Was vandaag weer een vroegertje. Dit vanwege een strandwandeling bij Doctor’s Point dat alleen bereikbaar is bij laag water. Is niet ver van Dunedin af en lijkt op Cathedral Cove die we eerder door slecht weer niet konden bezoeken. Een beetje uitwaaien over het strand met aan de ene kant een blauwe lucht en aan de kant achter ons weer de ons bekende donkergrijze wolken. Gelukkig bleef het droog.
Ook op de rotsen nestelende zeevogels gezien, een mooi gezicht. Helaas geen pinguïns gezien, maar daarvoor moet je heel vroeg zijn of in de avond als ze terugkomen van een dag op zee.
Terug naar Dunedin, eigenlijk wilden we daar in de middag een trein ritje doen met Taieri Gorge Railway. Helaas rijd deze minder frequent dan we gedacht hadden. En ook het mooie station van Dunedin was ingepakt voor een opknapbeurt.
Alternatief was nu een wandeling naar de stad om wat winkels te bekijken en een bezoekje naar de Chinese Garden die heel mooi schijnt te zijn. Maar ook dat ging niet door, het is bijna kerst en veel gaat eerder dicht zo ook de Chinese Tuin.
Weer terug in ons grote appartement was het tijd voor ons avondeten vandaag Italiaans: diepvries pizza’s uit de oven 🙂
Blauwe lucht, wel wat frisjes maar prima om de dag mee te beginnen. We konden tot 10 uur uitchecken, kwam goed uit want onze eerste stop was maar op 3 minuten vanaf onze accommodatie en ging pas om 10 uur open.
Steampunk HQ daar gingen we naar toe. Iets aparts en totaal anders dan ik vooraf had bedacht. Veel oude apparaten omgetoverd in prachtige kunstwerken. Een absolute aanrader voor als je ooit eens een bezoek brengt aan Oamaru.
Bij onze volgende accomodatie in Dunedin konden we pas na 14:00 uur inchecken, dus hebben we nog een paar tussenstops gemaakt. Waaronder bij de Moeraki Boulders deze keer was het daar wat rustiger dan in 2017 en even een strandwandeling gemaakt langs de beroemde grote stenen ballen.
Echter van de balvorm was weinig te zien, alleen de topjes waren zichtbaar. De rest was onder het strandzand verborgen.
Tijd daarna voor een kopje thee en koffie. Was de koffie bij ons vorig bezoek met stip op de eerste plaats van de aller aller slechtste kopje koffie terecht gekomen. Ik wilde ze toch een herkansing geven en deze keer was het stukken beter.
Nog tijd over dus hadden we als volgende stop een bezoekje aan de vlakbij gelegen Point Mouraki Lighthouse bedacht.
Met eerst nog even een paar kilometer over een slingerend up and down gravelweggetje gereden, kwamen we bij deze vuurtoren. Op zich niet een spectaculaire maar de wandeling door het erbij gelegen landschap was zeer verrassend. Met kijkjes op zeeleeuwen en broedende zeevogels gewoon om vrolijk van te worden.
Vrolijk werden we ook van onze accommodatie in Dunedin waar we de komende 3 nachten vertoeven. De grootste stek tot nu toe, met zelfs een complete keuken.
Daar gaat het dan gebeuren, de Mount Cook Hooker Valley Track. In 2017 waren we er niet geweest wat ik achteraf zeer jammer vond. En toen er sprake was dat we nog een keer naar Nieuw Zeeland zouden gaan was het eerste wat ik zei, dan gaan we naar Mount Cook. We wilden al in 2020 dus het wachten duurde wat langer. Nu 1 dag uitgesteld en dat was de beste beslissing. Op de weg richting deze majestueuze berg was de lucht blauw en konden we de top goed bekijken 😄 het weer zag er prima uit.
