Vandaag een volle dag in Kaukoura. We hadden een luxe Walvistour geboekt, om 07.15 dat was de enige tijd die nog te boeken was. Vanochtend daar naartoe, bleek de tour vanwege het weer gecanceld te zijn, konden gelukkig wel omboeken naar 15.30. Dus gaan we andere dingen doen. Geen probleem.
Echter het weer is nu zo slecht, slecht zicht, mist op zee, harde wind dus hoge golven en zijn inmiddels voor de hele dag alle tours gecanceld, dus ook die van ons 😭. We hadden nog een wandeling in de planning staan, maar ook daarvoor is het te slecht. We hebben nu echt een dag rust. Geen fotos vandaag. Dus ja niks en de blog van het NZ weer zegt: Wet wet and yet more wet 😱 dus we hebben de komende dagen nog wat water te verwachten. Maar de weersvoorspellers hebben het hier ook vaak mis, we gaan het zien en meemaken.
Nog maar 3 nachtjes slapen en dan gaan we weer met de veerboot terug naar het Noord Eiland en nog maar een klein maandje dan is deze avontuurlijke reis weer voorbij.
Gelukkig is dat nu nog niet het geval. Vandaag weer een kort ritje van Henmer Springs naar Kaikoura. Bij de volgende accommodatie was het pas om 3 uur inchecken dus eerst nog even een boswandeling gedaan bij Henmer Springs om de tijd wat te rekken.
De route daarna was weer een hele mooie. Bij Waiau gestopt voor Koffie en Thee en verder via een heel erg scenic route langs Mount Lyford.
Nog wat vroegjes in Kaikoura maar daar eerst de lunch genoten. En op een strand, nou ja strand meer kiezels en rotsen gewandeld.
Kwamen daar wel enkele Zeehonden tegen die het niet erg vonden om fotografisch vastgelegd te worden.
Ondertussen weer bijna 3 uur geworden en konden we naar onze slaapplek voor de komende 2 nachten. Morgen heel vroeg op voor een hopelijk mooie zonsopgang en een nieuw avontuurlijk dagje.
Vandaag onze accommodatie is in Hanmer Springs het leek ons wel leuk om hier naar de pools & spa te gaan. Dus op tijd vertrokken, het is niet lang rijden, maar 116 km. Aankomst tijd 10.45 uur en het complex opent haar deuren om 10.00 uur dan zijn we mooi op tijd. Om lekker lang van het warme water te genieten.
De tomtom stuurt ons via de Lewis Pass, wat we hiervan kunnen verwachten is voor ons een verrassing.
De eerste 75 kilometer zien wij aan weerszijde van de weg, met af en toe een kleine onderbreken van een klein grasveld, alleen maar bomen. Kronkelend gaat de weg door dit landschap. Aan de ene kant heel relaxend an de andere kant oer saai.
Naarmate de weg ons richting Hanmer Springs voert word de weg steeds mooier. Was weer ff genieten.
10.42 uur we komen aan bij de Pools 😱 geen parkeerplek meer te vinden in Hamner Springs, zeker een rij van 100 meter voor de ingang 🫣 daar gaan we niet tussen staan, want eenmaal binnen heb je ook een rij voor de verkleed hokjes en voor de lockers, als er dan nog lockers beschikbaar zijn. Dit was even schrikken, niet verwacht.
Dan gaan we gewoon wat anders doen, een lange wandeling in bos waar we kozen voor de Hamner Forest Walk van 1:30 minuten met exotische bomen. Wat bleek, we liepen op een paar bomen na door een Europees bos 😂 ook leuk om te doen, leuke hout snij werken gezien.
Dan naar het centrum voor de lunch. Echter nog steeds geen parkeerplek te vinden. Dan maar door naar onze accommodatie eens kijken of we al kunnen inchecken. Was geen probleem. Blijkt het een compleet huisje te zijn met 4 slaapplaatsen etc. en zelfs een stoel waar ik lekker in kan zitten ❤️. De hele vakantie nog niet gehad. Terug gelopen maar het dorp voor de lunch een gelijk naar de winkel.
