Vandaag is vandaag maar laten we met gisteren beginnen en dat is ook weer het begin van vandaag. Beetje cryptisch, is echter niet zo. Lake Tekapo is niet alleen een mooi en fantastisch mooi blauw gekleurd water waar je vooral als de lupines in bloei zijn hele mooie foto’s kan maken. Hier is ook de donkerste hemel van Nieuw Zeeland en zijn de sterren dus ook goed te zien. Helaas was het gisteren erg bewolkt en dan zijn sterren erg moeilijk te zien.  Gelukkig hebben wij op save gespeeld en zijn naar de virtual experience van de Dark Sky Project geweest en hebben wij de sterrenhemel van hier en met wat uitleg erbij digitaal kunnen bekijken.

Dat was gisteren en vandaag zijn we er een beetje mee verder gegaan en hebben een ritje gemaakt naar de top van Mount John waar met verschillende telescopen de hemel bestudeerd wordt.  Een ritje waar Marijke heel blij mee was …… over een smal weggetje heel stijl naar boven naar het parkeerterrein op 1051 meter hoogte 🙂  Wij waren daar niet de enigen, met ons veel anderen. Wat een uitzicht daar, ook al kan je overdag geen sterren bekijken.

Omhoog betekend ook weer naar beneden dus over het smalle weggetje. 

Heelhuids beneden en een Marijke weer wat opgelucht ging de weg verder naar Twizel van daaruit willen we morgen vroeg op pad om via de Hooker Valley Track te voet wat dichter bij Mount Cook te komen.

Deze was ook vandaag (net als de vorige keer) niet te zien vanaf de Mount Cook lookout bij Lake Pukaki maar wie weet morgen wel, ook al wordt er dan opnieuw regen voorspeld. 

Vandaag was dat ook maar het is bijna de hele dag wat zonnig geweest dus  wie weet. Maar ja morgen is morgen en vandaag is vandaag.

We worden wakker met regen, het regent nog als we vertrekken en het blijft regenen. Wel steed wat zachter maar als je buiten komt word je wel goed nat. Vandaag en niet zon lange rit, we gaan op weg naar Lake Tekapo waar we dit keer overnachten. Leek ons wel leuk om eens een dag daar te kunnen vertoeven. Wat we er gaan doen dat weten we nog niet precies ( oorzaak, verkeerde planning van de vorige dag) maar ideeën zijn er wel, dat ligt aan het weer.

Maar even terug te komen op de regen, ineens gaat er een lichtje knipperen op het dashboard. Tja wat is dat, en wat doen we er aan. Lichtelijk ongemakkelijk worden we hier van want we zitten tussen twee plaatsen in en dat betekend eigenlijk dat je in niemandsland zit. 😰

We stoppen zodra er een plekje is langs de weg en gevaren lichten aan. Jaap loopt een rondje om de auto maar zit verder niks. Boekje erbij. Nu is dat boekje erg dik, we hebben een auto gehuurd met veel toeters en bellen en het enigste uitleg die we bij deze auto kregen was: Hier heeft u de sleutel 🤣

Blijk te gaan om een storing in het PCS System. Staat er in het boekje dat als het waarschuwingslicht gaat branden dat we de auto gelijk moeten laten inspecteren bij een Toyota dealer. Tenzij…. In kleine lettertjes: er geen geluidsignaal klinkt dan gaat het om het volgende. Het PCS System is momenteel niet werkzaam om de volgende redenen: vuil, vocht, condens, ijs, stickers etc. . Ja en daar worden wij wijzer van. Vocht…. Het hoost. vuil zou kunnen dus raam schoon staan maken, dat hielp niet. Stickers zat er niet op, ijs ook niet. Nou ja niet te vinden, dus rij maar door zal wel een vocht probleem zijn.

Kilometer of wat nadert er een grote vrachtwagen met een gordijn van regen achter zich. Ieder kan dat dus wel, als tegenligger zie je op dat moment even niks meer. Flashhhhhhh. En wat denk je, er was nog geen vocht genoeg maar het lampje ging uit 🤣🤣🤣 Een leuke noot in een zeer natte rit. 

