Vandaag een ritje van Queenstown naar Wanaka door de Kawarau Gorge. Deze route was al ver van te voren uit gestippeld en zou in totaal 112 km zijn. Echter een paar weken voordat we vertrokken kregen we een mail met tips van AA traveler ( de Nieuw Zeelandse ANWB) met daarin informatie over St Bathans. Dit zag er zo mooi uit dat we besloten, dat als het mooi weer zou zijn we hier naartoe zouden rijden, wat de afstand deed veranderen. En laat het vandaag schitterend weer wezen, dus werd de afstand nu 340 km. Ietsjes verder dus 🤪😄

We vertrokken dus lekker op tijd, het rijden naar St Bathans vanuit Queenstown was bijna 2 uur en van St Bathans naar Wanaka  was dit ook, bijna 2 uur. Dus totaal 4 uur. Nu vinden wij het auto rijden hier heerlijk om te doen, vooral als de weg een Scenic Route is. We hebben heel veel moois gezien.

Niet ver van Queenstown vandaan is de Kawarau Gorge Suspension Bridge en de Kawarau Bridge Bungy Jump waar het bungy jumpen is begonnen.😱  We hebben een poosje staan kijken 😂 verschillende kreten gehoord, en vooral leuk om te zien. Maar de leukste kreet was “Holy Shiiiiit” 🤣 we hoorde bijna een echo. Wat fotos geschoten daar maar het bungy jumpen is niks voor ons om zelf te doen. De Kloof bij deze brug is ook een van vele Lord of the Rings filmlocaties.

Tweede stop.Roaring Meg Lookout. Een stroomversnelling bij een energie centrale.

Derde stop. Cromwell voor onze innerlijke mens, koffie/thee met wat lekkers al viel deze wat tegen vandaag. 

Vierde stop St Bathans. Nog 87 km te gaan langs een mooie route, was weer genieten en proberen leuke fotos te maken uit een rijdende auto. Maar was het de lange rit waard. Nou zeer zeker. We hebben daar gewandeld Blue Lake loopwalk en veel fotos gemaakt, en na afloop in de schaduw een meegebrachte pizza broodje gegeten. 

Vijfde stop. De terug weg,  gestopt bij Clyde een stuwdam in de rivier.

Zesde stop. Lookout op Oud Cromwell. Temperatuur is intussen opgelopen tot 28 graden. Beetje warm.

Zevende stop. De accommodatie. En steeds is elke plek anders. Dit een kleine studio ( bed, douche en een koelkast met daarop een waterkoker) met een gezamenlijke super moderne keuken. Niet gekookt vanavond. Maar gehaald bij de take away in het zelfde pand. Dit staat nog niet zo lang, maar ziet er goed uit.  

Vandaag de laatste dag van het jaar en we zijn nog steeds in Queenstown. Maar overdag even niet. Eerst naar Arrowtown. Een heerlijk korte rit van 20 km tussen de bergen door. Een kleine plaats met nog een oud historisch straatje met oude pandjes. Leuk om te zien. Gelukkig niet zo druk nog, dat is het voordeel als je vroeg bent.

Ook naar de Old Chinese Settlement geweest waar ze probeerde goud te vinden. Een hard leven toendertijd. Erg winstgevend is het niet geweest. De meeste gingen berooid weer terug naar hun vaderland, anderen zijn in NZ gebleven en hebben ander werk gevonden.

Toen terug om  via Queenstown door te rijden naar Glenorchy. Weer zo’n scenic route, waar we verschillende keren gestopt zijn onder andere bij Wilson Bay en Bennetts Bluff Lookout om van het uitzicht op De besneeuwde top van Mount Earnslaw en de mooie omgeving te genieten.

In Glenorchy zijn verschillende wandelroutes. We kozen dit keer voor een makkelijke wandeling ( vlak) de Glenorchy Lagoon Walkway en hebben daar echt geen spijt van gehad. Heerlijk daar op een bankje  gezeten genietend van het mooie uitzicht daar.

