Gisteren een mailtje van Pathe gehad. Het is zover:  The Way of Water. Is vanaf nu in de bioscoop te bekijken :). Het lang verwachte vervolg van de door John Cameron ook in Nieuw Zeeland gemaakte Avatar film. Helaas heb je hier niets aan een Pathe Unlimited kaart.

Maar terug naar onze reisbelevenissen. Vandaag geen lange autorit. Onze niet meer helemaal witte Toyota bleef gewoon geparkeerd staan bij ons motel. Te voet naar het centrum van Christchurch was maar een kwartiertje lopen. Er was wel wat regen voorspeld maar volgens het weerkaartje zou het droog blijven. 

Eerst een kaartje gekocht voor de Historische Hop on Hop off Tram die door de binnenstad van Christchurch rijdt en op 18 interessante plekken stopt. 

Op heel veel plaatsen is duidelijk te zien dat ze de aardbevingen van 2010 en 2011 nog lang niet te boven zijn. Veel gebouwen zijn nog met hekken afgeschermd en de trambestuurder vertelde dat sommige pas in 2035 en later hersteld gaan worden.  

Uitgestapt bij halte 13 dat is bij de Botanische tuinen en daar even rondgewandeld. Toen de regendruppels wel vielen hebben we de tram weer gepakt om de rit verder af te maken. We zijn doorgereden naar halte 4 bij de Riverside Market met allemaal leuke voedsel kramen en waar je van alles kan eten. Voor onze lunch was dat een overheerlijke Spaghetti Bolognese.

Ondertussen was de regen weer voorbij en gingen wij na kaartjes gekocht te hebben voor de 3D Extreme versie van Avatar 2 nog even langs de winkeltjes om te kijken of er nog wat voor ons was te scoren. Marijke weer een paar kettinkjes en ik een paar doosjes met limited christmass cups voor de Nespresso Vertuo om straks terug in Nederland van te genieten. Terug naar Bioscoop om de ruim 3 uur durende nieuwe Avatar film te gaan zien. Deze speelde zich voor een groot deel onder water af. Hele mooie film was het met daarin enkele voor ons herkenbare verwijzingen naar Nieuw Zeeland. 

Inmiddels was het avond geworden en tijd voor een hapje. Deze keer Chinees en Marijke’s keuze was gevallen op Spicy Chicken Noodles. 

Was very spicy werd gezegd en op ons verzoek werd het wat minder spicy gemaakt.  Met maar 25% van de pepers dan normaal was het nog steeds very very spicy. 

Elke ochtend kijken we naar het weerbericht van de plaats waar we naar toe gaan. Vandaag van Greymouth naar Christchurch via Arthur’s Pass. De ene station voorspelde bewolking de andere zonneschijn met wolken sluiers. De laatste daar ging onze voorkeur naar uit dus korte broeken weer 😏dus.

Na een eenvoudig ontbijt op weg naar Arthurs Pass, de Devil’s Punchbowl. De eerste stop van de dag. Bij de accommodatie scheen de zon en was het heerlijk. Maar naar mate we dichter bij Arthurs Pass kwamen werd de bewolking dikker.

Bij de onverwachte stop plek, toilet dus ( dat is hier heel goed geregeld, je komt zo overal en regelmatig tegen) heb ik de korte broek voor een lange verwisseld was best fris. De jongen van Jan de Wit, Jaap dus, bikkel wat hij is, bleef in zijn korte broek. Leuke rit met vooral een zeer steile klim van 16 graden,

dus afslag genomen naar de Devils Punch Bowl. Nu hadden we al gelezen dat er veel hoge traptreden waren om bij de waterval te komen. Wij met onze uitstekende conditie doen dat wel even 🤣 blijkt de treden wel zeker twee keer zo hoog te zijn dan de trede van onze trap. Dus dat werd het dus niet. Maar niet getreurd we hebben de top van de waterval gezien 😄😜

De reis gaat verder maar eerst een bakkie met een pie, was tenslotte al half twaalf, bijna lunch tijd. Bij het cafe staat groot te lezen de Kea niet te voeren, we hebben ze wel gezien.  Leuke vogels. 