Maar eerst wat wetenschappelijk puntjes
Mount Cook is 3754 meter hoog en de hoogste berg van Nieuw Zeeland
De hoogte verschil van deze wandeling is van begin tot het eind 124 meter
De track is 5 km een kant op, dus 10 km totaal
De gegeven tijd is 3 uur voor deze wandeling wij deden er vier uur over met sanitaire stops, stil staan om het uitzicht te bekijken, vroege lunch na 5 km zittend op een wel verdiende bank.
Er zijn weer heel veel trappetjes. Totaal 199 stuks die hoger zijn dan de trap tredes in Nederland waarvan 104 omhoog en 95 omlaag en dan op de terug weg visa/versa
We nu heel erg moe zijn
we beginnen bij het begin. Twizel, 2 nachten waren we daar. Een perfect motel met een goed bed maar ondanks het goede bed waren we eerder wakker dan de wekker. Deze stond op 6 uur. Wilde vroeg vertrekken omdat we hierna nog 207 km moesten rijden voor onze volgende accommodatie. Misschien was dit wel het geluk dat we er vroeg waren. Maar later daar over meer. Rugzakken, we hadden er twee bij ons, met geadviseerde spullen. Voor beide Regenkleding, muts, wanten, extra trui en dan eten en drinken. Misschien waren we te voorzichtig, maar het weer kan daar ineens erg veranderen, maar beter mee verlegen dan on verlegen.
Voor deze wandeling staat 3 uur. Wij deden er in totaal 4 uur over maar moet daar wel bij vermelden dat in die drie uur geen sanitaire stop zit, geen moment om van het uitzicht te genieten of fotos te nemen en om een vroege lunch te verorberen aan het eind van de track op een zeer wel verdiende bank
We vertrokken om 8.15 waren bij het einde van de track om 10.15, vertrokken weer om 10.30 en waren bij de auto 12.15. We vinden dit zeer knap gedaan voor twee ouderen, die wonen in een zeer vlak land, met niets of weinig conditie. Dit werd door mij vaak als excuus gebruikt als we met mensen aan de praat raakte, zoals het stel dat we tegen kwamen op hun retour, wij moesten nog verder, die zeiden dat het eindpunt was “ just behind this corner”. Een nog lange bocht links en naar rechts en dan nog een steile helling omhoog. Pffffff. We waren echt toe aan die bank met grote picknick tafel 😄
Drie “swing” bruggen waren er die zo lekker mee deinde en schommelde als je er over liep, net zoals op de ferry die last had van de golven. Het langste wandelpad zat tussen brug 1 en 2 waar we heel wat moois tegen kwamen.
Ook de natuur daar buiten de bergen om was zeer zeker de moeite waard.
Waar ik dan ook regelmatig stil stond om er een mooi plaatje van te maken.
De trappetjes dat waren bij ons echt de spelbrekers, de hellingen gingen nog wel dankzij de goede tip van: met kleine stapjes omhoog. Zowel op de heen als de terug weg. Geteld heb ik ze op de terug weg, het waren er veel. 😰
Dit was nog maar een kleintje
Mount Cook hebben we tijdens de wandeling niet meer gezien, laag hangende bewolking wat het deed lijken of het miezerde, de hoge bergen die het zicht blokkeerden, maar dit alles was zeer zeker de moeite waard en aan het einde van de track heb je dit uitzicht.
De terug weg liep wat makkelijker omdat het nu meer bergafwaarts ging, echter de massa mensen die nu de track naar boven liepen maakte de terug tocht minder prettig. Ons geluk was dat we vroeg waren, liepen weinig mensen waardoor je op je gemak kon rond kijken en fotos maken. Nu moesten we voor een brug soms stilstaan omdat er gewoon veel te veel mensen opstonden ( max 25 pers wat toegestaan was). Hoe leeg het parkeer terrein bij aankomst was. Zo vol was het nu.
Moe maar zeer voldaan bij de autode top van Mount CookEn zijn buurman
Wij hadden geluk dat we dit konden zien op de heen weg, maar al snel verdwenen ze achter de bewolking. De rit naar Oamaru was ook niet verkeerd. Beginnend bij Highway 80 langs Pukaki meer.
