admin

In Blenheim, tja het invullen van een dag gaat wat moeizaam vandaag. Ten eerste regen, we starte de dag met regen en heb je ook niet zoveel zin om naar buiten te gaan. Ja even snel naar de overkant voor een boodschapje. De supermarkt ligt recht tegenover de accommodatie. Makkelijk. 

Maar thuis had ik verzonnen en wandeling te gaan doen van 10 km langs een mooie lagoon. Dat word het dus niet, is te ver. Alhoewel de klachten wel minder zijn is het toch een stuk te ver. Eerst maar even naar de bank geld pinnen. Wat hebben we nog nodig voor de laatste 10 dagen. Je wilt niet te veel pinnen, want dit is echt de laatste keer dat we in Nieuw Zeeland zijn. Voortaan maar iets dichter bij huis. Word het reizen wat minder vermoeiend. Daarna toch maar even doorgereden naar een andere Lagoon waar we gisteren geweest zouden zijn.

3.2 km lang moet te doen zijn. Dat zijn mijn dagelijkse rondjes in Zaandijk. Een leuke wandeling. Met hele mooie stukken er tussen. Maar O wat viel dat tegen. Er kwam maar geen eind aan voor mij. Het laatste stuk was voor mij echt sjokken. Mijn energie was op, mijn benen dachten van doe de rest zelf maar. 

Dus wat doen we vanmiddag….. Juist niets…. Verhaaltje schrijven, haken, ipadje spelletje spelen en de rugzak inpakken voor morgen. De overtocht naar het Noordereiland. We hebben nog 10 dagen. Hopelijk blijft het net zo mooi weer als het nu weer is. Zon, wolken en een heerlijke temperatuur. 

Gisteren een lang reisdagje nu wat minder kilometers maar toch ook weer een mooie rit richting Blenheim in het noorden. Onze laatste stop voor we weer terug gaan naar het Noord-eiland en langzaam aan komt ook de lange reis naar huis weer in beeld.

Dag Kaikoura daar nog even de plekjes aangedaan die we gisteren vanwege de niet geplande rit naar Hanmer Springs hadden overgeslagen.

Op de plek waar we de vorige keer een paar zeehonden gespot hadden waren ze deze keer alleen met een goede verrekijker te zien en die hadden we niet bij ons.

Maar niet getreurd op de weg naar Blenheim was Ohau Point waar een grote zeehondenkolonie zou zijn. Dat bleek inderdaad het geval en er waren heel veel zeehonden te zien.  Groot en klein en ze waren vanaf de parkeerplaats goed te bekijken.

Even de tijd genomen en dan weer door richting Blenheim. Onderweg nog even gestopt voor het dagelijkse kopje thee en koffie. Dit keer zonder wat er bij. Er was geen Dairy Free iets  en Marijke wilde vanwege de aanstaande boottocht geen risico nemen en we hebben  bij de auto een meegebracht broodje gegeten.

Verder daarna naar de volgende stop. Een vuurtoren dit keer, leek ons leuk.Toen we echter bij de afslag waren zagen dat er No Lighthouse access was en bovendien was het vanaf dat punt een heel smal gravel weggetje die steil omhoog ging. Niet voor ons dus. Een stukje doorgereden en kwamen we bij een leuk strandje uit waar buiten ons om niemand aanwezig was. Precies zoals we het graag willen hebben.

Maar het was nog even verder naar naar Blenheim. Voor het avondeten moesten we nog wel boodschappen doen en hier was de supermarkt direct aan de overkant van de weg dichterbij hebben we nog niet eerder gehad. 

Zes uur de wekker gaat af in onze accommodatie. Vroeg op vandaag we gaan walvis kijken. Tenminste dat is de bedoeling. Hebben speciaal hiervoor de VIP Captain’s Cabin geboekt een cabine met maar 12 heel luxe stoelen direct achter de Kapitein van de boot. Luxe was het zeker met een aparte bus naar de boot gebracht en als eerste de boot op. Prima geregeld nu alleen nog een walvis spotten. Dat is niet zo makkelijk als gedacht. Een walvis blijft maar enkele minuten aan de oppervlakte om daarna weer voor twee uur de diepte op te zoeken.

