Vandaag maandag 27 december is zo’n beetje halverwege onze reis.
Met na gisteren bij Slope Point op het zuidelijkste puntje van het Zuideiland te zijn geweest gaan we nu weer langzaam naar het noorden. Vanuit Invercargill eerst richting Te Anau in de Fiordland waar we 3 nachten vertoeven om wat leuke dingen te doen.
Eerst ergens ontbijten en dan nog wat boodschappen doen daarna weer de nodige kilometertjes maken met onderweg weinig te zien. Wel weer verder over de Southern Scenic Route en op een paar plekjes gestopt waar we in 2017 ook waren gestopt. Gemstone Beach en Mccrackens Rest.
Landschap zag er wel anders uit maar dat kwam vooral doordat we de mooie weg nu andersom reden. Ook was de zee wat ruwer dan de vorige keer en waren er ook meer mensen op het strand. Ook bij de Clifden Suspension Bridge was het drukker echter toen wij aan de andere kant kwamen was iedereen verdwenen en konden we ook hier weer met tweetjes alleen zijn bij deze oude brug.
Nog maar 85 kilometer naar onze bestemming en het landschap werd steeds mooier met in de verte zelfs wat sneeuw op de hoge bergtoppen.
Het weer in Te Anau was ook veel aangenamer en warmer dan verwacht. Hopelijk blijft het nog een paar dagen zo. We gaan dan wat dingen doen waar we een beetje mooi weer best bij kunnen gebruiken.
Een heerlijke overnachting gehad. Leuke ruime accommodatie met bijna nog een grotere keuken dan als in Dunedin. Stond pasta op het menu, genoeg ook voor de volgende dag. Dus dat hebben we net op.
Kwamen vandaag wat later aan, we hadden ook veel op het lijstje staan voor vandaag.
Nu liggen deze niet zo heel ver uit elkaar, dus dat moet wel lukken 😳
We beginnen bij de Purekanui Bay, 17 km vanaf Owaka. Slechts 24 min rijden en dat klopte wel. Over een goed berijdbaar gravel weg. Leuk strand in een baai waar ook de kampeerplaats was. Best druk daar. Was ook erg druk met Sandflies, dus niet al te lang gebleven
Au ze bijten die sandfly
Dan op naar de Purekanui Falls, 10 km vanaf de vorige plek. 17 min rijden en warempel dat klopte ook. Een korte wandeling van 20 min heen en terug, mooi en heerlijk relaxed.
Volgende Matai Falls, 9 km vanaf de vorige. ( niet alles heeft een adres dus moeten we het doen met de afstand). Gisteren de route door genomen en het leek te kloppen. Echter de tomtom had een andere route in gedachte dan google maps en stuurde ons dus va de verkeerde weg. We konden de tomtom alleen instellen op de volgende plaats die we op de kaart tegen kwamen, en de tomtom kiest dus de snelste route. Kortste route werkt ook niet. Dus we rijden over een zeer lange gravel wegen de hele Matai falls niet gezien.
Hoog in de heuvelsOp gravel
Niet getreurd, we rijden intussen over een scenic route dus komen vanzelf wel wat tegen, een leuk strandje Papatowai Bay daar even gestopt voor de nodige beweging. Vlak daabij de koffie en thee stop gemaakt en gevraagd of de Tautuku Estuary walkway naar links lag, en dat klopt op slechts 8 min rijden. Is niks zou je zeggen maar hier mag je overal 100 rijden. Maar er staat een bordje. Oke, top dan vinden we het wel.
Nog een bij een lookout gestopt voor de bekende fotos en na de afdaling meteen links het gravel pad opgereden voor een strandje. Tautuku Bay Bleek dus het zelfde strand te zijn die we vanaf de lookout zagen 🤣
Dus nu verderop naar de Tautuku Estuary walkway, met een gangetje van 80 km zoeven wij over de bochtige scenic route om vlak na een bocht de eerste en gelijk het laatste bordje te zien van HIER IS HET. Tja dan ben je al wat meters verder en omkeren kan dus niet. Dat is dus nummer 2 die we niet kunnen doen. Niet getreurd er zijn er nog meer 🤪
We hebben Cathedral Cave nog. Goed aangegeven, zeer zeker alleen wat er onder vermeld staat willen we eigenlijk niet zien. CLOSED 🤨
200 meter verder de Mclean Falls, oke doen we die. Hup rechtsaf, maar 3 km waarvan een groot stuk gravel. Het is gravel day vandaag. Hier hebben we echt geen spijt van gehad. Zeer mooie wandeling met een pracht van een waterval.
We hebben nog een Falls, de Koropuku. Zal wel een bordje bij staan. Ja een inni mini. 😱 en we zoeven er zo voorbij. Dat was vier🙁
Curio Bay, waren we ook al in 2017 geweest. Maar zijn we toen niet de trappen af gegaan en stonden we van hoog naar beneden te kijken naar de versteende bomen. Jaap had het goed bekeken gisteren, we stonden toen op de verkeerde parkeerplaats. Het juiste adres op de tomtom ingevoerd en rijden maar. Tomtom over 100 meter bestemming bereikt. Hier moeten we zijn. Nee dit is geen parkeerplaats die ligt ligt daar. Links een gravel weg op. Hoger en hoger, volgens mij zijn we verkeerd, nee nog iets verder. Toch maar gekeerd, we zaten fout 🫣😂 boven proberen te picknicken, hadden nog niets gegeten, maar de sandflies joegen ons al weer gauw de auto in.