Highway 83 had ook nog een verrassing. Niet alleen een zeer mooie weg maar een wens van ons ging in vervulling. Sheeps on the road 😂🤣
Een zeer geslaagde dag, een Top dag. We hebben genoten van elke stap, steen die je voelt onder je schoen, het even uit blazen van alweer weet niet hoeveel trapjes, van de verkwikkend miezer, van al het moois wat we gezien hebben.
Vandaag zou het dan gebeuren. De Hooker Valley Track wandelen richting Mount Cook. Ja dat dachten we gisteren. Echter zoals wat vaker deze vakantie zitten de weergoden niet helemaal mee. Regendruppels en zelfs een sneeuwvlokje geven ze aan en ook meldingen dat de track mogelijk afgesloten zou kunnen worden heeft ons anders doen besluiten om te gaan doen. Een beetje ruilen en vandaag wat doen dat voor morgen gepland was geeft ons de mogelijkheid om morgen toch nog de door Marijke met stip op de eerste plaats van alle wandelingen gezette wandeling alsnog te doen. Want voor morgen wordt weer wat beter weer voorspeld. Wordt na de wandeling wel een heel eind rijden naar onze volgende bestemming. Maar we vinden dat minder erg dan de wandeling over te slaan.
Vandaag zijn we dus wat anders gaan doen. Met een regenachtige start van de dag zijn we eerst richting Omarama gereden voor een bezoekje aan de beroemde Clay Cliffs. Had gelezen dat het daar best wel wat druk kon zijn maar wij waren vroeg op pad dus dat viel voor ons weer mee. Op de terugweg over een paar kilometers gravelweg kwamen we de meute tegen. Wij hadden mazzel dus, lekker rustig.
Om de tijd te vullen zijn we ook nog naar Lake Ohau gereden ook een mooi meer weer met ons als bijna de enige kijkers 🙂
Daarna weer terug naar Twizel voor een kopje koffie en thee en wat lekkers. Dat lekkers was, wat de plaatselijke mussen al wisten, heel erg lekker. Ze zaten met zijn allen te wachten tot er iets te snoepen was en dan was het weg voor je er erg in had.
Gisteren hadden we een leuk winkeltje gezien, een soort winkel van sinkel maar was helaas op maandag gesloten. Maar vandaag was het dinsdag en Marijke wilde daar even rondneuzen. Hele smalle paadjes en heel veel verschillende dingen te koop. Daartussen heeft Marijke toch nog wat voor in de keuken gevonden. Dat is handig, echt handig zei ze, en we hebben dat dus meteen gekocht.
Vanavond nog even uit eten dit keer de bedoeling bij een Thais restaurant dat gisteren (maandag) ook dicht was.
Vandaag is vandaag maar laten we met gisteren beginnen en dat is ook weer het begin van vandaag. Beetje cryptisch, is echter niet zo. Lake Tekapo is niet alleen een mooi en fantastisch mooi blauw gekleurd water waar je vooral als de lupines in bloei zijn hele mooie foto’s kan maken. Hier is ook de donkerste hemel van Nieuw Zeeland en zijn de sterren dus ook goed te zien. Helaas was het gisteren erg bewolkt en dan zijn sterren erg moeilijk te zien. Gelukkig hebben wij op save gespeeld en zijn naar de virtual experience van de Dark Sky Project geweest en hebben wij de sterrenhemel van hier en met wat uitleg erbij digitaal kunnen bekijken.
Dat was gisteren en vandaag zijn we er een beetje mee verder gegaan en hebben een ritje gemaakt naar de top van Mount John waar met verschillende telescopen de hemel bestudeerd wordt. Een ritje waar Marijke heel blij mee was …… over een smal weggetje heel stijl naar boven naar het parkeerterrein op 1051 meter hoogte 🙂 Wij waren daar niet de enigen, met ons veel anderen. Wat een uitzicht daar, ook al kan je overdag geen sterren bekijken.
Omhoog betekend ook weer naar beneden dus over het smalle weggetje.