Na een poosje varen werd de boot stilgelegd en ging de kapitein luisteren of een walvis in de buurt was en mochten wij op dek staan. Helaas niets gehoord en gezien dus werd het weer verder varen. Zo ging het een paar keer totdat er signalen van een walvis werden opgevangen.

Met de boot daarna de goede kant op en konden we inderdaad een walvis zien. Niet zo duidelijk als we zouden willen maar het was toch een hele ervaring vooral toen de walvis met staart omhoog de diepte weer ging opzoeken.

Nog even was geprobeerd om te zoeken naar een andere walwis maar deze was niet in de buurt. Langzaam terug richting kust en daar begon eigenlijk het leukste van de boottocht. Dolfijnen niet een paar maar een hele hoop.

Een grote groep Dusky Dolphins die vlakbij zwommen en een aantal was volop bezig met acrobatische toeren. Hier een aantal minuutjes van kunnen genieten voordat we weer terug naar honk moesten.  Wij hadden het naar onze zin gehad.

Maar ja Hanmer Springs een kleine 150 kilometer van Kaikoura en waar we gisteren vertrokken waren kon ons niet loslaten. We moesten toch nog even terug naar dit toeristen stadje met zijn heerlijke thermische baden. Nee niet om daar  voor een derde keer van te genieten. Marijke was haar kussen vergeten en   zonder deze kussen is het op veel plekken lastig zitten zonder een pijnlijke kont.

We hadden toch niet veel op het programma staan dus een 300 kilometer ritje heen en weer naar Hanmer Springs door het mooie landschap was geen echte straf. Na een korte koffie en thee pitsstop zijn we nu weer met kussen terug in Kaikoura.

 Hanmer Springs dat was gisteren, vandaag zijn we al in Kaikoura vol spanning voor morgen, de walvis tocht.  Maar eerst Hanmer Springs. Wat hebben we die dag gedaan. Kan ik heel kort zijn. Bijna niks 😂 in de ochtend en heel klein ritje waar we al snel moesten keren omdat het doodlopende weg is.

Dan maar een wandeling door het dorp waar we een zeer leuke winkel met snuisterijtjes tegen kwamen.  Bij de accommodatie broodje gegeten en bij twee uur richting de hot pools. Daar zijn we de hele middag geweest, patatjes gegeten, nog meer in het water gelegen.

Lekker warm was dat. Ik was het op een gegeven moment uitgeweekt en ben op een bankje gaan zitten met mijn haakwerk. Jaap is er nog even verder mee door gegaan.

Ja en dan vandaag. Weer een zeer mooie rit gehad. Over alom bekende slingerende weggetjes, omhoog en omlaag. Waar we allebei zo veel van genieten.

Doorgereden naar Cheviot voor de Cathedral Cliff, een uitzichtpunt met een aardig uitzicht.

Dan terug langs Gore bay voor een korte strand wandeling. Weer terug naar Cheviot op weg naar Kaikoura, gestopt voor de lunch om daarna weer over de ons gevreesde hihgway 1 te rijden die eergisteren zo ontzettend saai was.

aar zowaar nu een pracht van een weg, om te belanden bij onze accommodatie voor 2 nachten, vlak bij het strand. En terwijl ik dit schrijf hoor ik het bulderen van de zee. Als ik kook kijk ik op de zee. Heerlijk. Een mooier uitzicht kan ik me nu niet wensen.  

Vandaag vanaf Temuka naar Hamner Springs. Ook weer een lange rit van bijna 300 kilometer. Bijna de hele weg over State Highway 1 een heel drukke nagenoeg rechte weg door zo’n beetje het saaiste en vooral vlakste stuk van Nieuw Zeeland dat was even doorbijten. Maar na 200+ kilometers konden we eindelijk afslaan naar SH7 en kwam het herkenbare bergachtige landschap weer inzicht.

