naar Otorohanga. Een rit van maar 209 km, geschatte rijtijd 4 uurtjes met alles wat wij in De reisgids hebben gezet. Echter we moeten de locatie verlaten om 10.00, mag natuurlijk ook eerder, maar dat gaat het helemaal scheef. Het probleem ligt bij de tijd dat we mogen inchecken, dat is 16.00 uur dus hebben we nog 2 uur over. Hoe vullen we dit in is dus de vraag.
Daar hebben wij het volgende op bedachtā¦ we gaan nog even naar de scenic lookout van de Three Sisters en we zetten de tomtom op schilderachtige routeā¦ goed plan en route die niet fout kan gaan.
Van de locatie naar de lookout is op deze manier twee keer zo lang dus hebben we het grootste gedeelte van de tijd die we moeten overbruggen al op gevuld, de rest volgt wel vanzelf.
We gaan, linksaf rechtsaf, klein stukje rechtdoor, links en links, rechts en links en zo ging het door, het schiet niet op, dat is de bedoeling, en je komt nog eens in plaatsjes waar we nog nooit van gehoord hebben en bovendien een leuke route. Perfect. Dan rechts af, staat een bordje auto mag niet breder zijn dan 2 meter. Dwars in de auto liggen gaat niet, wij zijn 1,80. Dus de auto is geen twee meter breed. Dus wij rijden door. Komen we bij een oud bruggetje met van die gele stalen palen. Daar passen wij niet tussen, nooit niet. Dus omdraaien en terugā¦.
Wie een tomtom heeft weet dat het leuke apparaatje er alles aan zal doen om je toch die route te laten rijden. Dus met veel gestoei toch maar even op snelle route gezet. En wat zien we. De tijdwinst word teniet gedaan, we komen weer veel te vroeg aan.
Dus een heel eind verder weer op de andere gezet, en dat leek er meer op. Op een drukke weg rechtsaf, doen we alleen met een voor sorteervak. Dan links en links, tijd winst 1 minuut en we rijden weer op de drukke weg. Oke links af dat klinkt beter, smal weggetje, veel te smal, van asfalt gaan we over in grind, oepsā¦ā¦.weer terug op de drukke weg. En de tijdwinst intussen 15 mimuten š¤£ nu blijven we op deze weg doorgaan tot de scenic lookout.
Broodje gegeten en daar gaan we weerā¦.. oeps afslag gemistā¦ nog 17 km te gaan en dan linksaf, dat valt nog mee. Ja dat dachten weā¦ na 17 km, keer om en ga terug, niet wetende of de route die gekozen is onverhard is š± dus dat gaan we niet doen. Snel de instelling van de tomtom veranderd. Geen omwegen meer, geen onverharde wegen. Een heel gepuzzel zo. Dus rechtdoor, de route word 2 x zo lang en zouden op deze manier pas om 18.00 uur aankomen, dus dat word het ook niet.
Weet je we laten de tweede bestemming, Tunnel Beach voor wat het is, we gaan naar de volgende optie. De Natural Bridge en als cadeautje doen we er nog een waterval bij.
Zo verliep onze dag. Het was weer eens wat anders š«£ we kwam mooi op tijd aan
Een verrassend verblijf, zonder meer. Alleen al de weg naar boven was al een belevenis. Een lange gravel weg, een steile nog wel, kwamen we uit bij de groot houten woonhuis met een grote veranda. In dit huis was dus een plek voor ons gereserveerd. Trap op, met een kleine tafel en bank wat eigenlijk in dezelfde ruimte was als hun woonkamer š¤Ŗ en twee slaapkamers en een mini badkamer. Het leuke van zo een slaapplek is dat je meer contact heb met de bewoners. Een gezin met twee kinderen van 8 en 10. Ze waren koekjes aan het bakken en zodra deze klaar was zouden het geen kinderen zijn als ze vroegen mag ik een koekje. Nee, neem maar een appel. š klinkt bekend..
