Het begint een beetje te wennen grauw grijze lucht in de ochtend. Ook vandaag was dat het geval. Ietsjes vroeger uit Twizel vertrokken richting Wanaka. 

We hadden besloten om een beetje om te rijden en een bezoek te brengen aan het wat zuiderlijk gelegen Queenstown. Werd daardoor wel de langste autorit van deze vakantie met bijna 300 kilometer op de teller.

Het bleek echter meer dan de moeite waard vandaag.

Van Twizel naar Queenstown is ongeveer 200 kilometer waarvan het grootste deel door de lindis pass een heel mooie route die nog mooier was dan in 2017 toen we deze pas in omgekeerde richting reden. 

Doel van vandaag was een art gallery in Queenstown, daar was het nieuwste boek van landschapsfotograaf Peter Latham te koop. En het hier kopen was een stuk voordeliger dan het vanuit Nieuw Zeeland naar Nederland te laten opsturen. En inderdaad hadden ze heb boek op voorraad en kon ik kopen. Het andere fotoboek van Peter Latham die we eerder hebben kunnen inzien bij een van de overnachtingsplekken in 2022 is uitverkocht en niet meer te koop. Jammer vond ik dat en zei dat tegen de dame van de gallery. Ik moet er ergens een exemplaar van hebben liggen was haar reactie en na wat zoekwerk kwam die inderdaad te voorschijn en heb ik nu beide boeken in mijn bezit.

Niet alleen voor mij ook voor Marijke was het bezoekje aan Queenstown reden voor wat inkopen te doen een mooie witte broek en een fraaie ketting met siersteen.

Ook was het daarna richting Wanaka via de Crownrange ook weer een fraaie scenic route met een lange zigzag klim waar geen einde aan leek te komen en toen we dachten dat we er al waren ging het nog meer omhoog.

Nu moe maar voldaan bij onze accommodatie waar de mussen bijna uit je handen eten en een parelhoentjes familie op de biets toer was langs komen lopen.

Daar zijn we gisteren al geweest 

Vandaag dag drie in Twizel. Met eigenlijk niets op het programma, die was al op voorhand als extra dag ingepland voor het geval de Hooker Valley Track wandeling vanwege slecht weer niet door kon gaan.

Wat nu dan maar doen vandaag? Op Google Maps had ik gezien dat bij de mooie stopplek net voorbij Lake Tekapo. Nog twee meertjes lagen. Lake Mcgreggor en Lake Alexandrina. Het ene lag pal verscholen in een kom achter waar we eerder de auto geparkeerd hadden en het andere meertje een kleine kilometer verderop. Was wel 70 kilometer terugrijden maar we hadden verder toch niets te doen.

Onderweg nog even gestopt bij een paar scenic Lookouts met zicht op Mount Cook in de verte.

De meertjes waren de rit terug zeker de moeite waard. Was weer helemaal stil daar, een mooi plaatje en we zagen daar ook nog een paar Fuuten broeden. 

Terug in Twizel begint het weer weer wat om te slaan. Wordt wat slechter maar daar hebben we niet zo veel last van. Morgen gaan we naar onze volgende stop in Wanaka waar we twee nachten blijven.

Vandaag voorspelling 31 graden, heerlijk als je op een veranda zit met een koel briesje. Maar dat is vanmiddag pas. De wekker ging vroeg, Hooker Valley Track. Vorige keer geheel gelopen. Totaal 10 km. Trappetje op en af… tja dat wilde we vandaag doen. Schitterend mooi weer ervoor. Maar ging het toch echt niet worden.

Vanochtend grauw, mist, geen zon te bekennen. Totdat je ineens de “Berg” in zijn volle glorie in het zonnetje ziet staan. En dat op weg naar de wandeling. Langs Lake Pukaki, een schitterend blauw meer, een mooie weg met prachtig uitzicht. 