In Hamner Springs  blijven we 2 nachtjes en dat is vooral bedoeld om even tot rust te komen en te genieten van de Thermische baden waar we vandaag en morgen heen gaan.

Zaterdag gaan we hier weer weg richting Kaikoura voor de Walvistocht. Het beloofd mooi weer te worden dus duimen dat er geen mechanisch probleem zal zijn waardoor deze boottocht geannuleerd moet worden.

 Grijs in Dunedin, het lijkt wel een vast gegeven. Waar wij vertrekken is het grijs de richting waarna we naartoe gaan word het steeds mooier. Zal dat ook lukken als we naar Nederland terug gaan? Het mooie weer meenemen? Heb in mijn hoofd een tuin renovatie zitten. Je bent hier meer met andere dingen bezig dan thuis. Zo beredeneren wij hoe al die mensen het hier doen wat groente betreft. De keuze hier in de winkels is minder dan bij ons. Zouden ze het zelf kweken? Zo is de groente hier smaakvoller dan thuis. Je kijkt eens bij anderen in de tuin. In Twizel bijvoorbeeld. Kreeg ik de tomatenkas te zien. Zo ontstond bij mij het plan om het thuis anders te gaan doen. Ik ga wat groente kweken in de tuin. Tomaten is er eentje van. En zo zie je hier en daar wat, dat ik leuk vind en denk ik na van past dat in de tuin. Dus vervelen thuis zal ik voorlopig niet doen… heb al tegen Jaap gezegd dat de schuur kleur misschien gaat veranderen.

Maar ik dwaal af. Temuka staat in het boekje, onze accommodatie met een omweg naar verschillende plaatsen die we willen zien. Shagpoint een zeehonden kolonie. Daarna gaan we door met een omweg naar verschillende Geosites waar iets bijzonders te zien zou zijn. Dus wijken we af van de hoofdroute, High Way 1 en slaan linksaf. Een viaductje onderdoor na een scherpe bocht van 2,35 mtr hoog 🫣je zal een caravan bij je hebben dan heb je toch mooi een probleem. Probeer maar eens de bocht achteruit te rijden. Oepssssss.

We rijden weer door een bijzonder mooi landschap, de zon schijn, en we genieten met volle teugen. Km na km verslinden we, onze doe vakantie is veranderd in een toer vakantie. Wat is de vakantie weer prettig, relaxend en bovenal mooi. Tomtom regelt alles, nou ja bijna dan. We moeten zelf het juiste adres invoeren anders komen we er niet. Zo ook vandaag. We zouden gaan kijken bij Tokarahi Sill, en voordat je het weet ben je er al voorbij.

Oke volgende, Prydes Gully Quary Geosite, nooit gezien, volgende Elephants Rocks, en wat denk je rij je weer langs het eerste punt, Tokarahi Sill, nu waren we voorbereid en een foto vanuit een rijdende auto gemaakt. Stoppen was niet mogelijk. De Elephants Rocks, die hebben we gezien 😁 dat was prachtig, leuk om te zien.

Maar een olifant hebben we niet gevonden. We hadden er nog een maar die hebben we zelf maar overgeslagen en gelijk maar een leuke omweg gemaakt van zo een 50 km, stond niet in de planning, maar zo toeren we wel meer. Tijdens een rit veranderen we wel eens wat. Zo nu ook. Even bij Timaru gestopt voor wat boodschappen. En pas om 16.30 waren we in Temuka, een latertje voor ons dit keer….. 

Droog vandaag en een beetje meer zon. De derde dag in Dunedin stond alweer een scenic ritje op het programma. Kan ook niet anders met het prachtige landschap van Nieuw Zeeland. Dit keer ook weer door een omgeving waar we al eerder  geweest waren. Via de hoogvlakte van Macraes Flat naar Middlemarch en via de andere kant terug naar Dunedin.

Macraes Flat is wel hoog maar niet zo vlak als de naam doet vermoeden heuveltje op en heuveltje naar beneden was het weer door een landschap doorspekt van veel, heel veel rotspartijen.