Nu terug op onze slaapplek, dachten even een dutje te doen, word ik aangestoten door Jaap… heb jij het ook gevoelt…. 😳 Wat. …. Alles trilde…… chips, niks gevoeld, gemist 😭
Nu hoor ik weer snurk 🤪😂 vanavond een nieuwe poging om naar het zwembad te gaan… ben benieuwd.
het is gelukt, van 18.00 tot 21.00 uur in Hanmer Springs Pools & Spa geweest. Was heerlijk. Nu lekker rozig.
Hokitika naar Reefton. Een ritje van maar 116 km. Is niet zo ver, maar wat gaan we doen met de tijd die over blijft. Was niet zo heel veel wat we konden vinden. Van de lange tracks van die elk een paar uur duurde, dat was een beetje te veel. We hadden een swing bridge gevonden in Moana met een korte wandeling. Was een klein stukje omrijden maar dat maakte niets uit, we hadden tijd over. En voor de rest van de tijd zien we het wel.
Het beloofde een warme dag te worden, in Hokitika was een om 9 uur al drukkend warm. Rond 9 uur even winkeltjes bekeken en best veel winkeltjes voor een kleine plaats. Daarna op weg. Onder weg kwamen we een bruin bordje tegen wat betekent dat hier iets te zien is. In dit geval de Brunner Mine waar in 1896 de grootste mijnramp plaats vond in Nieuw Zeeland. Interessant om de informatie te lezen en gelijk een leuke wandeling de Brunner Mine Site Walk.
Dan door naar Moana voor de volgende wandeling, de Rakaitane walk. Leuk weer om te doen met een sprookjesbos. Dan tijd voor de lunch.
Intussen was het 12.45 geworden tijd om door te rijden naar onze volgende stek, dit keer gevestigd in een oude pastorie, waar we om 14.00 uur konden inchecken. Even rust op in deze mooie nostalgisch ingerichte accommodatie om dan om 16.30 richting de hoofdstraat te lopen voor het diner en om de oude gebouwen die er zijn te bekijken.
Vandaag stond eigenlijk als volgende overnachtingsplek Hicksbay op het programma. Echter de eerdere ravage door Cyclone Hale heeft voor grote problemen op onze route over State Highway 35 gezorgd en was daardoor een aantal dagen afgesloten. Wij zijn vandaag anders gereden over SH 2 door de Waioeka Gorge naar Opotiki en verder naar Waiotahe en hebben daar een extra nacht besproken.
In de Gorge hebben we even gewandeld bij en over de Historische Tauranga Bridge een oude brug over de Tauranga rivier.
Daarna door naar Opotiki. We wilden daar koffie en thee drinken bij een cafeetje Two Fish waar we de vorige keer ook geweest waren. Helaas niet gevonden. Later hoorden we dat de zaak in 2019 was verkocht en de nieuwe eigenaar Covid niet had overleefd.
We konden pas om 3 uur bij onze accommodatie terecht en hebben om de tijd te rekken nog een paar strandjes in de buurt bezocht met onder meer in de verte zicht op White Island en wat dichterbij Moutohora Island Sanctuary.
Bij onze accommodatie was het weer een Wow!! moment. Het mooiste uitzicht tot nu toe. We kijken vanaf onze Studio uit op het Ohiwa Harbour Estuary een prachtig getijde landschap waar veel kustvogels vertoeven. En hier blijven we 3 nachtjes slapen.😀😀😀
Onderweg inderdaad een paar buitjes maar bij de twee watervallen was het gelukkig droog. Waren er vroeg dus nog geen andere bezoekers. Volgende stop was de Eastwoodhill Arboretum maar is helaas gesloten. Iets waar we wel vaker mee geconfronteerd zijn, gewoon niets van aantrekken en door naar de volgende stop. De Te WheroWhero Lagoon en ondertussen werd de lucht steeds blauwer.
Onderweg nog wel een verplichte stop vanwege een wideload die eraan kwam.
De Lagoon was een onverwacht mooie plek. We waren daar op het goede moment, met laag water en konden daar nog even rondwandelen.
We hadden nog wat tijd over en besloten naar Tolaga Bay te rijden, was eigenlijk voor de route van morgen bedoeld, maar we hebben ons rijschema iets moeten aanpassen vanwege wegwerkzaamheden. De Tolaga Bay Wharf is een heel lange Steiger die voor het lossen van Zeeschepen werd gebruikt.
Een hele mooie rit van 78 kilometer er naar toe om ter plekke te constateren dat de steiger was gesloten. Wij hoorden dat dat pas enkele dagen is vanwege de Cycloon Hale die een paar dagen terug in het gebied aan de oostkust een hele hoop schade had veroorzaakt en ook de reden is voor onze reisaanpassing.
