Een nieuwe dag en niet zoveel kilometers naar onze volgende bestemming. Met wat buitendingetjes op het progamma was een droge dag wel voor ons nodig. Maar of dat het geval zou zijn was nog maar de vraag. De regendruppels waren duidelijk nog steeds aanwezig. Bij het uitchecken vroeg de huisbaas nog waar we naar toe gingen. Naar Whitianga. Oh dat is prima was de reactie. De weg de andere kant op naar Thames, (de enge weg van gisteren) was afgesloten vanwege het slechte weer. Gelukkig was het wel intussen droog geworden.  

Op naar de aktiviteit van vandaag. Driving Creek Railway. Een ritje door tropisch regenwoud zigzaggend de heuvel op naar een mooi uitzichtpunt genaamd de Eyefulltower. 176 mtr boven zeespiegel.  Tijd om naar de volgende bestemming te gaan. De Opera lookoutpoint loopwalk. Was volgens de ToTom maar 3,4 kilometer verder. Echter was dat niet het geval. Dat was pas het begin van de weg er naar toe. Weer een lange slingerweg en Marijke is er nog niet over uit of deze weg wel of niet enger is dan die van gisteren.  De wandeling hebben we niet helemaal gedaan veel te glad en slipperig en daardoor ook gevaarlijk om op te lopen.

Even doorgereden en een korte wandeling over een heel mooi strandje gemaakt. En weer verder gaat en opnieuw even uitgestapt bij een mooie scenic view plek, een strandje met allemaal basaltrotsen.  

Het kon niet op, de ene plek nog mooier dan de andere. Ook de zon ging steeds meer schijnen. Op naar de volgende accommodatie. Verscholen achter een garagedeur. Een heel groot appartement  we blijven hier 2 nachten slapen. Morgen wilden we weer naar Cathedral Cove, deze keer met een boottocht. Helaas gaat dat niet door, er wordt weer slecht weer verwacht. Morgen dan maar wat anders doen …

Tring, tring, tring……. Rond 24.00 uur telefoon gaat. Die van Jaap (die van mij staat uit) huisarts belt. 😨maar zijn te laat met opnemen. We schrikken… zou er iets gebeurt zijn. Hij weet dat we op vakantie zijn…. Terug bellen dan maar. Was de assistente, waarom we de griepprik nog niet gehaald hadden. Zij wist niet dat we op vakantie waren 🙃 pfffffffff. Weer terug het bed in, nog heerlijk kunnen slapen voordat een nieuwe trip begint.

Coromandel gaan we naartoe. Een ritje van ongeveer 150 km.

Aantal stops er tussen, dus lekker rustig aan. Eerst een stuk over de Motorway en dan buigen we af richting  Hunua voor een waterval. Het is droog, een klein beetje zon dus lekker een raampje open…. De auto vult zich met een heerlijke bloemengeur. Struiken langs de weg staan in bloei. Witte bloemen, ze ruiken heerlijk. Het voelt alsof we niet weg zijn geweest. Voelt vertrouwd. Het bekende Nieuw Zeelandse landschap. Het is weer genieten. Bij de waterval een korte wandeling, fotos gemaakt en genoten van het uitzicht. 

Het is lente hier. We zijn een paar weken eerder dan de vorige keer. Alles komt nu in bloei. Het zal de komende weken alleen maar mooier worden. Alhoewel ik dit nu schrijf is het noodweer hier. Zware regenbuien en donderslagen. Gelukkig zijn we al op locatie. Zeker met de weg die we reden. Maar dat komt nog.

We rijden richting Thames, bij het begin van Coromandel  Peninsula.  Om van daaruit door te rijden naar Harbour View Motel.  Het weer is aan het veranderen, het word grijs en grauw. Niet echt het weer om een lange wandeling te maken, dus we besluiten door te rijden naar Waiomu, waar we niet zijn geweest. Over Route 25 Coromandel, 1 van de mooiste route die er is. En mooi is het. Waarschijnlijk nog mooier als de zon schijnt. Vorige keer hebben wij deze route niet in zijn geheel gereden en reden de peninsula dwars over. Een gravel weg doodeng vond ik dat. Dus die nemen we niet. We pakken de weg nu in zijn geheel. Dat heb ik geweten 😰 we hadden op de nieuwe logeer plek extra bagage in de kofferbak. Mijn hart was van schrik er in gedoken. Een hele bochtige weg met haarspeldbochten waar je dan precies in die bocht grote vrachtwagens tegen komt. Een chauffeur die volgens mijn gevoel veel te hard reed,  40-60 km