Boven op de hoogvlakte is ook een grote goudmijn. Waren we ook al eerder geweest maar ze hebben het voor bezoekers wat aantrekkelijker gemaakt waar je met een self guided tour langs verschillende locaties wat van de geschiedenis van het goudwinnen kan opsnuiven en de zeer grote kiepauto’s kan zien rondrijden.

Zag er anders uit dan we ons konden herinneren.

Daarna weer verder door het mooie landschap naar Kissing Gate Cafe in Middlemarch voor een kopje koffie en thee met een homemade Beef Winee Mushroom Pie.

Toen weer op naar de accommodatie ruim een uurtje rijden nog.

Morgen is de tijd in Dunedin weer voorbij en gaan we langzaam omhoog richting   het noorden. Nog een kleine drie weken dan staat de terugreis naar het koude Nederland weer op het menu. 

Vandaag weer eens niet zo best weer bewolkt en regen is de verwachting maar dat is op een paar spetters na uitgebleven.

Dag twee van drie in Dunedin met wat we eigenlijk wilden doen, een treinrit door de Taieri Gorge niet beschikbaar moesten we wat anders verzinnen.  Ik had daarvoor een paar scenic plekjes bedacht die mij wel leuk leken.  De eerste de Centennial Lookout had ik kennelijk niet goed in de TomTom gezet. We kwamen na een paar keer te vroeg zijn afgeslagen en een stukje moesten omrijden via de Motorway en een heel steil weggetje op een doodlopende gravelweg uit. Was niet helemaal de bedoeling en we moesten eerst een stuk achteruit rijden om te kunnen keren. Daarna het toch wel erg steile weggetje naar beneden om richting het tweede Lookout punt te gaan. Dat naar beneden rijden vond Marijke toch wel een beetje eng.

Op naar het tweede uitkijkpunt.  Deze was wel goed in de Tomtom gezet Maar als je de verkeerde afslag naar rechts neemt kom je ook niet meteen op de bestemming aan. Nu een klein stukje doorrijden om te kunnen keren om de juiste afslag te nemen. Hier was het ook weer een steile weg omhoog met het laatste stuk nog steiler dan eerder.

Wel een mooi uitzicht op de haven met beneden een groot passagiersschip van de Holland America Lijn.

Toen weer terug naar beneden wat ook weer heel eng was.

Maar al dat engs van steil omhoog en omlaag werd  qua engheid ruimschoots overtroffen door het ritje naar de volgende stop, een oude strekdam en een strandje 11 kilometer verderop.

Een vlak ritje dit keer maar over een smalle slingerweg vlak langs een waterkant.  Zonder een vangrail. Marijke had al de kriebels op de heenweg en op de terugweg zou ze aan de waterkant zitten en dat is iets waar ze normaal al niet van houdt.  Keren was geen optie. Zijn daarom doorgereden naar de beoogde plek. Is aan de overkant van de Royal Albatros Colony waar we de vorige keer zijn geweest.

Jammer van het grauwe weer maar we hebben het er maar mee te doen. Toen ook nog de weg terug. Marijke had het liefst gaan lopen en wilde zeker niet op de passagiersstoel zitten. Is maar op de achterbank gaan zitten en heeft de elf kilometer slingerweg naar rechts gekeken.

Aan het eind van de slingerweg even gestopt voor koffie en thee om daarna weer richting Dunedin te gaan. 

Dat was maar 281 km. Maar….. dat is toch best wel een flink eind. De dag begon goed. We zagen nog blauwe lucht met wolken, maar zodra de koffers in de auto zaten voelden we de eerste spetters. Onderweg en in Dunedin was regen voorspeld. Op zich is dit ook wel eens prettig. Elke dag 29-30 graden word je ook moe van. Alleen de omgeving zonder zon is grauw en grijs…. Dat is ook de voornaamste kleur geweest die we vandaag zagen. 

Rustig tuffend met een gangetje van 80-90 km per uur. Ja rustig tuffend! Wat de nieuw zeelanders rijden beduidend harder. Zoeven we dus rustig over berg en door dal. Fantastische route weer vandaag. Berg op en af, grijze rotsstenen in het veld naast de weg…. We hadden het met de omgeving weer getroffen. Het blijft mooi.