Koffie en thee gedronken bij het stalletje bij de steiger en daarna weer door het mooie landschap terug rijden naar Gisborne.
Ook was er nog even tijd voor een strandwandeling om onze tourtocht van vandaag af te sluiten.
Oh ja het was vandaag niet alleen genieten van het prachtige landschap. Ook het dierlijk schoon mocht er vandaag zijn. Begon al vroeg in de tuin bij onze accommodatie. Een merel die heerlijk zat te snoepen van een pruim. Bij de Rockslide Waterval een vrolijk gekleurd vogeltje. Bij de lagoon zagen we een paar hele kleine krabbetjes rondrennen. En op het strand een op een klein stukje hout lijkend beestje waarvan we geen idee hebben wat het is. Terug bij de accommodatie vladderde een paar Monarch vlinders rond. Weer een beetje beter
Met nog wat beestjes in de wei er bij maakte het ons weer heel vrolijk en blij
Vandaag staat State Highway 2 ( SH 2) centraal waar we de meeste kilometers op zullen rijden. De totale aantal is 284 km, en ik denk dat 265 ervan alleen al op SH 2 is. Een mooie weg zeer zeker, met veel hoge en diepe dalen.
En het grootste gedeelte goed onderhouden, op een fors aantal gaten in de weg na 🙄. Lekker door rijden was het vandaag, van Napier naar Gisborne, met enkele stops en een paar slaan we over die doen we morgen. Geen reden zoals altijd maar dan net weer wat anders, tijd gebrek. Op tijd zijn in Gisborne zou lekker zijn, heb veel was en dit is eigelijk de laatste accommodatie waar gewassen kan worden.
Te Ana Falls, op 25 km vanaf Napier, langs HS 2, een wandeling van totaal 40 minuten. Een leuke wandeling met veel schade van het noodweer wat geweest was. En dat zie je nog overal. Een beekje, waar stukken aan de kant zijn weg geslagen. Het is duidelijk te zien dat het water ver buiten zijn oevers zijn getreden. In een brede strook aan beide kanten ligt het gras plat en de grond doorweekt.
Zo ook het wandelpad, veel afgeregende bladeren, hier en daar en afgebroken tak, en twee bomen waar je boven en onder langs moet,
en een grote boom die de weg ver spert. Er waren drie opties. De wandeling opgeven en terug keren, door het water gaan dus schoenen uit, broek omhoog of over de boom klimmen. Dat laatste hebben we dus gedaan maar dan pas merk je goed dat het lenige en de soepele spieren verleden tijd zijn. Het koste wat moeite, maar het lukte.
Voor de terug weg zien we het wel. Leuke wandeling weer. Mooie waterval ook waar als verrassing twee meiden wilden zwemmen, 1 kwam er net uit en een geluk voor haar was ik het eerst bij de waterval, want anders was ze nog meer geschrokken dan wat ze bij mij deed. Skinny dippen is spannend maar je kan het verwachten, er zijn nog andere wandelaars.
Terug ging zoals de heenweg, modderige schoenen, ben toch blij dat ik de auto niet hoef schoon te maken want jeetje wat ziet die er uit, zowel buiten als binnen. Ik wens ze veel poets plezier 🫣. Maar we hebben de boom nog. Ik liep al te denken, zal ik mijn schoenen en zo uit doen of toch klimmen. Dat laatste gedaan, en met net zoveel moeite als de heenweg is het ons gelukt.
Verder gaan we, over HS 2 op weg naar Wairoa waar een Old Lighthouse zou staan, midden in het dorp. Maar zover zijn we nog niet, eerst nog de hoogtepunt/blunder van de dag 😂. Het was best een lang stuk rijden er naar toe, en we hadden besloten daar een bakkie te gaan doen. We zagen een bord, koffie. We zien de bekende standaard vlag staan dus parkeren we pal voor het gebouw. Wat blijkt, we wilden een bakkie gaan doen bij een kerk en dat op zondag terwijl er een dienst bezig was 🤪😂. Niets voor ons. Dus doorgereden naar het centrum, blijkt er niets open te zijn want er waren maar liefst nog 3 andere kerken daar. Alles was dicht. Wat gegeten en gedronken bij de auto.