Daar in hun keuken onze maaltijd bereid en buiten op het terras heerlijk gegeten. Daarna zijn wij naar boven gegaan. We voelen ons altijd bezwaard om op deze manier te verblijven. Heeft waarschijnlijk te maken met het gevoel van inbreuk op privacy.
We lagen er vroeg in, we merken dat we al lang op vakantie zijn, de vermoeidheid neemt toe. Ontbijtje gemaakt, rommel ingepakt. Intussen werden de kinderen naar school gebracht en daarna nog even staan kletsen.
Dan op weg naar Hamilton, maar eerst nog een omweg naar Kawhia voor Hot Water Beachā¦ een pracht van een weg met veel bochten, heel veel en berg op en af. Was weer genietenā¦ Kawhia is het laatste plaatsje waar je naar toe kan, de weg houd daar op. Door gereden naar het strand. Een bordje, houd schoenen aan, zand kan erg heet zijn.
Zwart zand, heel fijn zand, en een heuvel, zo hoog, waar je tegen op moet klimmen. Is niet onze sterkste punt. ploeteren door los zand en dan omhoog. Help. Maar we laten ons niet kennen. Voetje voor voetje, een halve stap glijden we naar achteren, voorwaarts gaat het. Het word steeds zwaarder. Met veel gehijg komen we boven. Het uitzicht is gewoon fantastish. Boven zien we een stijle helling, van het zelfde soort zand, naar beneden.
Ik sta te twijfelen, ga ik door of blijf ik boven. Jaap zet door en ik volg. Een strand zover je kan kijken totaal verlaten. Een zwart strand zo mooi! Daar genoten van het uitzicht. En dan weer terug, stapje voorwaarts, halve terug, zo naar boven en naar beneden lopen opletten dat je niet te snel gaat , anders verlies je je evenwicht.
De klim was het zeker waard. In Kawhia nog even koffie en thee, die we niet op kregen zo veel was het. En over de zelfde weg, 32 km slingerend, terug naar de hoofdweg. Nu gelijk naar het appartement, dit keer weer luxeā¦.
Met nog maar een paar dagen te gaan en de wetenschap dat dit onze laatste reis naar Nieuw Zeeland is konden we de stad Hamilton deze keer niet overslaan.Ā Vooral vanwege de prachtigeĀ Hamilton Gardens. Een groot mooi vrij toegankelijk park en een nog mooier āenclosedā park waar entree voor betaald moest worden.
Wij zijn vandaag daar heen gereden, lekker vroeg weer zodat we er bij open gaan meteen naar binnen konden.Het afgesloten tuin gedeelte is thematisch ingericht met verschillende tuinenĀ met stijlen kenmerkend voor verschillende landen en tijdperken. Van Oud Egyptisch tot modern.
Vooral de Japanse en Chinese tuinen vonden wij erg mooi.Ā Maar ook de kruiden- en groententuin had Marijke belangstelling voor.Ā Ā Er is genoeg te zien om een paar uurtjesĀ onderĀ de pannen te zijn. Met een temperatuur van tegen de 30 graden is dat wel een opgave.Ā
We hebben na onze koffie en thee moment er voor gekozen om het openbaar gedeelte maar over te slaan. We wilden nog een een bezoekje brengen aan een lavendeltuin in de buurt van Hamilton. Alleen toen we daar kwamen bleek deze tuin gesloten te zijn en de lavendel uitgebloeid.
Dan maar weer terug naar onze accommodatie. Bleek met onze TomTom toch niet helemaal een makkie. Een paar keer een rotonde en kruispunten niet helemaal overeenkomend met de werkelijkheid maar we zijn weer heelhuids ter plekke.Onze accommodatie in Hamilton is dit keer een luxe appartement in een VillawijkĀ vergelijkbaar met Bloemendaal.