Hier en daar was de rand naar de zee zo smal en hoog dat ik strak voor mij uit bleef kijken om dan weer te schrikken als je de bocht door ging. ( waren heel veel bochten) De weg is niet allen maar kommer en kwel. We hebben heerlijk geluncht met meegebrachte pizza broodjes langs de waterkant. We hebben hier en daar van het uitzicht genoten. Lekker uit gewaaid, van de temperatuur genoten, was rond de 20-21 graden. Een mooie uitzicht punten gehad.

Nu op locatie, leuke knusse kamer, met een heerlijk bed. Het hoost, herrie op het dak. De wind is aan het toenemen. Zo lekker maaltje koken. Wij gaan de deur niet meer uit. Snurk hoor ik, een rust moment. Is aan het bijkomen van een mopperende bevende dame die constant riep “Moet het nu zo hard” 🫣

Na een goede nachtrust wat fitter dan gisteren. Op ons gemak wat gegeten want haasten staat deze vakantie niet op het programma alhoewel we er niet helemaal aan kunnen ontkomen. 9 uur vanochtend naar het station Remuera om vandaar naar Britomart te gaan. Het dichts bijzijnde station bij de Skytower waar we vandaag naar toe willen. En de Weta Unleashed. Een museum is het niet. Tentoonstelling is het ook niet. Maar mooi is het zeer zeker😃 en heel interessant. Een filmervaring zonder film. Je kan kijken, aanraken, het materiaal voelen, proeven is niet aan te raden en van alles mag je fotos maken. Kortom je kan van alles zien wat men maakt voor de film. Van kleine dingen, grote monster, poppen die kunnen bewegen, teveel om op te noemen. En je mocht overal aan komen wat bij Weta in Wellington niet mag. Het was fantastisch. 

Skytower, een wat rustige ervaring. Op 186 meter hoogte uitkijken over de stad waarbij je goed de vorm van de stad kan zien. Een centrum met schier eilanden, vulkanen en  parken. Want deze stad is gebouwd rond vulkanen wat ook een zeer apart beeld geeft. Zie je in de stad van de typische heuvels. Een leuke enerverende dag was het vandaag.

Nu is er natuurlijk nog veel meer te zien in deze stad, maar de energie ontbreekt nog. Bij tijds weer terug bij het hotel voor onze dagelijkse dosis rust. 

Ps. Vannacht werd ik wakker van een telefoon die nodig op geladen moest worden. Blijkt dus een vogel te zijn die klinkt als …. 🤣 

Zondagochtend 20 november. Een heel stuk vroeger dan gepland zijn we geland in Auckland, daar hadden ze niet op gerekend op het vliegveld waar alle gates nog bezet waren. We moesten daardoor een half uurtje wachten voor een plekje vrij kwam en we konden uitstappen. Redelijk vlot door de douane, bagage opgepikt en daarna de laatste hobbel: de biosecurity controle. Geen problemen en we mochten zowaar Nieuw Zeeland binnen. 

Nu alleen nog onze auto oppikken. Ditmaal geen  Nissan Tiida  maar een Toyota Corolla wel ook weer een witte auto. Eerst nog even wat boodschapjes gedaan en op naar onze eerste verblijf In Auckland.

Tudor Court Motor Lodge was voor onze TomTom geen probleem om te vinden. Uit en herpakken van de bagage was nog wel een klusje omdat de kofferbak toch wat kleiner is dan verwacht.  Heerlijk gegeten bij een Malaysian restaurant vlakbij.

Wat weer betreft kan het wat beter tussen de buitjes door regent het. Gelukkig temperatuur is goed en af en toe het zonnetje.

Minpuntje is dat de WiFi hier wat minder is en uploaden van foto’s wat moeizaam gaat. 

Morgen gaan we met de trein naar de City.