Heelhuids beneden en een Marijke weer wat opgelucht ging de weg verder naar Twizel van daaruit willen we morgen vroeg op pad om via de Hooker Valley Track te voet wat dichter bij Mount Cook te komen.
Ons uitzicht op Mount Cook vandaag
Deze was ook vandaag (net als de vorige keer) niet te zien vanaf de Mount Cook lookout bij Lake Pukaki maar wie weet morgen wel, ook al wordt er dan opnieuw regen voorspeld.
Dit zou je moeten kunnen zien
Vandaag was dat ook maar het is bijna de hele dag wat zonnig geweest dus wie weet. Maar ja morgen is morgen en vandaag is vandaag.
We worden wakker met regen, het regent nog als we vertrekken en het blijft regenen. Wel steed wat zachter maar als je buiten komt word je wel goed nat. Vandaag en niet zon lange rit, we gaan op weg naar Lake Tekapo waar we dit keer overnachten. Leek ons wel leuk om eens een dag daar te kunnen vertoeven. Wat we er gaan doen dat weten we nog niet precies ( oorzaak, verkeerde planning van de vorige dag) maar ideeën zijn er wel, dat ligt aan het weer.
Maar even terug te komen op de regen, ineens gaat er een lichtje knipperen op het dashboard. Tja wat is dat, en wat doen we er aan. Lichtelijk ongemakkelijk worden we hier van want we zitten tussen twee plaatsen in en dat betekend eigenlijk dat je in niemandsland zit. 😰
We stoppen zodra er een plekje is langs de weg en gevaren lichten aan. Jaap loopt een rondje om de auto maar zit verder niks. Boekje erbij. Nu is dat boekje erg dik, we hebben een auto gehuurd met veel toeters en bellen en het enigste uitleg die we bij deze auto kregen was: Hier heeft u de sleutel 🤣
Blijk te gaan om een storing in het PCS System. Staat er in het boekje dat als het waarschuwingslicht gaat branden dat we de auto gelijk moeten laten inspecteren bij een Toyota dealer. Tenzij…. In kleine lettertjes: er geen geluidsignaal klinkt dan gaat het om het volgende. Het PCS System is momenteel niet werkzaam om de volgende redenen: vuil, vocht, condens, ijs, stickers etc. . Ja en daar worden wij wijzer van. Vocht…. Het hoost. vuil zou kunnen dus raam schoon staan maken, dat hielp niet. Stickers zat er niet op, ijs ook niet. Nou ja niet te vinden, dus rij maar door zal wel een vocht probleem zijn.
Kilometer of wat nadert er een grote vrachtwagen met een gordijn van regen achter zich. Ieder kan dat dus wel, als tegenligger zie je op dat moment even niks meer. Flashhhhhhh. En wat denk je, er was nog geen vocht genoeg maar het lampje ging uit 🤣🤣🤣 Een leuke noot in een zeer natte rit.
Fairlie in zicht, we stoppen daar voor ons gebruikelijke stop ochtends, en omdat we tijd aan het rekken zijn. We kunnen pas inchecken om drie uur en we weten niet wat we kunnen doen daar. Ja van het uitzicht genieten maar daar zijn we ook geen vier uur mee zoet. We waren van plan om naar de Hot Springs te gaan maar het regent grrrrr. Maar verder rijdend klaart het op. Het blijft bewolkt, stevige wind en erg fris.
Gestopt bij het meer zelf. Heerlijk rustig, niet veel toeristen, veel Lupines 😀
en gewandeld. Jaap had intussen iets gevonden, Star Gate, daar hebben wij kaartjes voor om 18.30 uur. Uitgebreid geluncht daar ben je ook zo maar een tijd zoet mee. En met een wandeling aan het andere kant van het meer word het vanzelf drie uur.
Nu in de accommodatie. Even tijd voor ons zelf. Snurk 🤪hoor ik.
Vanavond op pad, ben benieuwd.