Tijd tikt door, we hebben de keuze, of op tijd in Gisborne of nog de andere dingen doen. Besluit, we rijden door en we zien morgen wel weer.
Zaterdag de 14e vandaag stond Napier verkennen op het programma. Maar eerst nog een wandeling bij Ahuriri Estuari. Een wandeling langs een vogelreservaat waar wij eigenlijk wat meer van verwacht hadden. Weinig vogels gezien ook, maar de beentjes strekken na een paar dagen intensief autorijden mag ook wel.
Begin van de middag naar het centrum van Napier gelopen. In Napier dat in 1928 grotendeels verwoest was door een aardbeving, zijn daarna heel veel Art Deco gebouwen neergezet. Geveltjes kijken dus, ook even enkele winkeltjes bezocht en als lunch een lekker broodje gegeten.
In de namiddag naar het Nationale Aquarium van Nieuw Zeeland geweest en hebben daar het voeren van de Little blue pinguïns bijgewoond. Eerlijk gezegd was voor de rest het aquarium op zich geen topper en viel een beetje tegen.
De dag afgesloten met een heerlijk etentje bij het Indonesisch restaurantje waar we gisteren ook gegeten hadden.
Tja en dan zijn de dagen op in Waiotohe, eigenlijk best wel jammer had wel wat langer willen blijven. Maar de volgende bestemming roept alweer, weer een stukje verder, Rotorua word het vandaag. Niet helemaal onbekend voor ons want in 2017 zijn we hier ook geweest. En er is genoeg te zien en te beleven.
Niet zo’n lange rit en we hebben geen haast. Via Whakatana nog even langs de supermarkt gereden, om daarna een eind langs de kust te rijden en af te buigen naar het binnenland.
Wel veel weg reparaties waar we voor moesten stoppen, maar we hebben de tijd en we mogen pas om 14.00 uur inchecken. Waarschijnlijk zijn we er pas later want we willen nog een keer terug naar Hamurana Springs. Maar bij, volgens de tomtom hier rechtsaf slaan, staat een groot bord “Road Closed ahead” toch ingereden want het was niet ver nog waar we naar toe wilden en misschien was de wegafsluiting er voorbij hoopten wij. Maar helaas even verderop het volgende bord Road closed en pionnen op de weg.
Dan maar ff pauze
We konden niet verder. Moesten een lange weg omrijden. Zoiets van een rondje IJsselmeer doen om van Hoorn in Enkhuizen te komen. Geen optie dus.
Op naar het volgende op ons lijstje dan maar. Het Kuirau Park in Rotorua waar je langs verschillende thermische groen, grijs, bruin gekleurde watertjes kan lopen waar overal Danger bordjes bij staan. Dat gaat bovendien vergezeld met een wat minder prettig zwavelig luchtje en dan weet je, we zijn weer in vulkanisch gebied aangeland.
Maar een van de top attracties van Rotorua is de Skyline Gondola. Laat dat nu net de buren van onze accommodatie zijn. Tuin uit hekje oversteken en we zijn er.
Mooi uitzicht over de stad en Lake Rotorua. Hier zijn we ook eerder geweest dit keer echter daarboven met een diner in buffet stijl. Ter afsluiting van een warme dagje.
Het beloofde weer een mooie dag te worden vandaag. Voor ons reden om het strand te bezoeken en daar te gaan wandelen. Na ons ontbijt buiten op het terras.
Een wandeling langs de waterkant naar Ohope Spit een landtong waar ook een vogelreservaat is
. Dat is aan de overkant van het getijdegebied waar wij op uitkijken. Nu kijken we dus andersom met in de verte onze accommodatie aan de overkant van het water.
Hemelsbreed maar een kilometer of 3 maar om er te komen 30 kilometer rijden.
Maar het was weer de moeite waard. Heerlijke wandeling en door het heldere weer net even wat beter zicht op de vulkanische rookpluim van White Island.
Ook even de lunch gedaan met deze keer Nacho’s met een heerlijke chili con carne kaasdip. En natuurlijk een heerlijk TipTop Hokey Pokey + Goody Goody Gumdrops ijsje als toetje, ook al is het met 27 graden wel een uitdaging het op te eten voor het gesmolten is.
Terug naar onze accommodatie en later vandaag nog een wandeling door het natuurgebied iets verderop.