Nog maar 4 nachtjes slapen en dan is het weer richting vliegveld om aan de lange reis naar huis te beginnen.
Vandaag stond in het teken van water. Nee niet datĀ van boven naar beneden valt maar om water in andere zin. Met weer een zonnige dag en een temperatuur van bijna 30 graden Celsius is het prettig om in de buurt van water te vertoeven.Ā
Eerst een ritje naar Te Ahora waar we in 2017 ook zijn geweest maar niet in de gelegenheid waren om een wandeling te doen bij een moeraslandschap aan de rand van dit stadje.Ā Nu dus wel.
Daarna naar Ngatea voor een bezoekje aan de Water Garden een leuk park met veel humor aangelegd.Ā
Omdat we pas na 15:00 uur bij onze accommodatie in Paeroa konden inchecken nog een keer naar Karahangahake Gorge gereden om een iets andere route te wandelen dan we in 2017 en 2022 gelopen hadden.
Nog even wat boodschapjes gedaan en 15:00 precies waren we bij onze accommodatie.
Morgen weer richting Auckland de einde van de vakantie komt met dan nog twee nachtjes slapen echt heel dichtbij .
Tja, hier zitten we dan in het hotel in Auckland. We zijn alweer een dag verder dan het vorige berichtje. Laatste dag, morgen vertrekken we weer met het vliegtuig terug naar huis. Maar dat is morgen, nu eerst gisteren.
Een rit van anderhalf uur richting auckland naar de Botanische Tuin. Elke jaar kwam er wel iets tussen dus dit keer moest het maar een keer gebeuren. Het was grijs en grauw maar in de loop van de dag werd het steeds beter. De wandeling was prachtig, twee uur struinend door verschillende themaās. Hoop gezien, weer wat erbij geleerd.
Aan het einde van deze wandeling het restaurant bezocht. Voor thee/koffie en voor Jaap Fish and Chips voor mij een mee gebracht broodje pindakaas. De thee en koffie stonden al snel op tafel maar de vis? Duurde en duurde, waarschijnlijk moesten ze de vis nog vangen. Toch maar even gevraagd hoe het nu zat. Waren ze vergeten. Oeps. Kreeg excuses, het komt er snel aan. Als troost kregen we een kwark gebakje. Heel lief, maar Jaap lust het niet en ik eet het niet. Maar de vis kwam, groot portie met erbij twee borden. Ze dachten waarschijnlijk dat we het portie zouden delen. Maar Jaap heeft zijn best gedaan maar niet op gekregen.
Dan op weg naar het hotel. Werd drukker en drukken op de weg, we reden Auckland binnen. Makkelijk als je weet waar je wezen moet. Het hotel was samen met de tomtom makkelijk te vinden.
En dan vandaag.. Sealife Kelly Tarlstonās. Daar gaan we nu naar toe.
Nu 11.54 en terug. Was best druk. Er was een schoolreisjeā¦ was sowieso interreassant. Veel gezien, natuurlijk pinguĆÆns, de Konings pinguĆÆns. De haaien en roggen niet vergeten. Kwallen gezien op een manier die je niet verwacht. Ruim op gezet, de dieren hadden voldoende ruimte in de aquariums, heb het ook wel eens anders gezien.
En als afsluiter een mooi uitzicht op de stad.
Morgen de auto inleveren en dan op naar het vliegveld met de lange tocht naar huis.
Na een toch wel vermoeiende terugreis zijn we weer thuis op honk. Bijna 40 uur reizen van opstaan bij de laatste accommodatie tot thuis weer in eigen bed is een hele opgave geweest. Een vlucht van 10 uur en kort daarna een van ruim 14 uur was voor ons een beetje veel van het goede. Van ff slapen in het vliegtuig (voor Marijke zelfs met slaappil ) is weinig terecht gekomen.
Inmiddels wel weer wat bijgekomen en het temperatuurverschil van 25 graden kouder valt gelukkig mee.