Fairlie in zicht, we stoppen daar voor ons gebruikelijke stop ochtends, en omdat we tijd aan het rekken zijn. We kunnen pas inchecken om drie uur en we weten niet wat we kunnen doen daar. Ja van het uitzicht genieten maar daar zijn we ook geen vier uur mee zoet. We waren van plan om naar de Hot Springs te gaan maar het regent grrrrr. Maar verder rijdend klaart het op. Het blijft bewolkt, stevige wind en erg fris.

Gestopt bij het meer zelf. Heerlijk rustig, niet veel toeristen, veel Lupines 😀 

en gewandeld. Jaap had intussen iets gevonden, Star Gate, daar hebben wij kaartjes voor om 18.30 uur. Uitgebreid geluncht daar ben je ook zo maar een tijd zoet mee. En met een wandeling aan het andere kant van het meer word het vanzelf drie uur.

Nu in de accommodatie. Even tijd voor ons zelf. Snurk 🤪hoor ik.  

Vanavond op pad, ben benieuwd.

Ps: PCS System. Pre-collision System (PCS) PCS uses a camera and laser radar to detect objects ahead of the vehicle. When the system determines there is a possibility of collision it prompts the driver to brake with an audio and visual alert. If the driver notices the hazard and brakes, the system provides additional braking force

Ps: PCS-systeem. Pre-collision-systeem (PCS) PCS gebruikt een camera en laserradar om objecten vóór het voertuig te detecteren. Wanneer het systeem vaststelt dat er een kans op een aanrijding is, vraagt ​​het de bestuurder om te remmen met een audio- en visueel alarm. Als de bestuurder het gevaar opmerkt en remt, zorgt het systeem voor extra remkracht

Op naar onze volgende bestemming. Vandaag is dat een stukje zuidelijker: Timaru. Maar voor we daar aankwamen was er nog een lange weg te gaan. Een voor onze en ook jullie begrippen herkenbare weg, vlak, vlak en nog eens vlak. Met (veel) koetjes in de wei doet het een beetje aan Nederland denken.

Marijke vond het erg saai en dan reden we nog wel op de Inland Scenic Route. Maar ja Nieuw Zeeland blijft je verrassen. Een scherpe bocht naar rechts en je kijkt ineens een diep dal in met een geweldig uitzicht.

En de bergen kwamen ook steeds dichterbij. Dat was echter niet de kant die we op moesten, wij waren op weg naar Timaru en dat ligt aan de kust. Dus weer verder over de vlakke en ook heel rechte weg.

Onderweg nog even in Methven gestopt voor ons dagelijkse kopje thee en koffie met wat lekkers erbij. 

Ook een gemaakt bij de Orari Gorge voor een wandeling die we niet gedaan hebben vanwege het weer,  erg donkere wolken die niet veel goeds beloofden. We kwamen daar wel nog een lokale familie tegen die hun viervoeter huisdier gingen uitlaten. No dogs allowed was geen probleem, hadden hun geit meegenomen. Keurig met een halsbandje om. 😃 

Bij Timaru nog even geshopt bij The Warehouse, Marijke wilde nog een paar hemdjes kopen. Daarna nog even rondgewandeld in de Botanische Tuin en ook een korte wandeling naar de Timaru Lighthouse vlak bij onze accommodatie.

Zoals gewoonlijk ook alvast even kijken naar de dag van morgen. Komen we erachter dat waar we morgen de meeste tijd voor ingeruimd hebben we vandaag voorbij gereden en zouden morgen een heel eind terug moeten. 

Dus morgen wordt het weer een ander dagje dan gepland, maar dat zijn we inmiddels gewend. Oh ja de weg naar onze volgende bestemming is het eerste gedeelte ook weer heel erg vlak.

Vandaag eerste kerstdag. We hebben helemaal geen kerstgevoel, WiFi doet het niet en er is niemand aanwezig om dat te fixen maar wel een blauwe lucht dus we zijn met goede zin vertrokken naar onze volgende stek in Owaka. 