Terug om drie uur bij het hotel om ons te verzekeren van een parkeerplaats. Queenstown bruist nu. Het is druk. Vanavond hier feest, laatste dag van het jaar. Er word van alles georganiseerd met om 24.00 uur een grootse vuurwerkshow. 

Eerst een hapje (drie gangen) gegeten bij een Italiaans restaurant.  Het was perfect. Terug door het centrum gelopen. Je voelt de vibes in de stad. Nu even in het hotel. Straks gaan we terug. Om te genieten van alle muziek en zo. En natuurlijk het vuurwerk. Voor ons niet te missen. Het hotel ligt aan het meer met alleen een straat er tussen, en het vuurwerk…. Word afgeschoten op het meer. Hier horen we nu al de muziek. Dus feest vanavond 😁

En bij deze alvast Gelukkig Nieuwjaar!

Vandaag en morgen verblijven we in Queenstown. Ons motel pal aan Lake Watatipi met alleen een drukke weg ertussen. Wel op een paar minuutjes lopen van het centrum van deze toeristenstad. 

Vanochtend vanuit Te Anau vertrokken. Zonder ontbijt want we wilden onderweg de Southern Cheeseroll scoren, een lekkernij in de vorm van een geroosterde opgerolde witte boterham gevuld met een kaasmengsel. Een delicatesse uit deze streek 🙂  en dat was gelukt bij five rivers cafe. Marijke heeft daar zelfs wat tips gekregen om ze zelf te kunnen maken.

Onderweg naar Queenstown bij nog een paar scenic lookout plekken gestopt waaronder bij de Devils Staircase. We wilden ook een treinritje maken met de Kingston Flyer maar deze is helaas buiten bedrijf ivm groot onderhoud. Ook een boottocht met de HMS Earnslaw moesten we aan ons voorbij laten gaan deze was volgeboekt.

Hierdoor was er wel tijd genoeg om Queenstown te verkennen en een beetje te shoppen, een ijsje te eten en een Burger te nuttigen. Geen Fergburger, we hadden geen zin om daarvoor in de heel lange wachtrij te staan. Ook al schijnt het de lekkerste Burger van Nieuw Zeeland te zijn, maar we hebben morgen nog een kans om deze te scoren.

Tenslotte ook nog even met de Gondola naar boven geweest voor een fantastisch mooi uitzicht over de stad en wijde omgeving en weer een paar hoogtevrees kriebels te ervaren.

State Highway 94 of ook wel de Milford Road genoemd voor het gedeelte  tussen Te Anau en Milford Sound. Is zoals velen vinden de allermooiste weg van Nieuw Zeeland. Ben ik het helemaal mee eens maar als je deze weg voor de derde keer rijdt kijk je er toch een beetje anders tegenaan omdat het wow effect wel wat minder is geworden

Vroeg op pad om de voorspelde regen voor te blijven. Was heel rustig op de weg zoals we al hadden verwacht. Waar we geen rekening mee hadden gehouden is dat de weg en vooral de bereikbaarheid van de bezienswaardigheden onderweg nog niet helemaal hersteld is van de enorme schade van een overstroming begin februari 2020.  Niet overal waar we wilden stoppen kon dat en bij een aantal waar het nog wel kon wilden we zelf niet stoppen omdat we er al eerder geweest waren.

Heel jammer vonden we dat The Chasm een van de nog niet herstelde punten was. De verwachting is dat deze medio april 2023 deels opengesteld kan worden.  

Neemt niet weg dat de 119 kilometer lange weg naar Milford Sound heel mooi blijft.