We gingen vroeg, parkeerplaatsen zijn gauw vol. Veel autos volgde ons. Toch een stukje lopen. Klein stukje maar totdat de eerste trappetjes beginnen. Het uitzicht op het meer en de eerste swingbrige was prachtig. Het was druk, veel wandelaars voor de lange tocht. Eigenlijk voor mijn gevoel te druk. Ik wandel veel liever in alle rust wat we de vorige keer hebben kunnen doen.

Dan terug langs Lake Pukaki richting Omarama en dan de Clay cliffs. Hier kwam wat tussen, dus werd het een rustig middagje op de veranda met 31 graden en een koel briesje. Met een kort uitstapje naar Twizel centrum met wat winkeltjes. 

De dag na de verjaardag van Marijke was het op naar Twizel vandaag, is mooi weer daar volgens de voorspelling.

Maar in Methven waar we nog waren was het nog een grijsgrauwe bedoening met een miezerig regentje. Volgens de eigenaar was het weer in Methven al de hele zomer sterk wisselend tussen heel warm en heel koud. Hij had nog nooit zo’n slechte zomer gezien.

Maar wij moesten verder een ritje van weer 250 plus kilometer en konden pas na 3 uur inchecken.

Met weer een paar stops ingepland zouden we zeker niet te vroeg aankomen.

Als eerste een wandeling bij Peel Forest. Daar hebben we toen we er bijna waren toch maar van afgezien. Het regende nog steeds en een wandeling in de regen zagen we toch echt niet zitten.

Op naar Ashwick Flats een platte plek waar ik al eerder heen wilde, Ter plekke bleek er weinig te zien. Door naar Fairlie was het volgende ongeveer halverwege de rit van vandaag. In Fairlie koffie en thee en een hamburger als lunch. Vorige keer in het zelfde tentje koffie en thee gedronken. Toen was echter de keuken dicht vanwege het ontbreken van personeel. Was toen net na Covid. En de burger was lekkerder dan die van Marijke zei ze zelf en dat wil heel wat zeggen.

Hoewel het  weer in Fairlie al een stuk was opgeknapt moest even later toch de ruitenwisser weer aangezet worden.

Gelukkig niet voor lang en het werd steeds blauwer en blauwer. Op een paar scenic Lookout plekjes gestopt en onderweg ook weer een verplichte stop bij het kerkje bij Lake Tekapo. Stralend blauw was het daar en bijna alleen maar Aziatische toeristen die volop selfies aan het maken waren.  Na even wat fotootjes te hebben gemaakt op deze voor ons gedenkwaardige locatie zijn we doorgereden  naar een ander punt met een heel fraaie uitzicht op het meer.

Was weer genieten.

Door dan verder naar Twizel. En deze keer eindelijk een mooi uitzicht op Mount Cook in de verte. Morgen gaan we die besneeuwde berg van wat dichterbij bekijken.

Nu op de accommodatie in Twizel.  Een stek naar Marijke’s hart met niet alleen een goed bed maar ook met een volledig uitgeruste keuken inclusief een oven, een rijstkoker en nog een aantal apparaten waarmee ze volop aan het kokkerellen kan.

Vandaag wakker worden met zon, verwachting 29 graden. Hoog zomer hier en dat op een dag dat mooi weer eigenlijk een must is. Mount Sunday staat vandaag in de reisgids. Een rit van 81 km vanaf onze accommodatie met 25 km gravel weg. 

De ritten met zon zijn altijd mooier dan met grijze bewolking. Deze tocht stond met de vorige reis al in de planning, maar zoals altijd is tijdgebrek een spelbreker. Maar deze keer hebben we speciaal een dag ervoor ingepland.  

Wat is Mount Sunday. Is Home of Edoras in de film Lord of the Rings. En als je leest wat ze daar allemaal voor over gehad hebben om daar te mogen bouwen wilden wij deze locatie ook wel bekijken. Alle planten moesten weg gehaald worden om later weer terug te zetten op de zelfde plek. Bouwen mocht maar moest ook weer afgebroken worden. Met andere woorden er mocht niets meer te zien zijn dat ze er geweest waren. Maar wat wij zagen was “Fantastisch” 

Alleen de rit al over de gravel weg, de ver gezichten, de mirror lake, het tapijt van verschillende kleuren, het doel zien liggen in de verte met daarachter besneeuwde bergen…. Wat moet ik er nog meer over zeggen…. Een mooi kado.