Het vliegtuig rijd, daar gaan we op naar een nieuw avontuur. Kijk ik uit naar deze vliegtuig reizen kan ik zeggen niet echt, het is een zeer lange zit. Bijna 13 uur van Amsterdam naar Singapore, de langste. Die naar Auckland is bijna 9 uur. Nu kijk ik niet op een minuutje korter of langer want veel korter zal de reis niet voelen. We hebben premium economy geboekt op beide vluchten, meer been ruimte, bredere stoel en de stoel kan meer naar achteren. Wat ons zeer goed beviel. Alleen de ruimte tussen de stoelen voelde klein bij onze eerste vlucht. Eten was prima, service was perfect. Als je per ongeluk het lampje aantikte boven je hoofd 🫣 stonden ze al naast je. Wat mij per ongeluk 2 x overkwam. De derde keer vroeg ik om iets te snacken bij de film. Ja films waren er genoeg, goede keuze en we hebben beide eigenlijk de hele  weg film zitten/liggen kijken. Af en toe even kijken hoe lang het duurde voordat we in Singapore zijn. Langzaam tikte de tijd weg. Ja en dan Changi Airport. Kan ik 1 ding zeggen. Het is GROOT. Schiphol past er zeker 10 keer in.  We kwamen aan op terminal 3 en we moesten naar 1. De bewijzering was prima, alles was goed aangegeven en met af en toe een stop, Jaap wilde een foto maken, regelmatig 😀 waren we snel bij onze overnachting plek. Te vroeg maar eerder inchecken was geen probleem, en daar een bed…. O wat lag dat lekker. Slapen in een vliegtuig lukt mij echt niet, Jaap gaat het beter af.  Daarna eten en wij weer op weg naar terminal drie voor onze volgende vlucht. Je kijkt echt je ogen uit op Changi Airport. Vlindertuin, winkel na winkel na winkel, de een wat mooier dan de andere. We hebben niet alles kunnen zien op de luchthaven. Probleem. Tijdgebrek. Een lekkere lange wandeling. Nog even wat gesnackt en op naar gate 10. De volgende vlucht met Air New Zealand Boeing 787-9. En de stoelen, wauw…..wat een ruimte. En de service nog beter dan de vorige…. Het eten beter dan de vorige. Bij wijze van spreken kijken we uit naar de terug vlucht 😨

Onderweg nog een heerlijk gesprek gehad met de bemanning. Wat onze ervaring is met de de Kiwis was ook duidelijk merkbaar in het vliegtuig. Dit zijn de aller vriendelijkste mensen, die je niet kent, die wij maar tegen gekomen zijn. 

Na een heerlijk ontbijt bij Maryke, eggs with Bacon. Voor mij geen fruit 🤭gaan we weer op pad. Dit keer gaan we stapjes verder. In plaats van 4,8 km nu een wandel route van 6 km. Eigenlijk 7, we moesten nog 500 meter naar het begin van de wandeling lopen, maakt dus heen en terug een kilometer extra 😱 De Taranaki Falls waterval ligt niet bij Mount Egmont (Taranaki) maar in het Tongariro Park.

Bij Lake Manganahoe deden we er 3 uur over. Hoelang zal deze dan zijn? Op weg naar deze wandeling zagen we Mount Ngauruhoe ( of wel Mount Doom) en zijn buurman Mount Tongariro al liggen. Van de informatie die ik vanaf internet haalde zouden we ruim zicht hebben op deze bergen.

Rugzak bij ons, met wat warme kleding ( het weer kan hier ineens omslaan, en omdat het veel hoger ligt dan de rest in Nieuw Zeeland is het hier ook kouder) genoeg drinken bij ons met wat snoepgoed. Ook de wandelstokken maar meegenomen en moet zeggen hiermee wandelen maakt het een stuk aangenamer. Je hebt iets om op te leunen. Big Steps genoeg 🫣 de tijd die we hiervoor ingepland hadden was vier uur. Staat 2 uur voor, maar wij rekenen gewoon het dubbele. Even rusten, Fotos nemen en van het uitzicht genieten. En dat hebben we volop gedaan. Wat een vergezichten, wisselend landschap, water wat rustig kabbelend de berg af daalde. Wat een wandeling, fenomenaal! Geweldig! Wat een traktatie. 

Hier een impressie van wat wij gezien hebben.