De weg neemt ons mee langs heel veel bergen, de een hoger dan de ander, de kleuren zijn ook verschillend, het is weer genieten. Deze weg reden we ook al in 2017 maar toen van oost naar west, nu andersom. Weet niet welke richting mooier is, maar beide zeer zeker de moeite waard. 

Castle Hill de volgende stop. In 2017 hebben we door tijd gebrek maar een klein stukje gelopen. Dit keer liepen we het in het hele pad, klein uurtje bezig geweest maar ook dit was zeker de moeite waard.

Ja en dan word het weer tijd voor de volgende accommodatie, beetje op tijd er zijn is wel fijn dit keer en moet nog gewassen worden.

Het gaat steeds sneller. Nee niet het rijden met de auto. Maar met het sneller bruin worden. Vandaag ook weer een stralend zonnetje en dan is het bingo. Met een hoge  uv-index van 10 of meer op een zonnige dag hier wil dat bruin worden  wel  lukken. 

Maar dit terzijde. Vandaag weer vroeg op pad voor een ritje langs de westkust naar het zuiden, er stonden weer een aantal wandelingen op het programma. De eerste, de Truman Track. Een hele mooie wandeling die we in 2017 ook gedaan hadden. Helaas deze keer niet. Op de parkeerplaats werd aan de weg gewerkt. Later hoorden we ook dat je er niet meer het strand op kon. 

Verder dan maar naar de beroemde Pancake Rocks.  Hebben we eerder ook bekeken maar met beter weer is het daar nog mooier. 

Daarna naar de Coal Creek Falls een wandeling van 2 uur door een bosrijke omgeving en met niets anders om ons heen dan bomen en het geluid van vogeltjes en stromend water met als beloning een hele mooie waterval. Het lijkt ook wel of we wat fitter worden, we waren ruim binnen de 2 uur terug bij de auto.

Ook nog even gestopt bij een verlaten strandje met allemaal kiezelstenen.

Verder naar onze volgende overnachtingsplek in Greymouth.

 Een enigszins vervallen stadje waar we over een paar weken weer langskomen. 

Morgen weer een lange rit naar Christchurch aan de andere kant van het Zuideiland.

Lekker weer bij het wakker worden, we zien blauwe lucht en wolken is een mooie start. Onze rit voor vandaag is Murchison naar Westport. Naar het Motel waar Jaap voor de derde keer komt 😀 is het dan een goed Motel? Het kan er mee door, en ligt op een gunstige locatie als tussenstop . Alles is aanwezig, je hebt een kookplaatje, en een voor- en een achterdeur 🤣 en zowaar hoorden we bij aankomst dat de bedden  nog niet zolang geleden zijn vervangen. Yessssss denk ik bij mezelf.

Maar goed zo ver zijn we nog niet… eerst de Maruia Waterval Een klein stukje  van de route af maar we hebben de tijd. Google maps geeft aan dat de afstand tussen beide plaatsen 97 km is. Dus we hebben tijd over dit keer. Een leuke rit was dit, met mooie bergen waarvan de top soms in de wolken zat. Een heerlijke rustige weg, een ommetje waard.

Terug naar highway 6 die ons mee neemt door de Buller Gorge. De weg stoomt, het water verdampt door de zon die er op schijnt. Maar boven ons hoofd pakken de wolken zich samen, het word grijzer en grijzer en ja hoor de eerste druppels vallen. Onze tweede stop is Denniston Coalmining Historic Area. Ik weet dat die hoog op de berg ligt en het lijkt mij niet een goed idee om dat weer met regen te rijden. Dus besluiten we eerst maar naar Westport ( daar moeten we doorheen om bij de coalmining te komen) te gaan. Maar aan het einde van de Buller Gorge zien we blauwe lucht verschijnen. Eerst het plaatsje in voor koffie en thee. Dat was nog even zoeken. De ene zaak zag er nog slechter uit dan de ander. Maar toch nog wat gevonden 😄 Boven Denniston zien we nog donkere pak met wolken hangen dus we gaan maar even naar Cape Foulwind voor de zeehonden kolonie aldaar.