Maar vooral de wandeling van 1.5 km, 30 minuten 1 kant op over kiezelstenen maar vaak de stukken zonder stenen zoekend en dan weer terug. Het is me gelukt deze te lopen. Wat ben ik daar blij mee. De berg op dat hebben we overgelaten aan de anderen. Was ons te steil en voor mij nu niet te doen. 

Dat was de dag van vandaag. Een speciale. 

Gisteren was het van grijsgrauw richting een stralend blauwe lucht. Vandaag met een nog langere rit te gaan was het precies andersom. Stralend blauw om mee te beginnen in Greymouth en grijsgrauw in Methven 254 kilometer verderop.

Maar het was weer genieten. Vandaag door Arthurs Pass, volgens Marijke een nog mooiere route dan de weg naar Milford Sound.  Klimmend en dalend en heel  veel slingerend door een prachtige omgeving. Nieuw Zeeland op zijn mooist.

Gestopt op een paar Scenic Lookout plekjes en koffie en thee bij een tentje in Arthurs Pass waar we eerder in 2017 en 2022 ook al gestopt waren. 

Ook nog een gestopt bij Cave Creek een heel mooie plek waar je een ondergronds riviertje kan bezoeken. Helaas te veel trappetjes dat is voor Marijke nog erg problematisch.  

Verder dan maar naar Methven en de lucht werd hoe dichterbij we bij het eindpunt kwamen steeds grauwer. Inmiddels heeft het ook al geregend.

In Methven blijven we twee dagen en morgen staat een bezoek aan weer een mooie film locatie van Lord of the Rings op het programma. Het schijnt dan ook weer zonnig en warm te worden, we zullen zien.

De dag van vandaag begon in Karamea met een beetje regen. Nou een beetje, zeg maar een boel. Gelukkig hoefden we niet al te vroeg weg en het werd geleidelijker minder nat. Maar ja met nat weer twee bergen over is niet onze meest favoriete ding om te doen. Gelukkig goed werkende ruitenwissers en de regen deed de auto er een beetje schoner uitzien. 

Op naar Greymouth , onze volgende bestemming ruim 200 kilometer in zuidelijke richting.

Onderweg nog eventjes in Westport gestopt voor koffie en thee met een overheerlijk lactosevrij broodje.

En hoe  meer we zuidelijker kwamen hoe droger het werd. Als het droog was wilden we de Truman Track lopen een korte bush wandeling naar een ruig stukje Westcoast. In 2022 kon dat niet vanwege werkzaamheden. Nu was het wel gelukt,

Even verderop zijn de Pancake Rocks maar daar zijn we deze keer niet gestopt.

Door naar Greymouth naar Noel Leeming een Mediamarktachtige winkel die de door Marijke gwilde Pie Maker.op voorraad zou hebben. En inderdaad dat bleek zo en is het gelukt dePie Maker te kopen die nu achterin de auto staat.

Op naar de accommodatie was het daarna. Ter plekke wel een Wifi wachtwoord  maar geen netwerk….. en ook geen stroom . Er was een Powercut maar gelukkig  was dat redelijk snel voorbij en was alles weer up and running en is het gelukt om dit berichtje te schrijven.

Het was misschien een beetje veel van het goede om te hopen maar helaas zat een wandeling naar de Oparara Arches er niet in. Bleek toch met trappetjes en over rotsen klimmen een wat lastigere wandeling voor Marijke. Zeker na een onrustig nachtje met opspelende heup, een pijnlijke teennagel en een jeukende hand. Sandflies zijn erger dan muggen en daar hebben we deze reis meer last van dan de vorige keren.  Dan maar wat anders gedaan, een beetje stranddag van gemaakt.  Eerst zijn we nog een stuk naar het noorden gereden naar Kohaihai Beach. Waar de Kohaihai rivier in de Tasman Sea uitkomt. Een afgelegen plek waar je ook kan kamperen. Een paar kampeerders die op de barbecue met ontbijt bezig waren waarschuwden ons voor de vele sandflies daar ter plekke. En laten we nou net het afweermiddel met DEET in onze accommodatie hebben laten liggen. Dus na een paar fraaie foto’s snel de auto weer in en werd het eerst wat meppen.