Ook Milford Sound zelf is een mooie plek om eventjes te vertoeven. Geen boottocht gedaan (de hoofdattractie ter plekke) deze valt in het niet bij die van gisteren over de Doubtful Sound. Kopje koffie en thee en een wandeling maakt veel goed.  Wat ik vergeet te melden is dat Milford Sound de hoofdstad is van de Sandflies. Heb de indruk dat er hier meer rondvliegen dan zandkorrels op het strand van Zandvoort 🙂 Gelukkig doet reppelent een hoop en we zijn maar weinig geprikt.

Maar ja 119 kilometers heen is ook dezelfde 119 kilometers terug met voor Marijke weer een angstig donker stukje: de Homertunnel. Zijn we gelukkig zowel heen als terug met gemak doorheen gereden vind ik.

Terug in Te Anau was het een stuk zonniger en vooral droger. 

Dat het vakantieseizoen in Nieuw Zeeland echt is begonnen valt niet alleen te zien aan de vele No Vacancy bordjes ook als je ergens wilt eten moet je soms 45 minuten wachten voor er misschien een tafeltje vrijkomt.  We zijn daarom maar afgestapt van het voornemen om een Burger te eten en idem dito van een pizza en hebben we uiteindelijk een bijna leeg India’s restaurant gevonden. Maar dat was niet voor lang kort nadat wij konden zitten was alles bezet. 

Morgen weer naar onze volgende accommodatie in Queenstown

Vandaag was weer een hele lange reisdag. Wat kilometers betreft de langste tot nu toe. Bijna 300 op de teller erbij. Maar was er een weer een om niet te vergeten.

Eerst 151 kilometers en nog wat om een plaatsnaam bordje op de gevoelige plaat vast te leggen en dan daarna 100 erbij om de volgende topplek te bekijken en tenslotte nog wat kilometers met een paar omleidingsroutes om op onze overnachtingsplek in Napier te komen.

Maar laten we bij het begin beginnen. Bij Masterton hebben we Route 52 genomen om bij onze eerste stop te komen. Deze weg, de vroegere State Highway 52 is een hele lange slingerweg door bossen, heuvels en dalen. Weer een fantastische mooie route en we genoten elke minuut van het uitzicht. De weg zelf was er wat minder aan toe. We hadden gisteren natuurlijk wat ervaring opgedaan met “opknap werkzaamheden”  dat was echter een voorgerechtje vergeleken met vandaag. Op veel plekken was de weg in een veel slechtere staat en met de meerdere “roadworks” , stop en go’s gaf de TomTom een steeds latere aankomsttijd aan. Ook een poosje stilgestaan omdat een grote vrachtwagen met een grote graafmachine erop onderweg was over een smal bergweggetje en we moesten wachten totdat deze voorbij was en ja dat smalle weggetje ging ook over de berg heen waarbij wij aan beide kanten van de weg naar beneden konden kijken.

In Pongaroa gestopt bij een klein tentje voor Koffie en thee en een Stake and Mushroom Pie. Toen verder naar het plaatsnaam bordje dat we wilden zien.

Met 151 kilometers er naar toe was het wel even de moeite om daar te stoppen.

Het is natuurlijk niet zomaar een bordje, het gaat om de langste plaatsnaam ter wereld met maar liefst 85 letters. Het is een beetje moeilijke Maori naam, maar we gaan oefenen om deze langste plaatsnaam: Taumatawhakatangi­hangakoauauotamatea­turipukakapikimaunga­horonukupokaiwhen­uakitanatahu

uit te kunnen spreken, jullie ook?

Na de langste plaatsnaam zijn we verder gereden naar de volgende topper op ons lijstje: Te Mata Peak. Was maar 98 kilometers verder over de weg die nog steeds niet overal even vlak was.  Te Mata Peak is een hoge heuvel met een fantastisch mooi uitzicht over de wijde omgeving. Echter de top van deze topper hebben we niet bereikt, het smalle weggetje naar boven was ons toch net even te eng. Maar vanaf de Saddlle carpark was het uitzicht ook al heel mooi alleen jammer dat het zicht vanwege de regenbui die net weer voorbij kwam .