We rijden de brug over en willen de weg vervolgen. Wij rijden op een voorrangsweg en er komt een vrachtwagen, een grote, van de linkerkant hard aanrijden. Waarschijnlijk dat de chauffeur dat wij af zouden slaan, dus noodstop tot gevolg een een uitwijking van ons naar rechts. Gelukkig geen tegenliggers. Was bijna boem geweest. Nu zat niet allleen mijn hart in de achterbak mijn maag zat er nu ook bij. Erg geschrokken, de eerste de beste zijweg ingeslagen en geparkeerd bij het strand, daar rustig op een boom gezeten om bij te komen. Scheelde niet veel. Pffffff.

Door naar Cape Foulwind. Het weer is intussen verrukkelijk, zonnetje schijnt volop en is lekker warm geworden. Heerlijk genoten daar van het uitzicht en natuurlijk de zeehonden al waren die wat lastig te spotten

Volgende stop, we hebben het druk vandaag. De rit naar Denniston staat nog op het programma. De oude historische koolmijn ligt hoog op de berg en de lucht is blauw. Een lange slingerweg steeds hoger de berg op, geeft hele mooie ver gezichten. Mooie locatie om te bekijken en zeer interessant. Ongeveer en uurtje daar de Brakehead Walk gelopen.

Naar beneden gaat altijd sneller dan naar boven dus al gauw waren we bij het Motel. En vanavond maar even een hapje uit eten.

Zonnetje schijnt, de wereld ziet er op zijn allermooist uit. Vandaag een ritje van Takaka naar Murchison. 182 km een ritje van 2 en half uur. Dus als je een rekensommetje maakt bij een vertrek van 9.00 uur kom je om 11.30 uur aan. Fout!!. 😂 zo werkt dat niet hier. 

We beginnen in Takaka, nog even naar de supermarkt voor brood morgenochtend en wat lekkers voor de lunch. Dus word al een paar minuten later. We verheugen ons op de rit over Takaka Hill. Zonnetje schijnt, helder zicht. We kunnen genieten van alle diepe ver gezichten.

De rit gaat voor spoedig en de eerste stop is boven op de berg met zicht op de Tasmanbaai waar we een paar dagen geleden gedobberd hebben op een boot. 

Verder naar beneden zien we de afslag naar Riuwaka Resurgence die we de eerste keer deze vakantie voorbij gereden zijn en de tweede keer hoosde het. Maar de volhouder wint, de derde keer lukte wel. Prachtig, de rit zeer zeker de moeite waard

Dan de Tomtom op Murchison gezet, en we zien wel wat we tegen komen 😅 Veel ! Nou jou iets anders dan we verwachten. We werden geleid over een weg waar wij in 2017 een accommodatie hadden geboekt, die we toen niet zo 1 2 3 konden vinden. Was een zeer lange weg, en dat is het nog steeds 😜

Maar volgens de tomtom hoefde we deze niet in zijn geheel te rijden, links af moesten we een brug over. Tja dan staat daar een bord.  Residents Access Only.. 😳 Oke ….. omdraaien, brug weer over en aan de andere kant weer verder. Auto voor ons deed het zelfde. Kilometers verder, weer linksaf gestuurd. residents only.. schiet niet op zo …. Dus verder, komen we langs de 2017 accommodatie op die zeer lange kronkel weg van 20 km precies aan het eind, daar kunnen we nu wel linksaf. We hadden een d-tour. Hoeveel kilometers langer geen idee maar het kost tijd. 

Dan komen we alweer op een bekende weg, de d-tour weg van Picton naar Kaiteriteri. Maar nu een tegenovergestelde richting. En de tijd tikt door 😏 bijna 12 uur, trek in koffie/thee dus stoppen bij een restaurant, dan gelijk maar geluncht we waren er nu toch. Dus de gekochte lunch van Takaka word nu ons avondeten, en dat is niet de eerste keer. Was weer erg lekker. Waar ook nog twee zeer oude auto geparkeerd stonden.