Dunedin nog niet uit en daar de Southern Scenic Route genomen om naar Crystalls Beach te gaan een afgelegen strandje waar je alleen over een lange gravelweg kan komen. Heel mooi strandje en verder niemand anders. 

Volgende punt was een bezoekje aan de vuurtoren bij Nugget Point daar waren wij eerder in 2017 ook al geweest. Is een hele mooie plek en dit keer geen horde toeristen maar konden we met z’n tweeën even genieten van het fantastische uitzicht. 

Tijd om naar onze accommodatie te gaan.  Owaka is een heel klein plaatsje maar voor ons strategisch in de buurt van de route van morgen die helemaal volgepland is met allerlei moois om te bekijken.  Uiteraard ook nog even naar de toeristische trekpleister van Owaka gelopen. Teapot land.Was niet ver dus op onze slippers. Daarna ook nog even doorgelopen naar een cafeetje dat vandaag wel open was, we hadden onze dagelijkse dosis koffie en thee nog niet gehad. Dit was weer lekker maar waar we geen rekening mee hadden gehouden is het weer hier. Net toen we weer terug wilden lopen begon het te hozen. 

Even gewacht tot het wat minder regende maar helemaal droog was geen optie. Terug bij onze plek zei Marijke: Ik ben nu wel een beetje erg nat, schat. Gelukkig weer een ruime stek en ruimte genoeg om de natte kleding te laten drogen.

Nu een paar uur later weer een helder blauwe lucht. En voor ik het vergeet: vrolijk kerstfeest allemaal 🎄🎄🎄

Dag 34, een dag voor kerst. Veel winkels zijn dicht, vooral de kleintjes. Morgen veel supermarkten gesloten dus alvast maar wat eten gekocht voor morgen. Waar we naartoe gaan, Owaka, hebben ze meer 1 restaurant en moest je vooraf een tafeltje reserveren. Waarschijnlijk waren wij al te laat geweest dus hebben we morgen twee opties. Of we eten warm, pasta is makkelijk of koud dat houd dus in brood met heel misschien een soepje als ze een schaaltje hebben wat in de magnetron past. Meeste accomodaties hebben een magnetron, niet mijn voorkeur maar je moet toch wat. Maar dat is morgen 😂

Vandaag begint grauw en grijs met een miezer regen, we zijn op weg naar Otago Peninsula voor de Royal Albatros Centre. Een leuke rit langs de zee en aan de andere kant de bergen/heuvels.

Naarmate de rit vordert word het wat lichter. Helemaal op de punt van de peninsula zit dit centrum voor vogels,, niet alleen de albatros maar ook een kolonie meeuwen een mooi rood randje om het oog

en nog een vogel. 🤣 ( geen idee welke). Eerst uitleg gekregen over de Royal Albatros, want daar ging het special over. 

.. ze zijn acht maanden op zee en komen niet aan land

.. ze hebben gedurende een leven maar 1 partner

.. het gewicht van deze vogel is 8 kilo

.. als het jong ( maar 1 ei word er gelegd) groot genoeg is om zich zelf te redden op de kant gaan beide vogels op jacht naar voedsel om het jong te voeren,  het jong is zelf bezig op spieren te kweken want bij de eerste vlucht komen ze niet meer aan land voor 6 jaar. Dus er word geen oefenvlucht gemaakt.

.. ze hebben een span wijdte van 3 meter

.. ze wisselen elkaar af met broeden, de ander vliegt weg en komt pas na ongeveer twee weken terug.

.. als de eerste albatros weer terug is van zee na 8 maanden luiden de klokken in Dunedin. 

 Ze hebben nu 6 paren die aan het broeden zijn en bij twee paren waren ze beide aanwezig dus de kans dat er een vogel zou opstijgen (ze stijgen op met de wind, ze slaan niet met de vleugels zoals het kleinere de meeuw) en jawel. Beide vogels stegen op. Een magnifiek gezicht is dat.