Ps: PCS System. Pre-collision System (PCS) PCS uses a camera and laser radar to detect objects ahead of the vehicle. When the system determines there is a possibility of collision it prompts the driver to brake with an audio and visual alert. If the driver notices the hazard and brakes, the system provides additional braking force
Ps: PCS-systeem. Pre-collision-systeem (PCS) PCS gebruikt een camera en laserradar om objecten vóór het voertuig te detecteren. Wanneer het systeem vaststelt dat er een kans op een aanrijding is, vraagt het de bestuurder om te remmen met een audio- en visueel alarm. Als de bestuurder het gevaar opmerkt en remt, zorgt het systeem voor extra remkracht
Op naar onze volgende bestemming. Vandaag is dat een stukje zuidelijker: Timaru. Maar voor we daar aankwamen was er nog een lange weg te gaan. Een voor onze en ook jullie begrippen herkenbare weg, vlak, vlak en nog eens vlak. Met (veel) koetjes in de wei doet het een beetje aan Nederland denken.
Marijke vond het erg saai en dan reden we nog wel op de Inland Scenic Route. Maar ja Nieuw Zeeland blijft je verrassen. Een scherpe bocht naar rechts en je kijkt ineens een diep dal in met een geweldig uitzicht.
En de bergen kwamen ook steeds dichterbij. Dat was echter niet de kant die we op moesten, wij waren op weg naar Timaru en dat ligt aan de kust. Dus weer verder over de vlakke en ook heel rechte weg.
Onderweg nog even in Methven gestopt voor ons dagelijkse kopje thee en koffie met wat lekkers erbij.
Ook een gemaakt bij de Orari Gorge voor een wandeling die we niet gedaan hebben vanwege het weer, erg donkere wolken die niet veel goeds beloofden. We kwamen daar wel nog een lokale familie tegen die hun viervoeter huisdier gingen uitlaten. No dogs allowed was geen probleem, hadden hun geit meegenomen. Keurig met een halsbandje om. 😃
Bij Timaru nog even geshopt bij The Warehouse, Marijke wilde nog een paar hemdjes kopen. Daarna nog even rondgewandeld in de Botanische Tuin en ook een korte wandeling naar de Timaru Lighthouse vlak bij onze accommodatie.
Zoals gewoonlijk ook alvast even kijken naar de dag van morgen. Komen we erachter dat waar we morgen de meeste tijd voor ingeruimd hebben we vandaag voorbij gereden en zouden morgen een heel eind terug moeten.
Dus morgen wordt het weer een ander dagje dan gepland, maar dat zijn we inmiddels gewend. Oh ja de weg naar onze volgende bestemming is het eerste gedeelte ook weer heel erg vlak.
Vandaag eerste kerstdag. We hebben helemaal geen kerstgevoel, WiFi doet het niet en er is niemand aanwezig om dat te fixen maar wel een blauwe lucht dus we zijn met goede zin vertrokken naar onze volgende stek in Owaka.
Dunedin nog niet uit en daar de Southern Scenic Route genomen om naar Crystalls Beach te gaan een afgelegen strandje waar je alleen over een lange gravelweg kan komen. Heel mooi strandje en verder niemand anders.
Volgende punt was een bezoekje aan de vuurtoren bij Nugget Point daar waren wij eerder in 2017 ook al geweest. Is een hele mooie plek en dit keer geen horde toeristen maar konden we met z’n tweeën even genieten van het fantastische uitzicht.
Tijd om naar onze accommodatie te gaan. Owaka is een heel klein plaatsje maar voor ons strategisch in de buurt van de route van morgen die helemaal volgepland is met allerlei moois om te bekijken. Uiteraard ook nog even naar de toeristische trekpleister van Owaka gelopen. Teapot land.Was niet ver dus op onze slippers. Daarna ook nog even doorgelopen naar een cafeetje dat vandaag wel open was, we hadden onze dagelijkse dosis koffie en thee nog niet gehad. Dit was weer lekker maar waar we geen rekening mee hadden gehouden is het weer hier. Net toen we weer terug wilden lopen begon het te hozen.