Verder gaan we weer, de aankomst tijd op de tomtom staat nu op 14 uur 22. Dus onze rekensommetje van vanochtend blijkt dus niet te kloppen. Intussen is het grauw en grijs. Het regent maar we zitten droog. Nu nog even een droog moment dan kunnen we een wandeling doen hier vlakbij. We kunnen het lopend af. 

p.s. we moeten terug naar Takaka. We zijn de zak met chips vergeten 🥺🤪

P.S. 2 Chips gevonden, verstopt onder een Jas. Hoeven niet terug, dus korte wandeling gemaakt en kwamen nog wat dierlijk schoons tegen.

Vandaag was het alweer vroeg opstaan. Helaas niet een dagtocht naar Cape Farewell Spit.  Slecht weer en een volgeboekte tour. Dus nog iets wat op ons steeds langer wordend lijstje komt voor een volgend bezoek aan dit fantastisch mooi land, maar dan nog wel eerst de staatsloterij winnen.

Gelukkig staan er deze reis nog heel veel andere mooie dingen op het programma. Zo ook vandaag weer. We zijn van Takaka naar Wharariki beach gereden, niet ver van Cape Farewell. Een iconisch strand dat ook gebruikt is als een van de Microsoft Windos 10 achtergrond foto’s. Helaas voor ons was het weer wat minder mooi. Op de wandeling er naar toe kwamen we nog een moeder Pauw met kroost tegen. Het strand stil en verlaten was ondanks het slechte weer nog steeds heel mooi.

Gelukkig werd het weer weer wat mooier en hebben we nog wat andere plekken kunnen bekijken die we gisteren niet konden doen.

Een korte wandeling naar de Waikoropupu Springs en een bezoekje aan de Labyrinth Rocks.  Ook nog even een lokaal marktje aangedaan en daar een echte oliebol en een gevulde koek gekocht bij een uit Nederland afkomstige bakkersdame. Was weer lekker. Nu even uitbuiken. Morgen weer een lange rit voor de boeg naar onze volgende stop.

Was vandaag weer een vroegertje. Dit vanwege een strandwandeling bij Doctor’s Point dat alleen bereikbaar is bij laag water. Is niet ver van Dunedin af en lijkt op Cathedral Cove die we eerder door slecht weer niet konden bezoeken. Een beetje uitwaaien over het strand met aan de ene kant een blauwe lucht en aan de kant achter ons weer de ons bekende donkergrijze wolken. Gelukkig bleef het droog. 

Ook op de rotsen nestelende zeevogels gezien, een mooi gezicht. Helaas geen pinguïns gezien, maar daarvoor moet je heel vroeg zijn of in de avond als ze terugkomen van een dag op zee. 

Terug naar Dunedin, eigenlijk wilden we daar in de middag een trein ritje doen met Taieri Gorge Railway. Helaas rijd deze minder frequent dan we gedacht hadden. En ook het mooie station van Dunedin was ingepakt voor een opknapbeurt.

Alternatief was nu een wandeling naar de stad om wat winkels te bekijken en een bezoekje naar de Chinese Garden die heel mooi schijnt te zijn. Maar ook dat ging niet door, het is bijna kerst en veel gaat eerder dicht zo ook de Chinese Tuin. 

Weer terug in ons grote appartement was het tijd voor ons avondeten vandaag Italiaans: diepvries pizza’s uit de oven 🙂

Blauwe lucht, wel wat frisjes maar prima om de dag mee te beginnen. We konden tot 10 uur uitchecken, kwam goed uit want onze eerste stop was maar op 3 minuten vanaf onze accommodatie en ging pas om 10 uur open.

Steampunk HQ daar gingen we naar toe. Iets aparts en totaal anders dan ik vooraf had bedacht. Veel oude apparaten omgetoverd in prachtige kunstwerken. Een absolute aanrader voor als je ooit eens een bezoek brengt aan Oamaru.

Bij onze volgende accomodatie in Dunedin konden we pas na 14:00 uur  inchecken, dus hebben we nog een paar tussenstops gemaakt. Waaronder bij de Moeraki Boulders deze keer was het daar wat rustiger dan in 2017 en even een strandwandeling gemaakt langs  de beroemde grote stenen ballen.

Echter van de balvorm was weinig te zien, alleen de topjes waren zichtbaar. De rest was onder het strandzand verborgen.