Het weer was opgeklaard, een leuke rit door de bergen die er uit zien als heuvels maar hiervoor veel te hoog zijn. Naar Lanarch Castle met een mooie tuin erbij.

Fijn even rondgewandeld en weer ideeën opgedaan voor de tuin thuis. Echter de tuin is eigenlijk te klein 😂🤪

Een rustige dag,. 

Nu hebben we toch al heel wat mooie dingen gezien, maar dit, deze dag, fantastisch, fenomenaal, ongelooflijk, werd er emotioneel van 🥲 van al het moois wat we zagen, het mooie weer waar ik alleen maar van gedroomd had en op een gegeven moment de rust toen we in een baai lagen en aan iedereen werd gevraagd niets te zeggen, niet te bewegen en de motor ging uit. Om te luisteren naar de Silence of the Fjord. Het kabbelen van het water, in de verte de vogels en verder niets. Totaal niets. Een beleving dat we waarschijnlijk niet meer zullen ervaren. 

Wat hebben we gedaan, een dagtocht, 7 uren in totaal duurde het. Een cruise over de Doubtful Sound, eerst een cruise van 45 minuten over Lake Manapouri, een 20 kilometer lange busrit over de Wilmot Pass en daarna nog een cruise van maar liefst 3 uur over de Doubtful Sound. Hierbij fotos die, hopelijk, laten zien hoe wij deze dag beleefd hebben. 

Lake Manapouri

Wilmot Pass

Doubt Full Sound

Vandaag maandag 27 december is zo’n beetje halverwege onze reis.

Met na gisteren bij Slope Point op het zuidelijkste puntje van het Zuideiland te zijn geweest gaan we nu weer langzaam naar het noorden. Vanuit Invercargill eerst richting Te Anau in de Fiordland waar we 3 nachten vertoeven om wat leuke dingen te doen.

Eerst ergens ontbijten en dan nog wat boodschappen doen daarna weer  de nodige kilometertjes maken met onderweg weinig te zien. Wel weer verder over de Southern Scenic Route en op een paar plekjes gestopt waar we in 2017 ook waren gestopt. Gemstone Beach en Mccrackens Rest.

Landschap zag er wel anders uit maar dat kwam vooral doordat we de mooie weg nu andersom reden. Ook was de zee wat ruwer dan de vorige keer en waren er ook meer mensen op het strand.  Ook bij de Clifden Suspension Bridge was het drukker echter toen wij aan de andere kant kwamen was iedereen verdwenen en konden we ook hier weer met tweetjes alleen zijn bij deze oude brug.

Nog maar 85 kilometer naar onze bestemming en het landschap werd steeds mooier met in de verte zelfs wat sneeuw op de hoge bergtoppen.

Het weer in Te Anau was ook veel aangenamer en warmer dan verwacht. Hopelijk blijft het nog een paar dagen zo. We gaan dan wat dingen doen waar we een beetje mooi weer best bij kunnen gebruiken.

Een heerlijke overnachting gehad. Leuke ruime accommodatie met bijna nog een grotere keuken dan als in Dunedin. Stond pasta op het menu, genoeg ook voor de volgende dag. Dus dat hebben we net op.

Kwamen vandaag wat later aan, we hadden ook veel op het lijstje staan voor vandaag.

1. Puraukanui Bay
2. Puraukanui Falls
3. Matai Falls
4. Tautuku Estuary Walkway
5. Cathedral Caves
6. Koropuku Falls
7. Curio Bay
8. Slope Point

Nu liggen deze  niet zo heel ver uit elkaar, dus dat moet wel lukken 😳

We beginnen bij de Purekanui Bay, 17 km vanaf Owaka. Slechts 24 min rijden en dat klopte wel. Over een goed berijdbaar gravel weg. Leuk strand in een baai waar ook de kampeerplaats was. Best druk daar. Was ook erg druk met Sandflies, dus niet al te lang gebleven 

Dan op naar de Purekanui Falls, 10 km vanaf de vorige plek. 17 min rijden en warempel dat klopte ook. Een korte wandeling van 20 min heen en terug, mooi en heerlijk relaxed.

