Otorohanga en verder..

Een verrassend verblijf, zonder meer. Alleen al de weg naar boven was al een belevenis. Een lange gravel weg, een steile nog wel, kwamen we uit bij de groot houten woonhuis met een grote veranda. In dit huis was dus een plek voor ons gereserveerd. Trap op, met een kleine tafel en bank wat eigenlijk in dezelfde ruimte was als hun woonkamer 🤪 en twee slaapkamers en een mini badkamer. Het leuke van zo een slaapplek is dat je meer contact heb met de bewoners. Een gezin met twee kinderen van 8 en 10. Ze waren koekjes aan het bakken en zodra deze klaar was zouden het geen kinderen zijn als ze vroegen mag ik een koekje. Nee, neem maar een appel. 😂 klinkt bekend.. 

Daar in hun keuken onze maaltijd bereid en buiten op het terras heerlijk gegeten. Daarna zijn wij naar boven gegaan. We voelen ons altijd bezwaard om op deze manier te verblijven. Heeft waarschijnlijk te maken met het gevoel van inbreuk op privacy.

We lagen er vroeg in, we merken dat we al lang op vakantie zijn, de vermoeidheid neemt toe. Ontbijtje gemaakt, rommel ingepakt. Intussen werden de kinderen naar school gebracht en daarna nog even staan kletsen.

Dan op weg naar Hamilton, maar eerst nog een omweg naar Kawhia voor Hot Water Beach… een pracht van een weg met veel bochten, heel veel en berg op en af. Was weer genieten… Kawhia is het laatste plaatsje waar je naar toe kan, de weg houd daar op. Door gereden naar het strand. Een bordje, houd schoenen aan, zand kan erg heet zijn.

Zwart zand, heel fijn zand, en een heuvel, zo hoog, waar je tegen op moet klimmen. Is niet onze sterkste punt. ploeteren door los zand en dan omhoog. Help. Maar we laten ons niet kennen. Voetje voor voetje, een halve stap glijden we naar achteren, voorwaarts gaat het. Het word steeds zwaarder. Met veel gehijg komen we boven. Het uitzicht is gewoon fantastish. Boven zien we een stijle helling, van het zelfde soort zand, naar beneden.

Ik sta te twijfelen, ga ik door of blijf ik boven. Jaap zet door en ik volg. Een strand zover je kan kijken totaal verlaten. Een zwart strand zo mooi! Daar genoten van het uitzicht. En dan weer terug, stapje voorwaarts, halve terug, zo naar boven en naar beneden lopen opletten dat je niet te snel gaat , anders verlies je je evenwicht.

De klim was het zeker waard. In Kawhia nog even koffie en thee, die we niet op kregen zo veel was het. En over de zelfde weg, 32 km slingerend, terug naar de hoofdweg.  Nu gelijk naar het appartement, dit keer weer luxe….