Tijd daarna voor een kopje thee en koffie. Was de koffie bij ons vorig bezoek met stip op de eerste plaats van de aller aller slechtste kopje koffie terecht gekomen. Ik wilde ze toch een herkansing geven en deze keer was het stukken beter. 

Nog tijd over dus hadden we als volgende stop een bezoekje aan de vlakbij gelegen Point Mouraki Lighthouse bedacht.

Met eerst nog even een paar kilometer over een slingerend up and down gravelweggetje gereden, kwamen we bij deze vuurtoren. Op zich niet een spectaculaire maar de wandeling door het erbij gelegen landschap was zeer verrassend. Met kijkjes op zeeleeuwen en broedende zeevogels gewoon om vrolijk van te worden. 

Vrolijk werden we ook van onze accommodatie in Dunedin waar we de komende 3 nachten vertoeven. De grootste stek tot nu toe, met zelfs een complete keuken.

Daar gaat het dan gebeuren, de Mount Cook Hooker Valley Track. In 2017 waren we er niet geweest wat ik achteraf zeer jammer vond. En toen er sprake was dat we nog een keer naar Nieuw Zeeland zouden gaan was het eerste wat ik zei, dan gaan we naar Mount Cook. We wilden al in 2020 dus het wachten duurde wat langer. Nu 1 dag uitgesteld en dat was de beste beslissing. Op de weg richting deze majestueuze berg was de lucht blauw en konden we de top goed bekijken 😄 het weer zag er prima uit.

Maar eerst wat wetenschappelijk puntjes

1. Mount Cook is 3754 meter hoog en de hoogste berg van Nieuw Zeeland
2. De hoogte verschil van deze wandeling is van begin tot het eind 124 meter 
3. De track is 5 km een kant op, dus 10 km totaal
4. De gegeven tijd is 3 uur voor deze wandeling wij deden er vier uur over met sanitaire stops, stil staan om het uitzicht te bekijken, vroege lunch na 5 km zittend op een wel verdiende bank.
5. Er zijn weer heel veel trappetjes. Totaal 199 stuks die hoger zijn dan de trap tredes in Nederland waarvan 104 omhoog en 95 omlaag en dan op de terug weg visa/versa 
6. We nu heel erg moe zijn 

we beginnen bij het begin. Twizel, 2 nachten waren we daar. Een perfect motel met een goed bed maar ondanks het goede bed waren we eerder wakker dan de wekker. Deze stond op 6 uur. Wilde vroeg vertrekken omdat we hierna nog 207 km moesten rijden voor onze volgende accommodatie. Misschien was dit wel het geluk dat we er vroeg waren. Maar later daar over meer. Rugzakken, we hadden er twee bij ons, met geadviseerde spullen. Voor beide Regenkleding, muts, wanten, extra trui en dan eten en drinken. Misschien waren we te voorzichtig, maar het weer kan daar ineens erg veranderen, maar beter mee verlegen dan on verlegen.

Voor deze wandeling staat 3 uur. Wij deden er in totaal 4 uur over maar moet daar wel bij vermelden dat in die drie uur geen sanitaire stop zit, geen moment om van het uitzicht te genieten of fotos te nemen en om een vroege lunch te verorberen aan het eind van de track op een zeer wel verdiende bank

We vertrokken om 8.15 waren bij het einde van de track om 10.15, vertrokken weer om 10.30 en waren bij de auto 12.15. We vinden dit zeer knap gedaan voor twee ouderen, die wonen in een zeer vlak land, met niets of weinig conditie. Dit werd door mij vaak als excuus gebruikt als we met mensen aan de praat raakte, zoals het stel dat we tegen kwamen op hun retour, wij moesten nog verder, die zeiden dat het eindpunt was “ just behind this corner”. Een nog lange bocht links en naar rechts en dan nog een steile helling omhoog. Pffffff. We waren echt toe aan die bank met grote picknick tafel 😄

Drie “swing” bruggen waren er die zo lekker mee deinde en schommelde als je er over liep, net zoals op de ferry die last had van de golven. Het langste wandelpad zat tussen brug 1 en 2 waar we heel wat moois tegen kwamen.

Ook de natuur daar buiten de bergen om was zeer zeker de moeite waard.