Even gewacht tot het wat minder regende maar helemaal droog was geen optie. Terug bij onze plek zei Marijke: Ik ben nu wel een beetje erg nat, schat. Gelukkig weer een ruime stek en ruimte genoeg om de natte kleding te laten drogen.
Nu een paar uur later weer een helder blauwe lucht. En voor ik het vergeet: vrolijk kerstfeest allemaal 🎄🎄🎄
Dag 34, een dag voor kerst. Veel winkels zijn dicht, vooral de kleintjes. Morgen veel supermarkten gesloten dus alvast maar wat eten gekocht voor morgen. Waar we naartoe gaan, Owaka, hebben ze meer 1 restaurant en moest je vooraf een tafeltje reserveren. Waarschijnlijk waren wij al te laat geweest dus hebben we morgen twee opties. Of we eten warm, pasta is makkelijk of koud dat houd dus in brood met heel misschien een soepje als ze een schaaltje hebben wat in de magnetron past. Meeste accomodaties hebben een magnetron, niet mijn voorkeur maar je moet toch wat. Maar dat is morgen 😂
Vandaag begint grauw en grijs met een miezer regen, we zijn op weg naar Otago Peninsula voor de Royal Albatros Centre. Een leuke rit langs de zee en aan de andere kant de bergen/heuvels.
Naarmate de rit vordert word het wat lichter. Helemaal op de punt van de peninsula zit dit centrum voor vogels,, niet alleen de albatros maar ook een kolonie meeuwen een mooi rood randje om het oog
en nog een vogel. 🤣 ( geen idee welke). Eerst uitleg gekregen over de Royal Albatros, want daar ging het special over.
.. ze zijn acht maanden op zee en komen niet aan land
.. ze hebben gedurende een leven maar 1 partner
.. het gewicht van deze vogel is 8 kilo
.. als het jong ( maar 1 ei word er gelegd) groot genoeg is om zich zelf te redden op de kant gaan beide vogels op jacht naar voedsel om het jong te voeren, het jong is zelf bezig op spieren te kweken want bij de eerste vlucht komen ze niet meer aan land voor 6 jaar. Dus er word geen oefenvlucht gemaakt.
.. ze hebben een span wijdte van 3 meter
.. ze wisselen elkaar af met broeden, de ander vliegt weg en komt pas na ongeveer twee weken terug.
.. als de eerste albatros weer terug is van zee na 8 maanden luiden de klokken in Dunedin.
Ze hebben nu 6 paren die aan het broeden zijn en bij twee paren waren ze beide aanwezig dus de kans dat er een vogel zou opstijgen (ze stijgen op met de wind, ze slaan niet met de vleugels zoals het kleinere de meeuw) en jawel. Beide vogels stegen op. Een magnifiek gezicht is dat.
rood is de spanwijdte van de Royal Albatros
Het weer was opgeklaard, een leuke rit door de bergen die er uit zien als heuvels maar hiervoor veel te hoog zijn. Naar Lanarch Castle met een mooie tuin erbij.
Fijn even rondgewandeld en weer ideeën opgedaan voor de tuin thuis. Echter de tuin is eigenlijk te klein 😂🤪
Een heerlijke overnachting gehad. Leuke ruime accommodatie met bijna nog een grotere keuken dan als in Dunedin. Stond pasta op het menu, genoeg ook voor de volgende dag. Dus dat hebben we net op.
Kwamen vandaag wat later aan, we hadden ook veel op het lijstje staan voor vandaag.
Nu liggen deze niet zo heel ver uit elkaar, dus dat moet wel lukken 😳
We beginnen bij de Purekanui Bay, 17 km vanaf Owaka. Slechts 24 min rijden en dat klopte wel. Over een goed berijdbaar gravel weg. Leuk strand in een baai waar ook de kampeerplaats was. Best druk daar. Was ook erg druk met Sandflies, dus niet al te lang gebleven
Au ze bijten die sandfly
Dan op naar de Purekanui Falls, 10 km vanaf de vorige plek. 17 min rijden en warempel dat klopte ook. Een korte wandeling van 20 min heen en terug, mooi en heerlijk relaxed.