We hebben er 3 en een half uur over gedaan, dus het viel nog mee. Maar wat een trip ❤️ 

Morgen de Bridge to Nowhere.  En bij het wegrijden naar ons verblijf in Horopito zagen we dit in de achteruit kijk spiegel. Het laatste beeld van Mount Doom.

Weer vroeg op vandaag, er staat een lange rit op het programma. Gordijnen open en wat zien we, een blauwe lucht en een stralend zonnetje. Kunnen we goed gebruiken als we over State Highway 43 oftewel de Forgotten World Highway gaan rijden. Dit is de op één na mooiste weg van Nieuw Zeeland, de andere, de weg naar Milford Sound is over een paar weken aan de beurt. 

Maar vandaag is het dus weer genieten van het mooie landschap. Heel veel kronkelend door prachtige heuvels. Achter ons was ook nog Mount Taranaki in al zijn glorie te zien.

De bijna 150 kilometer lange weg loopt door de “onafhankelijke” republiek van Whangamomona waar we gestopt zijn voor een kopje thee en koffie en een overheerlijke muffin. Ook even een 2e stempel in ons paspoort van Whangamomona laten zetten want we zijn daar al eerder geweest. En dan weer verder en het landschap wordt steeds mooier. Verderop  nog wel een gravelweg van een kilometertje of wat, maar dat geeft niet, na al het moois dat we ondertussen weer gezien hebben.

Bijna op het eind ook nog even gestopt bij Laura’s Lavendel Farm. Helaas was daar de lavendel nog niet in bloei.

Maar de eind van de weg was nog niet het eindpunt van vandaag. 

Daarvoor was het nog  ruim 70 kilometer doorrijden.  Met onderweg alvast een voorproefje op morgen met in de verte zicht op Mount Doom. 

In Turangi werden we bij Absolute Riverside B&B hartelijk ontvangen door onze host Maryke, die ons nog herkende van ons vorig verblijf bij haar in 2017. 

Vanochtend bij het wakker worden rond 6 uur had ik het al gezien, weer was somber, zwaar bewolkt en dreigde naar regen. Nu stonden ervoor vandaag een aantal wandelingen op het programma die op de helling van Mount Taranaki liggen  en het leek ons niet verstandig om deze met nat weer te lopen ivbm steile hellingen. Dus besloten we er een rustig dagje van te maken en we draaide ons dus nog even om. We slapen uit!

Onderwijl bedachten we waarom gaan we niet even winkeltjes kijken in New Plymouth 😀 een andere leuke bezigheid. Dus we hadden de tijd. Voor mij was slapen geen optie meer maar voor Jaap lukte het des te beter en ik hoorde al snel “Snurk” 😏 half negen werd het voor hem, lekker….. 

Ontbijtje, kopje thee, fotocamera in de auto en stukje terug rijden, we kwamen er gisteren vandaan. Het is maar 41 km dus viel het mee. Waar Jaap voor ging kijken was niet te vinden, voor mij een leuke broek met shirt en een kookboek ☺️ Jaap kocht er ook 1 van Annebel Langbein ( de vorige vakantie hier kocht hij er 2)  Heerlijk geluncht en ben weer een idee rijker voor een lekker broodje.

Weer was opgeknapt, het duimen heeft waarschijnlijk geholpen 😛, op de heenweg zagen wij een bordje “Lake Mangamahoe” die stond gisteren op de lijst. Dus bedachten we. Kom even lekker de beentjes strekken het is maar 4,8 km. 😂😅😅

Deze wandeling word als heel mooi omschreven, en dat is het ook. Gaf ons mooie vergezichten. 

Vooral Mount Taranaki zou goed te zien zijn. Dat was ook zo. Dit zouden we moeten zien..

En dit zagen wij…

Maar wat ze er niet bij vertellen is dat deze wandeling een  paar zeer steile hoge hellingen telt. Een paar zijn er geen twee. Wat je omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden 🤭 Op het bord staat deze wandeling loop je in ongeveer 1 uur en 45 minuten, wij deden er 3 uur over 😨 maar mooi was het wel, ondanks dat de kilometers en de hellingen met de “Many very big Steps”  

waar wij met onze “uitmuntende 😜” conditie ploeterend omhoog liepen hebben we genoten. Er ging bij mij een hoera stemming op dat ik de auto zag. Moe en voldaan zijn we, uitgevloerd maar erg blij dat wij deze zeer mooie wandeling gelopen hebben

Gisteravond in de verte nog een beetje zicht op zee vandaag begon de dag anders.  Wolken en nog eens wolken.  We hebben geen haast om te vertrekken en eerst nog ontbijten, gezamenlijk met een andere gast. Marc uit Duitsland waar we gisteravond ook gezellig mee hebben zitten kletsen. Hij is bezig met een nog langere reis door Nieuw Zeeland. 