Waar ik dan ook regelmatig stil stond om er een mooi plaatje van te maken.

De trappetjes dat waren bij ons echt de spelbrekers, de hellingen gingen nog wel dankzij de goede tip van: met kleine stapjes omhoog. Zowel op de heen als de terug weg. Geteld heb ik ze op de terug weg, het waren er veel. 😰

Mount Cook hebben we tijdens de wandeling niet meer gezien, laag hangende bewolking wat het deed lijken of het miezerde, de hoge bergen die het zicht blokkeerden, maar dit alles was zeer zeker de moeite waard en aan het einde van de track heb je dit uitzicht.

De terug weg liep wat makkelijker omdat het nu meer bergafwaarts ging, echter de massa mensen die nu de track naar boven liepen maakte de terug tocht minder prettig. Ons geluk was dat we vroeg waren, liepen weinig mensen waardoor je op je gemak kon rond kijken en fotos maken. Nu moesten we voor een brug soms stilstaan omdat er gewoon veel te veel mensen opstonden ( max 25 pers wat toegestaan was). Hoe leeg het parkeer terrein bij aankomst was. Zo vol was het nu.

Wij hadden geluk dat we dit konden zien op de heen weg, maar al snel verdwenen ze achter de bewolking. De rit naar Oamaru was ook niet verkeerd. Beginnend bij Highway 80 langs Pukaki meer.

Highway 83 had ook nog een verrassing. Niet alleen een zeer mooie weg maar een wens van ons ging in vervulling. Sheeps on the road 😂🤣

Een zeer geslaagde dag, een Top dag. We hebben genoten van elke stap, steen die je voelt onder je schoen, het even uit blazen van alweer weet niet hoeveel trapjes, van de verkwikkend miezer, van al het moois wat we gezien hebben.

Vandaag zou het dan gebeuren. De Hooker Valley Track wandelen richting Mount  Cook. Ja dat dachten we gisteren. Echter zoals wat vaker deze vakantie zitten de weergoden niet helemaal mee. Regendruppels en zelfs een sneeuwvlokje geven ze aan en ook meldingen dat de track mogelijk afgesloten zou kunnen worden heeft ons anders doen besluiten om te gaan doen.  Een beetje ruilen en vandaag wat doen dat voor morgen gepland was geeft ons de mogelijkheid om morgen toch nog de door Marijke met stip op de eerste plaats van alle wandelingen gezette wandeling alsnog te doen. Want voor morgen wordt weer wat beter weer voorspeld. Wordt na de wandeling wel een heel eind rijden naar onze volgende bestemming. Maar we vinden dat minder erg dan de wandeling over te slaan.

Vandaag zijn we dus wat anders gaan doen. Met een regenachtige start van de dag zijn we eerst richting Omarama gereden voor een bezoekje aan de beroemde Clay Cliffs. Had gelezen dat het daar best wel wat druk kon zijn maar wij waren vroeg op pad dus dat viel voor ons weer mee. Op de terugweg over een paar kilometers gravelweg kwamen we de meute tegen. Wij hadden mazzel dus, lekker rustig.

Om de tijd te vullen zijn we ook nog naar Lake Ohau gereden ook een mooi meer weer met ons als bijna de enige kijkers 🙂

Daarna weer terug naar Twizel voor een kopje koffie en thee en wat lekkers. Dat lekkers was, wat de plaatselijke mussen al wisten, heel erg lekker. Ze zaten met zijn allen te wachten tot er iets te snoepen was en dan was het weg voor je er erg in had.

Gisteren hadden we een leuk winkeltje gezien, een soort winkel van sinkel maar was helaas op maandag gesloten. Maar vandaag was het dinsdag en Marijke wilde daar even rondneuzen. Hele smalle paadjes en heel veel verschillende dingen te koop. Daartussen heeft Marijke toch nog wat voor in de keuken gevonden. Dat is handig, echt handig zei ze, en we hebben dat dus meteen gekocht. 

Vanavond nog even uit eten dit keer de bedoeling bij een Thais restaurant dat gisteren (maandag) ook dicht was. 

Morgen heel vroeg op voor een lange wandeling.