Volgende Matai Falls, 9 km vanaf de vorige. ( niet alles heeft een adres dus moeten we het doen met de afstand). Gisteren de route door genomen en het leek te kloppen. Echter de tomtom had een andere route in gedachte dan google maps en stuurde ons dus va de verkeerde weg. We konden de tomtom alleen instellen op de volgende plaats die we op de kaart tegen kwamen, en de tomtom kiest dus de snelste route.  Kortste route werkt ook niet. Dus we rijden over een zeer lange gravel wegen de hele Matai falls niet gezien. 

Niet getreurd, we rijden intussen over een scenic route dus komen vanzelf wel wat tegen, een leuk strandje Papatowai Bay daar even gestopt voor de nodige beweging. Vlak daabij de koffie en thee stop gemaakt en gevraagd of de Tautuku Estuary walkway naar links lag, en dat klopt op slechts 8 min rijden. Is niks zou je zeggen maar hier mag je overal 100 rijden. Maar er staat een bordje. Oke, top dan vinden we het wel.

Nog een bij een lookout gestopt voor de bekende fotos en na de afdaling meteen links het gravel pad opgereden voor een strandje. Tautuku Bay Bleek dus het zelfde strand te zijn die we vanaf de lookout zagen 🤣

Dus nu verderop naar de Tautuku Estuary walkway, met een gangetje van 80 km zoeven wij over de bochtige scenic route om vlak na een bocht de eerste en gelijk het laatste bordje te zien van HIER IS HET. Tja dan ben je al wat meters verder en omkeren kan dus niet. Dat is dus nummer 2 die we niet kunnen doen. Niet getreurd er zijn er nog meer 🤪

We hebben Cathedral Cave nog. Goed aangegeven, zeer zeker alleen wat er onder vermeld staat willen we eigenlijk niet zien. CLOSED 🤨

200 meter verder de Mclean Falls, oke doen we die. Hup rechtsaf, maar 3 km waarvan een groot stuk gravel. Het is gravel day vandaag. Hier hebben we echt geen spijt van gehad. Zeer mooie wandeling met een pracht van een waterval.  

We hebben nog een Falls, de Koropuku. Zal wel een bordje bij staan. Ja een inni mini. 😱 en we zoeven er zo voorbij. Dat was vier🙁

Curio Bay, waren we ook al in 2017 geweest. Maar zijn we toen niet de trappen af gegaan en stonden we  van hoog naar beneden te kijken naar de versteende bomen. Jaap had het goed bekeken gisteren, we stonden toen op de verkeerde parkeerplaats. Het juiste adres op de tomtom ingevoerd en rijden maar. Tomtom over 100 meter bestemming bereikt. Hier moeten we zijn. Nee dit is geen parkeerplaats die ligt ligt daar. Links een gravel weg op. Hoger en hoger, volgens mij zijn we verkeerd, nee nog iets verder. Toch maar gekeerd, we zaten fout 🫣😂 boven proberen te picknicken, hadden nog niets gegeten, maar de sandflies joegen ons al weer gauw de auto in. 

Onder aan de gravel weg  iets voor de “bestemming bereikt kreet” onze auto neer gezet op het parkeer terrein 🤣 en even heerlijk gestruind en vol bewondering naar de versteende bomen gekeken.

Daarna nog even in het levende bos geweest. Met de zelfde bomen die beneden versteend te zien waren. 

Laatste stop Slope Point. Een warempel in 1 keer goed. Wandeling over grasland. Was weer eens anders. Heerlijk weer genoten van het uitzicht.  Dit was het meest zuidelijke punt van het zuider eiland.  

Van de 8 hebben we er vier niet kunnen doen, dat was niet erg. Want met de vier die overbleven waren de we hele dag zoet. Bij vijf uur pas op onze eindbestemming.

Ruim 6 weken al onderweg en bijna 7.000 kilometer op de teller erbij.