Volgende Matai Falls, 9 km vanaf de vorige. ( niet alles heeft een adres dus moeten we het doen met de afstand). Gisteren de route door genomen en het leek te kloppen. Echter de tomtom had een andere route in gedachte dan google maps en stuurde ons dus va de verkeerde weg. We konden de tomtom alleen instellen op de volgende plaats die we op de kaart tegen kwamen, en de tomtom kiest dus de snelste route. Kortste route werkt ook niet. Dus we rijden over een zeer lange gravel wegen de hele Matai falls niet gezien.
Hoog in de heuvelsOp gravel
Niet getreurd, we rijden intussen over een scenic route dus komen vanzelf wel wat tegen, een leuk strandje Papatowai Bay daar even gestopt voor de nodige beweging. Vlak daabij de koffie en thee stop gemaakt en gevraagd of de Tautuku Estuary walkway naar links lag, en dat klopt op slechts 8 min rijden. Is niks zou je zeggen maar hier mag je overal 100 rijden. Maar er staat een bordje. Oke, top dan vinden we het wel.
Nog een bij een lookout gestopt voor de bekende fotos en na de afdaling meteen links het gravel pad opgereden voor een strandje. Tautuku Bay Bleek dus het zelfde strand te zijn die we vanaf de lookout zagen 🤣
Dus nu verderop naar de Tautuku Estuary walkway, met een gangetje van 80 km zoeven wij over de bochtige scenic route om vlak na een bocht de eerste en gelijk het laatste bordje te zien van HIER IS HET. Tja dan ben je al wat meters verder en omkeren kan dus niet. Dat is dus nummer 2 die we niet kunnen doen. Niet getreurd er zijn er nog meer 🤪
We hebben Cathedral Cave nog. Goed aangegeven, zeer zeker alleen wat er onder vermeld staat willen we eigenlijk niet zien. CLOSED 🤨
200 meter verder de Mclean Falls, oke doen we die. Hup rechtsaf, maar 3 km waarvan een groot stuk gravel. Het is gravel day vandaag. Hier hebben we echt geen spijt van gehad. Zeer mooie wandeling met een pracht van een waterval.
We hebben nog een Falls, de Koropuku. Zal wel een bordje bij staan. Ja een inni mini. 😱 en we zoeven er zo voorbij. Dat was vier🙁
Curio Bay, waren we ook al in 2017 geweest. Maar zijn we toen niet de trappen af gegaan en stonden we van hoog naar beneden te kijken naar de versteende bomen. Jaap had het goed bekeken gisteren, we stonden toen op de verkeerde parkeerplaats. Het juiste adres op de tomtom ingevoerd en rijden maar. Tomtom over 100 meter bestemming bereikt. Hier moeten we zijn. Nee dit is geen parkeerplaats die ligt ligt daar. Links een gravel weg op. Hoger en hoger, volgens mij zijn we verkeerd, nee nog iets verder. Toch maar gekeerd, we zaten fout 🫣😂 boven proberen te picknicken, hadden nog niets gegeten, maar de sandflies joegen ons al weer gauw de auto in.
Uitzicht vanaf de picknick plaats, ook niet verkeerd
Onder aan de gravel weg iets voor de “bestemming bereikt kreet” onze auto neer gezet op het parkeer terrein 🤣 en even heerlijk gestruind en vol bewondering naar de versteende bomen gekeken.
Daarna nog even in het levende bos geweest. Met de zelfde bomen die beneden versteend te zien waren.
Laatste stop Slope Point. Een warempel in 1 keer goed. Wandeling over grasland. Was weer eens anders. Heerlijk weer genoten van het uitzicht. Dit was het meest zuidelijke punt van het zuider eiland.
Van de 8 hebben we er vier niet kunnen doen, dat was niet erg. Want met de vier die overbleven waren de we hele dag zoet. Bij vijf uur pas op onze eindbestemming.