Eerste stop van vandaag was het Ratapihipihi Park voor een wandeling door de bosrijke omgeving. Een dame op de parkeerplek gaf ons wat advies over de route. De lange ….. “with big steps” of de korte, ook met big steps. We hebben de korte gekozen en inderdaad heel veel trappetjes naar beneden en dus later weer omhoog. Maar wel een heel mooie wandeling.  

We zijn daarna verder gereden naar het Pukekura Park In New Plymouth waar binnenkort het Festival of Light is met in de avonduren een mooi uitgelicht park. Wij waren er overdag dus geen lichtjes te zien. Ook weer een hele mooie wandeling met deze keer wat minder trappetjes en een waterval die met een knopje bedient kan worden. Bij het theehuis hebben we voor de eerste keer deze reis een overheerlijk Hokey Pokey ijsje kunnen scoren.

En op naar ons volgend verblijf op een Holidaypark in Stratford Taranaki. Hier waren wij ook al in 2017 geweest en we hadden daar nu hetzelfde huisje. 

En wat ook het zelfde was is dat we de hele dag Mount Taranaki niet echt hebben kunnen zien terwijl we de hele dag aan de voet van deze op Mount Fuji lijkende vulkaan vertoefden. Maar wie weet schijnt morgen het zonnetje 🙂

Het verblijf van afgelopen nacht op de Waitomo Orchard Estate was perfect, heerlijk geslapen, prima douche. En weer verder richting New Plymouth met een paar tussenstops. De eerste was de Three Sisters, een must do plek zoals het omschreven word op internet. Alleen te bezoeken bij laag water. De route erna toe was fantastisch, wat weer een mooi beeld gaf tijdens de rit.

Eerst vanaf veraf, hoog gefotografeerd. Leverde weer mooie plaatjes op en een leuke korte wandeling door een weiland naar de rand van de klif voor het perfecte plaatje.

Dan  klein stukje rijden naar de parkeerplaats om het strand op te gaan. Strand was begaanbaar alleen wat glibberig door de modder maar verderop was het beter werd ons verteld. Leuke wandeling over zwart strand.

Leuke fotos weer maar toen viel me wat op. Het water was nog niet op zijn hoogtepunt geweest dus het moest nog hoog water worden. Dus even doorlopen terug. Echter… helaas het smalle stukke strand was verdwenen we zagen alleen een steile rotswand. Wachten was geen optie. Dus schoenen en sokken uit. Jaap rolde zijn broekspijpen op ik trok mijn broek uit. Dus voor mij geen natte broekspijpen 🤪 glibberig, glad, uitkijken dus.

Bijna onderuit gegaan en niet alleen ik. Hoorde een kreet achter mij maar gelukkig voor Jaap alleen natte broekspijpen. Was niet heel lang stuk maar best wel eng.

Gelukkig weer grond onder onze voeten alleen erg modderig en glibberig. Weer uitkijken, modder glipt tussen je tenen door, een raar gevoel, smerig maar voldaan dat we het toch maar even gedaan hadden. Wij hebben de fotos van de Tree Sisters. 

Volgende stop. Damper Falls, gravel weg van 27 km. Hebben we dus overgeslagen. Te veel tijd verspild 😛 bij de vorige stop. Dus door naar New Plymouth, naar onze logeeradres voor 1 nacht. Blijkt een huis te zijn tegen Mount Taranaki aan. We hebben de berg nog niet gezien vanwege de laag hangende bewolking, misschien mogen meer geluk. De was is al gedaan, stond eigenlijk voor morgen op het programma. Maar nu meer tijd over voor morgen.

Op de logeeradres nog een andere loge. Mark uit Duitsland. Samen gekookt. We zouden beide pasta maken. Gezellig zitten kletsen. Weer een perfecte dag.