Vandaag was weer een hele lange reisdag. Wat kilometers betreft de langste tot nu toe. Bijna 300 op de teller erbij. Maar was er een weer een om niet te vergeten.
Eerst 151 kilometers en nog wat om een plaatsnaam bordje op de gevoelige plaat vast te leggen en dan daarna 100 erbij om de volgende topplek te bekijken en tenslotte nog wat kilometers met een paar omleidingsroutes om op onze overnachtingsplek in Napier te komen.
Maar laten we bij het begin beginnen. Bij Masterton hebben we Route 52 genomen om bij onze eerste stop te komen. Deze weg, de vroegere State Highway 52 is een hele lange slingerweg door bossen, heuvels en dalen. Weer een fantastische mooie route en we genoten elke minuut van het uitzicht. De weg zelf was er wat minder aan toe. We hadden gisteren natuurlijk wat ervaring opgedaan met “opknap werkzaamheden” dat was echter een voorgerechtje vergeleken met vandaag. Op veel plekken was de weg in een veel slechtere staat en met de meerdere “roadworks” , stop en go’s gaf de TomTom een steeds latere aankomsttijd aan. Ook een poosje stilgestaan omdat een grote vrachtwagen met een grote graafmachine erop onderweg was over een smal bergweggetje en we moesten wachten totdat deze voorbij was en ja dat smalle weggetje ging ook over de berg heen waarbij wij aan beide kanten van de weg naar beneden konden kijken.
In Pongaroa gestopt bij een klein tentje voor Koffie en thee en een Stake and Mushroom Pie. Toen verder naar het plaatsnaam bordje dat we wilden zien.
Met 151 kilometers er naar toe was het wel even de moeite om daar te stoppen.
Het is natuurlijk niet zomaar een bordje, het gaat om de langste plaatsnaam ter wereld met maar liefst 85 letters. Het is een beetje moeilijke Maori naam, maar we gaan oefenen om deze langste plaatsnaam: Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu
uit te kunnen spreken, jullie ook?
Na de langste plaatsnaam zijn we verder gereden naar de volgende topper op ons lijstje: Te Mata Peak. Was maar 98 kilometers verder over de weg die nog steeds niet overal even vlak was. Te Mata Peak is een hoge heuvel met een fantastisch mooi uitzicht over de wijde omgeving. Echter de top van deze topper hebben we niet bereikt, het smalle weggetje naar boven was ons toch net even te eng. Maar vanaf de Saddlle carpark was het uitzicht ook al heel mooi alleen jammer dat het zicht vanwege de regenbui die net weer voorbij kwam .
Op naar de volgende topper: onze accommodatie in Napier daar zaten we op topverdieping. Weer een heel grote ruime stek met zelfs een jacuzzi, een echte topplek dus.
En als je denkt dat de dag voorbij is, was er nog een topper dat niet eens op ons menu stond, het restaurant waar we gingen eten. Een restaurant met authentieke Indonesische gerechten en waar zelfs een beetje Nederlands gesproken werd. Gekozen voor een rijsttafel en gebakken banaan als toetje. Heel erg lekker en meteen een tafeltje besproken voor morgen 🙂
Was dus een echte topdag vandaag.
Hahaha die plaatsnaam! Ik waag me er niet aan 😂