Op naar de volgende topper: onze accommodatie in Napier daar zaten we op topverdieping. Weer een heel grote ruime stek met zelfs een jacuzzi, een echte topplek dus.

En als je denkt dat de dag voorbij is, was er nog een topper dat niet eens op ons menu stond, het restaurant waar we gingen eten. Een restaurant met authentieke Indonesische gerechten en waar zelfs een beetje Nederlands gesproken werd. Gekozen voor een rijsttafel en gebakken banaan als toetje. Heel erg lekker en meteen een tafeltje besproken voor morgen 🙂

Was dus een echte topdag vandaag.

Vandaag weer een (bijna) droog dagje gehad.  Ook geen ver autoritje op het menu van Masterton naar Castlepoint was maar 65 kilometer heen en ook weer terug.

We zijn wat later vertrokken zodat we geen last zouden hebben van hoogwater op het strand van Castlepoint. Om ook wat tijd te rekken onderweg nog een wandeling ingepland in het Rewanui Forest Park. Een hele leuke boswandeling hadden we gelezen. Eerst door een wei met heel veel schaapjes en dan over een glad paadje naar het startpunt van de wandeling.

Helaas konden we niet verder, de regenval van gisteren en daarvoor heeft voor een waterstroom gezorgd die we niet makkelijk konden oversteken. Dus weer langs de schaapjes terug naar de auto voor het vervolg op onze trip naar Castlepoint dat een reis vol hindernissen bleek te worden.

Niet veel verder was de weg afgesloten en de verkeersregelaar vertelde dat dat was vanwege schade aan het wegdek, aardverschuivingen en veel bomen op de weg. Maar toen we zeiden dat we naar Castlepoint wilden gaf hij aan dat er een andere route was ook met dezelfde problemen maar het was de “savest way to go”

Die hebben toen maar genomen. Iets langere weg dan gepland en inderdaad onderweg al de obstakels die de verkeersman had gezegd.  Op meerdere plekken pionnen op weg om gaten in het wegdek en andere zaken aan te geven. Op een aantal plekken stonden verkeersregelaars met stop en go borden. En de weg werd steeds smaller tot we uiteindelijk weer op de reguliere weg naar Castlepoint terecht kwamen. Daar stonden een aantal grote vrachtwagens met bomen te wachten tot de weg weer werd vrijgegeven voor verkeer (de omleidingsweg was geen optie).

Met nog wat goed opletten plekjes onderweg zijn we bij Castlepoint aangekomen en hebben we daar de mooie vuurtoren bezocht en van het prachtige uitzicht vanaf een hoog winderig plekje genoten. En net als je een beetje van de eerdere wegproblemen bent bekomen was er ook een versperring op het pad terug van de vuurtoren.

Een zeehond lag languit over het pad en was niet blij als er iemand langs wilde.  Vooral de mensen die bovenlangs er omheen wilden werden met veel gegrom bejegend. Wij kozen voor onderlangs over het strand, dat nu begaanbaar was vanwege laagwater. 

Maar  Castlepoint is een aanrader en een fantastische plek om te bekijken! 

In de buurt hebben ook nog  een bezoekje  gebracht aan Mataikona Rocks – Geological gems een heel bijzonder rotsstrand dat alleen bij laagwater te zien is.  Een paar kilometer verderop maar de route er naar toe hebben geweten. Om bij het rotsstrand te komen was het eerst nog een stuk over een smal steil bergweggetje met dezelfde problemen als eerder onderweg. Maar we zijn er gekomen en inderdaad was het heel bijzonder om te zien.

Toen alleen nog terug over het smalle weggetje. Alleen waar waren we aan begonnen. Was achteraf niet een savest way to go maar dat weet je vooraf niet. 

En dan weer op de terugweg naar Masterton die nu met wat meer zon er nog mooier uitzag dan op de heenweg. En ook was de weg ondertussen wat beter begaanbaar gemaakt

Al met al was het weer een prima dag en als het goed is wordt het weer ook wat beter.