Terug naar de accommodatie in Karamea om het anti sandflies spul te halen en door in zuidelijke richting  naar een ander strandje gereden bij Litle Whanganui, ook een leuk strand alleen was het voor Marijke wat lastig om op te komen, springen en klimmen is geen optie. Gelukkig even verderop wel een plek waar dat wel kon maar toen moesten we al snel weer weg daar vanwege het opkomende zeewater. 

In de middag vlakbij de accommodatie nog naar een mooi getijdengebied geweest en een ander verlaten strand waar we wel op konden. 

Morgen staat weer een lange autorit op het programma richting Greymouth. Met een beetje geluk kunnen we daar ook de elektrische Pie Maker die Marijke heel graag wil hebben kopen.

We zitten nu twee nachten in Karamea, het noordelijke punt van de West Coast. Deze locatie, een lange rit, hadden we geboekt omdat wij de Arches wilde lopen. Alles was geregeld, gids e.d. ( ver vooruit de trip geboekt). Tja totdat er een kink in de kabel kwam. De gids gaat alleen minimaal met 2 personen, dus ook voor Jaap werd het geannuleerd.

Vandaag naar de I-Site gegaan voor of er toch nog wat in deze uithoek te doen was. 

Een zeer bekwame vriendelijke medewerkster legde ons alles uit. Welke kant we op konden. De Arches werden ook genoemd. Bleek dat we er helemaal geen gids nodig hadden. De wandeling naar 1 van de arches schijnt niet zo moeilijk te zijn, dus werd ik aangemoedigd om het toch te gaan proberen. Terug gaan kan altijd, er is geen tijdsdruk en schijnt geen lange wandeling te zijn. Dus we gaan het proberen. De andere werd ons afgeraden.

Spannend…. Gaat het me lukken.?

Tja en dan heb je is een keer goede Wifi, maar zit je op een stek waar je geen ruimte hebt om op de Macbook met de foto’s aan de slag te gaan.

Gelukkig is de Ipad er ook nog om een berichtje te typen.

Gisteren een zonnige dag in Pohara en we zijn even wezen shoppen in Takaka.

Marijke kon het niet laten en heeft liefst twee boekjes om Pies te maken gescoord. Nu wil ze ook nog ergens een elektrische Pie Maker kopen maar dat is wat lastiger dan we hadden gedacht. Gelukkig hebben we daar nog een maand de tijd voor.

Marijke voelde zich wat beter en we hebben gisteren ook een korte wandeling kunnen maken bij Te Waikoropupū Springs, de grootste zoetwater bron op het Zuid-eiland van Nieuw Zeeland. 

En de avondmaaltijd was Pizza! Een gezellig samenzijn met een aantal andere gasten. Nog een tijdje kunnen kletsen is altijd leuk om te doen.

Een zeer gemoedelijke plek en de meeste gasten komen er al meerdere jaren terug voor hun vakantie,

Vandaag was het weer vertrekken en op naar de volgende plek in Murchison.

Is weer een totaal andere ervaring. Heel klein, netjes en functioneel ingerichte studio maar geen ruimte om de dingen te doen die we van plan waren. Onderweg nog even gestopt bij Lake Rotoroa maar met regen en een dikke grijze wolkenlaag zag het er toch wat minder uit dan toen we daar in 2017 waren geweest.

Morgen naar Karamea waar we ook een tweedaagse stopover gepland hebben.

Wordt daar ook weer slecht weer. Mogelijk kunnen we dan eindelijk weer wat met de foto’s doen.