Vandaag weer zo’n dagje dat niet alles loopt als vooraf gepland. Voornamelijk weer het weer dat ons daarbij een beetje tegen zat. Laaghangende bewolking en vooral de regen in de vroege ochtend uren was voor ons reden om de eerste stop een wandeling naar de Franz Josef Glacier toch maar over te slaan en door te rijden naar de Hokitika Gorge dat als volgende op ons lijstje stond. Heel eind rijden nog maar gaf het weer de mogelijkheid om wat beter te worden. En dat werd het, niet zo warm als gisteren maar toch aangenaam. 

Onderweg gestopt in een klein plaatsje met de naam Hari Hari voor het dagelijkse kopje koffie en thee.

Bij de Hokitika Gorge was het drukker dan verwacht maar we konden toch nog een plekje vinden voor onze bolide. Was daar wel weer een hele mooie wandeling door de bosrijke omgeving over een paar hangbruggen met uitzicht over nog mooier blauw water dan we gisteren bij de Blue Pools al hadden gezien.

Nu bij onze accommodatie in Hokitika, voor een laatste nachtje aan de westkust. Morgen gaan we weer oostwaarts.

Een lange rit vandaag, niet zo lang als gisteren maar toch weer een lange zit. Vandaag naar Fox Glacier. Ook weer een mooie route alleen veel te veel ingepland vandaag dus moeten we dingen gaan overslaan. Maar eerst langs Lake Hawea en Lake Wanaka.

Dan komen we bij de Haast Pass waar als eerste op de lijst staat de Blue Pools in de Haast Pass op het lijstje. In 2017 storte het van de regen maar vandaag schijnt de zon. Dus heerlijke wandeling waarbij ik als verrassing iets op mijn bucketlijst kan door strepen. Had ik niet verwacht maar bracht bij mij een grote lach op mijn gezicht. Inwendig heb ik lopen schateren.

Zoals jullie misschien weten heb ik een hekel aan iedereen die onnodig op zijn mobiel zit/loopt te turen. Vandaag kwam er een grote groep Aziaten terug van een lange wandeling, ze waren zwaar bepakt met rugzakken etc. Dus waarschijnlijk hebben ze in de de Young Valley hut overnacht (een wandeling van 8-9 uur enkele reis) en hebben daar geen bereik gehad. Deze man was zo druk bezig op zijn mobiel te kijken, had eindelijk bereik, dat hij niet in de gaten had hij niet recht door liep en bij mij voormijn voeten kwam. Mijn reactie: BOE!! ( heb ik altijd al willen doen) Hij schrok verschrikkelijk. 😂😂😂😂🤣🤣🤣

Mijn dag begon zeer goed. 

De Blue Pools een wandeling van 30 min. Was erg druk wat ik een beetje jammer vond. Maar de wandeling op zich was weer leuk om te doen. Veel zwemmers vandaag die het koude water van 8 graden trotseerden. Zag er erg aanlokkelijk uit en het weer was uitstekend.

Volgende stop Camaron Lookout. Voordat je het weet ben je er voorbij 🫣

Thunder Creek Falls. Een leuke waterval op slechts 5 minuten van de weg.

De volgende zou Roaring Billy worden ( 2017 ook geweest) maar stond niet goed aangegeven en rechts af slaan kan niet want juist op dat moment besloot een andere auto ons in te halen. Dus gemist.

Nu intussen bijna 12.00 uur tijd voor een lunch. Gestopt bij Haast.

Dan weer verder naar Ship Creek Beach. Hoe rustig het was in 2017 hoe drukker er nu was. Toen 2 auto’s geparkeerd nu zeker een stuk of 15. Slippertjes aan en natte voeten halen. Echter golf was iets hoger dus broek ook nat. Lekker koelt af, was best warm. Kort gebleven, kwamen in tijd nood.

Was nog 100 km naar onze accommodatie, bijna 1.30 uur rijden en wilden nog naar Lake Matheson.

Dus nu door rijden naar het logeer adres daar eten maken voor vanavond en bij 6 uur richting Lake Matheson voor hopelijk voor een geslaagde mirror foto.  

en een deja vu