Eerst het goede nieuws, we hebben wifi 😄 het slechte nieuws is dat we vandaag niet in Ngawi overnachten wat de bedoeling was maar in het hotel van de volgende dag namelijk die van donderdag 🤪

Vanochtend het weerbericht nog een keer bekeken, we wisten al dat we het niet droog zouden houden maar voor de streek waar we naartoe gingen gold code oranje, heel heel veel regen. We hadden besloten er toch naar toe te rijden en als het te slecht was daar niet te overnachten. Het weer zag er in de buurt van Lower Hutt goed uit. Via de enigste kortste weg die er is namelijk via Remutaka Hill waar het zicht best slecht was zijn we er naartoe gereden.

Niet goed voor mijn gemoed rust, daarcdit best wel een risico weg is. Was weer blij dat we beneden waren. Ook het weer knapte op. Dus dachten de weerbericht klopt niet. Ook de regenradar bij vertrek zag er goed uit.

Eerste doel voor vandaag waren de Putangirua Pinnacles waar een wandeling was van 1,5 uur. Goed om mee te beginnen. Maar het pad was glad en slecht, de rivier de we twee keer zouden moeten oversteken was zo hoog, dat het water boven je knieën uit zou komen ( gehoord van twee dames die we tegenkwamen die op de terug weg waren) dus net als anderen omgedraaid terug naar de auto.

Oke volgende. Cape Palliser Lighthouse, een mooi uitkijkpunt met maar 252 treden. Doen we, maar tijdens de rit er naar toe begon het te regenen, en steeds harder. Bij Ngawi die net voor de vuurtoren ligt, waren er al twee stromen water over de weg, die na we later hoorden best sterk en gevaarlijk kunnen worden. Voor die stromen zijn we omgedraaid, zag er in onze ogen niet goed uit. Jammer, helaas.

Dan naar onze overnachting plek, kwamen daar natuurlijk veel te vroeg aan, en dan krijg je dus te horen dat de vuurtoren alleen bereikbaar is met mooi weer wat ook geld voor de Pinnecles. Ook hoorde we dat het weer nog veel slechter zou worden. Dus de beslissing genomen om daar niet te blijven maar door, of liever gezegd terug te rijden, naar Masterton in de hoop de we een nacht eerder konden overnachten in het hotel van de volgende dag. Was geen probleem werd er gezegd door de telefoon. Zucht, wat een gerust stelling.

Onderweg naar Masterton begon het steeds harder te regenen. Jaap had het over Stonehenge of New Zealand, waar we al in 2017 waren geweest, dat dit hier in de buurt moest liggen. Laten we nu bij toeval het bordje tegen komen. 

Nu zijn we hier in het hotel, om ons huiswerk te doen, een nieuw verhaal voor de blog met goed en slecht nieuws 🤣

Vandaag stond een bezoek aan het Te Papa museum en winkelen in Wellington op het programma. Vanuit Lower Hutt weer met de trein, wat veel makkelijker is dan met de auto en ook een stuk voordeliger.

Het Te Papa museum is het grootste museum van Nieuw Zeeland en als je alles goed wil bekijken kan je er zo een hele dag vertoeven. We zijn er al een keer geweest en hebben nu weer wat anders bekeken. De Gallipoli tentoonstelling hebben we overgeslagen omdat het daar erg druk was maar voor degenen die ooit in Te Papa komen is dat een absolute aanrader. Ook de ruimte met aardbevingsimulatie (6.3) niet gedaan ….. is niet zo goed voor de rug van Marijke. Overigens aardbevingen zijn hier dagelijkse kost. Ergens in Nieuw Zeeland beeft de grond wel een beetje of wat weer. 

Vanaf het dakterras van Te Papa zagen we ook dezelfde veerboot: de Straitsman  waarmee we gisteren terug op het Noordereiland zijn gekomen ook weer aankomen.

