Lekker tochtje …..

Tring, tring, tring……. Rond 24.00 uur telefoon gaat. Die van Jaap (die van mij staat uit) huisarts belt. 😨maar zijn te laat met opnemen. We schrikken… zou er iets gebeurt zijn. Hij weet dat we op vakantie zijn…. Terug bellen dan maar. Was de assistente, waarom we de griepprik nog niet gehaald hadden. Zij wist niet dat we op vakantie waren 🙃 pfffffffff. Weer terug het bed in, nog heerlijk kunnen slapen voordat een nieuwe trip begint.

Coromandel gaan we naartoe. Een ritje van ongeveer 150 km.

Aantal stops er tussen, dus lekker rustig aan. Eerst een stuk over de Motorway en dan buigen we af richting  Hunua voor een waterval. Het is droog, een klein beetje zon dus lekker een raampje open…. De auto vult zich met een heerlijke bloemengeur. Struiken langs de weg staan in bloei. Witte bloemen, ze ruiken heerlijk. Het voelt alsof we niet weg zijn geweest. Voelt vertrouwd. Het bekende Nieuw Zeelandse landschap. Het is weer genieten. Bij de waterval een korte wandeling, fotos gemaakt en genoten van het uitzicht. 

Het is lente hier. We zijn een paar weken eerder dan de vorige keer. Alles komt nu in bloei. Het zal de komende weken alleen maar mooier worden. Alhoewel ik dit nu schrijf is het noodweer hier. Zware regenbuien en donderslagen. Gelukkig zijn we al op locatie. Zeker met de weg die we reden. Maar dat komt nog.

We rijden richting Thames, bij het begin van Coromandel  Peninsula.  Om van daaruit door te rijden naar Harbour View Motel.  Het weer is aan het veranderen, het word grijs en grauw. Niet echt het weer om een lange wandeling te maken, dus we besluiten door te rijden naar Waiomu, waar we niet zijn geweest. Over Route 25 Coromandel, 1 van de mooiste route die er is. En mooi is het. Waarschijnlijk nog mooier als de zon schijnt. Vorige keer hebben wij deze route niet in zijn geheel gereden en reden de peninsula dwars over. Een gravel weg doodeng vond ik dat. Dus die nemen we niet. We pakken de weg nu in zijn geheel. Dat heb ik geweten 😰 we hadden op de nieuwe logeer plek extra bagage in de kofferbak. Mijn hart was van schrik er in gedoken. Een hele bochtige weg met haarspeldbochten waar je dan precies in die bocht grote vrachtwagens tegen komt. Een chauffeur die volgens mijn gevoel veel te hard reed,  40-60 km

Hier en daar was de rand naar de zee zo smal en hoog dat ik strak voor mij uit bleef kijken om dan weer te schrikken als je de bocht door ging. ( waren heel veel bochten) De weg is niet allen maar kommer en kwel. We hebben heerlijk geluncht met meegebrachte pizza broodjes langs de waterkant. We hebben hier en daar van het uitzicht genoten. Lekker uit gewaaid, van de temperatuur genoten, was rond de 20-21 graden. Een mooie uitzicht punten gehad.

Nu op locatie, leuke knusse kamer, met een heerlijk bed. Het hoost, herrie op het dak. De wind is aan het toenemen. Zo lekker maaltje koken. Wij gaan de deur niet meer uit. Snurk hoor ik, een rust moment. Is aan het bijkomen van een mopperende bevende dame die constant riep “Moet het nu zo hard” 🫣