Onderweg, ergens in een plaats met een naam. Oksburg of zo 🫣 stopten we voor een bakkie. En typische oude plaatselijke restaurantje waar de wc was te vinden buiten in de schuur 😂 met een  lekker old school menuutje. Wij vragen “heb je ook DF ( dairy free, zuivel vrij) “, werd aan de vrouw des huizes gevraagd die te vinden was in de keuken. Een boterham werd er gevraagd. Ja is goed maar wat erop. Dat kan van alles zijn wat je wil. Waarschijnlijk stond ik hem onbegrijpend aan te kijken zodat ik een hele waslijst aan ingrediënten opgesomd kreeg. Toen snapte ik het nog minder 😟 simpel antwoord terug… boterham ei bacon…. Jaaaa daar had ik trek in. Dat werd dus twee keer Sandwich egg bacon…. En wat voor een. Zo simpel maar o zo lekker, wat je verwacht aan moeders tafel te krijgen. Top.

Terug naar de auto. Zie ik dat ik mijn vest binnenste buiten aan had…. Had je dat niet even kunnen zeggen, O dat let ik niet op. Typisch man. Je zal ook niet zeggen dat ik er leuk uit zie 😉 o dat wil ik best wel. Je ziet er leuk uit met je binnenste buiten vest 🤪

We waren pas op de helft, langzaam doezel ik wat weg. Mede door het nieuwe medicijn die ik nu gebruik en door de vele korte bochten en bergje op en af waardoor je langzaam in slaap word gewiegd. Niet veel later gestopt voor een korte wandeling. Zo kabbelt de dag rustig verder. Op naar een accommodatie in Dunedin waar we al eerder waren geweest en goed was bevallen. Niet het zelfde appartement, nee en nog betere… hier zitten we drie dagen.   

Wakker worden op een andere locatie is altijd even wennen want slaperig je bed uit komen en de normale route als thuis volgen kom je toch heel ergens anders uit. Juist. Ik kom dan niet verder dan de muur 😂 maar alle gekheid op een stokkie glurend door het gordijn zie ik een strak blauwe hemel, word weer een mooie dag vandaag.

Rond een uurtje of negen, richting Wanaka Tree. Leuke boom groeiend in het water. Een stop waard. Echter er valt hier al tijden geen druppel meer, dus de boom staat in feite op het droge. Doet niks onder voor de boom, een mooie foto gescoord voordat de grote toestromende Aziaten je beeld verknoeien. Het waren er heel wat.

Wat staat er nu op de planning. Vul de dag maar in. Richting Glendhu Bay. Blijkt een leuke rit te zijn, mooie omgeving, leuke bergen, een een paar paragliders. Toch mooi om te zien hoe ze landen. En dat in tandem.

Richting de camping waar we zitten. Voorde lunch. Italiaanse braadworst. Is weer eens wat anders. En verrassend ze waren nog lekker ook. Vanavond broodje hamburger. Het is te warm om lang in de keuken te staan. Zo warm dat ik even moest nadenken wat ik aan moest. Dus wat koffers over hoop gehaald. De piemaker en de gekochte boeken in een koffer gestopt bad ik het juiste kleding setje gevonden.

Voor een hete dag als dit is het noodzaak om losse, vlotte en toch flatteuze kleding te dragen. Beginnend bij de boxershort. Een wijd vallend modieus model met steek zakken zodat je er je nodige spullen voor onderweg in kan bewaren. Daarop aansluitend een passend topje met afsluitende hals. Daaronder een paar goede wandelschoenen in de kleur blauw met daarbij blauwe korte sokken. En om het geheel af te maken een hoofddeksel in bijpassende kleur, dit keer een petje met daarop verwijzend in welk land je bent en natuurlijk de daarbij behorende fototoestel om alles vast te leggen wat je daarna weer vergeten bent. 😂🤣🤣

Dat was ons dagje. Smiddags nog een spontane rit door Wanaka langs een paar leuke strandjes rond Wanaka.