Winkelen stond ook nog op het programma een shirtje, jurkje of ander kledingstuk stond hoog op het wensenlijstje van Marijke. Alleen was het steeds ff schrikken bij het bekijken van de prijskaartjes en dus toch maar niet gekocht. Marijke had eerder in Christchurch een leuke spijkerbroek gezien bij H&M die niet in Wellington maar in Lower Hutt een vestiging had. Wat vroeger met de trein terug gegaan en naar het nieuwe winkelcentrum daar. Helaas bleek de grootste maat die ze hadden hangen (40)  veel te klein te zijn. Wel nog wat andere dingetjes kunnen kopen en Marijke heeft haar centjes maar besteed aan twee hele mooie blousjes voor mij. Lief toch 🙂

De dag afgesloten met een heerlijk etentje bij de onze vaste Indiaas restaurant in Petone.

Morgen gaan we naar Cape Palliser, het meest zuidelijke punt aan de oostkant van het Noordereiland, dat door de meeste toeristen heel vaak wordt overgeslagen. 

Waar we overnachten is erg afgelegen en er schijnt daar ook geen WiFi te zijn.  De kans is groot dat jullie het dan zonder ons dagelijks berichtje moeten doen. Maar ja dat zien we morgen wel weer.

We zijn weer op het eiland waar we gestart zijn. De tocht met de BlueRidge verliep zonder problemen. We waren al vroeg uit de veren, om vijf uur om hopelijk beetje voor aan in de rij te staan zodat je al snel aan boord kon gaan om een lekkere zitplek aan boord te kunnen vinden. En jawel we stonden als eerste in de rij wat nog geen garantie geeft dat je als eerste aan boord kan.

Eerst een paar campers,en toen onze rij, Upper Deck kwamen we te staan. Deur door, twee trappen op en dan zijn we op Deck 7 waar het restaurant en de zitplaatsen zijn. Een mooi plekje gezocht bij het raam en daar heerlijk gezeten. 

We hadden gerekend met een wat ruwe zee omdat het weer heel slecht is geweest maar tot onze verrassing was de zee vrij vlak.

Om 11.30 meerden we aan in Wellington om niet veel later het schip weer te verlaten. Op tijd op locatie. Niet veel te doen nu, half dagje Wellington is niet te doen, dus dat word morgen. 

Vandaag gelukkig weer wat beter weer. Droog en een klein beetje zonnig is een betere manier om de dag te beginnen dan gisteren. Nog steeds een beetje balen van de gecancelde walvistour. Maar ja wie weet een andere keer. 

Onze reis gaat echter gewoon verder, op naar Picton waar onze volgende overnachtingsplek is.

Eerst nog even naar een rotsstrand bij Kaikoura en dan in noordelijke richting met als tussenstop Blenheim. Marijke wilde daar bij The Burleigh een Pie eten die de lekkerste van heel Nieuw Zeeland schijnt te zijn. Zoals gewoonlijk via de TomTom meteen op de goede plek aangekomen. Helaas geen Pie vandaag en dat was niet alleen omdat de Piebakker gesloten was vanwege zondag. We zagen daar ook een bord Sold staan, dus weer een tegenvallertje erbij. Inmiddels ontdekt dat het Sold bordje er stond omdat alle Pies verkocht zijn en de bakker tot 17 januari met vakantie is. Maar ja dan zijn wij inmiddels weer 1000 kilometer noordelijker.

Door naar Picton dan maar dat niet ver meer is. In Picton vernamen wij dat onze veerboot gisteren en vandaag niet vertrokken was vanwege het slechte weer. 

Het waait hier nu redelijk hard en we hopen dat het snel gaat minderen want als dat niet zo is dan bestaat de kans dat onze veerboot morgenochtend vroeg ook niet gaat dus “fingers crossed” dat we nu wel mazzel hebben.