Uitzicht vanaf de picknick plaats, ook niet verkeerd
Onder aan de gravel weg iets voor de “bestemming bereikt kreet” onze auto neer gezet op het parkeer terrein 🤣 en even heerlijk gestruind en vol bewondering naar de versteende bomen gekeken.
Daarna nog even in het levende bos geweest. Met de zelfde bomen die beneden versteend te zien waren.
Laatste stop Slope Point. Een warempel in 1 keer goed. Wandeling over grasland. Was weer eens anders. Heerlijk weer genoten van het uitzicht. Dit was het meest zuidelijke punt van het zuider eiland.
Van de 8 hebben we er vier niet kunnen doen, dat was niet erg. Want met de vier die overbleven waren de we hele dag zoet. Bij vijf uur pas op onze eindbestemming.
State Highway 94 of ook wel de Milford Road genoemd voor het gedeelte tussen Te Anau en Milford Sound. Is zoals velen vinden de allermooiste weg van Nieuw Zeeland. Ben ik het helemaal mee eens maar als je deze weg voor de derde keer rijdt kijk je er toch een beetje anders tegenaan omdat het wow effect wel wat minder is geworden
Vroeg op pad om de voorspelde regen voor te blijven. Was heel rustig op de weg zoals we al hadden verwacht. Waar we geen rekening mee hadden gehouden is dat de weg en vooral de bereikbaarheid van de bezienswaardigheden onderweg nog niet helemaal hersteld is van de enorme schade van een overstroming begin februari 2020. Niet overal waar we wilden stoppen kon dat en bij een aantal waar het nog wel kon wilden we zelf niet stoppen omdat we er al eerder geweest waren.
Heel jammer vonden we dat The Chasm een van de nog niet herstelde punten was. De verwachting is dat deze medio april 2023 deels opengesteld kan worden.
Neemt niet weg dat de 119 kilometer lange weg naar Milford Sound heel mooi blijft.
Ook Milford Sound zelf is een mooie plek om eventjes te vertoeven. Geen boottocht gedaan (de hoofdattractie ter plekke) deze valt in het niet bij die van gisteren over de Doubtful Sound. Kopje koffie en thee en een wandeling maakt veel goed. Wat ik vergeet te melden is dat Milford Sound de hoofdstad is van de Sandflies. Heb de indruk dat er hier meer rondvliegen dan zandkorrels op het strand van Zandvoort 🙂 Gelukkig doet reppelent een hoop en we zijn maar weinig geprikt.
Maar ja 119 kilometers heen is ook dezelfde 119 kilometers terug met voor Marijke weer een angstig donker stukje: de Homertunnel. Zijn we gelukkig zowel heen als terug met gemak doorheen gereden vind ik.
Terug in Te Anau was het een stuk zonniger en vooral droger.
Dat het vakantieseizoen in Nieuw Zeeland echt is begonnen valt niet alleen te zien aan de vele No Vacancy bordjes ook als je ergens wilt eten moet je soms 45 minuten wachten voor er misschien een tafeltje vrijkomt. We zijn daarom maar afgestapt van het voornemen om een Burger te eten en idem dito van een pizza en hebben we uiteindelijk een bijna leeg India’s restaurant gevonden. Maar dat was niet voor lang kort nadat wij konden zitten was alles bezet.
Morgen weer naar onze volgende accommodatie in Queenstown
Vandaag en morgen verblijven we in Queenstown. Ons motel pal aan Lake Watatipi met alleen een drukke weg ertussen. Wel op een paar minuutjes lopen van het centrum van deze toeristenstad.
Vanochtend vanuit Te Anau vertrokken. Zonder ontbijt want we wilden onderweg de Southern Cheeseroll scoren, een lekkernij in de vorm van een geroosterde opgerolde witte boterham gevuld met een kaasmengsel. Een delicatesse uit deze streek 🙂 en dat was gelukt bij five rivers cafe. Marijke heeft daar zelfs wat tips gekregen om ze zelf te kunnen maken.
Onderweg naar Queenstown bij nog een paar scenic lookout plekken gestopt waaronder bij de Devils Staircase. We wilden ook een treinritje maken met de Kingston Flyer maar deze is helaas buiten bedrijf ivm groot onderhoud. Ook een boottocht met de HMS Earnslaw moesten we aan ons voorbij laten gaan deze was volgeboekt.
Hierdoor was er wel tijd genoeg om Queenstown te verkennen en een beetje te shoppen, een ijsje te eten en een Burger te nuttigen. Geen Fergburger, we hadden geen zin om daarvoor in de heel lange wachtrij te staan. Ook al schijnt het de lekkerste Burger van Nieuw Zeeland te zijn, maar we hebben morgen nog een kans om deze te scoren.
Tenslotte ook nog even met de Gondola naar boven geweest voor een fantastisch mooi uitzicht over de stad en wijde omgeving en weer een paar hoogtevrees kriebels te ervaren.
Ruim 6 weken al onderweg en bijna 7.000 kilometer op de teller erbij.
Vandaag weer zo’n dagje dat niet alles loopt als vooraf gepland. Voornamelijk weer het weer dat ons daarbij een beetje tegen zat. Laaghangende bewolking en vooral de regen in de vroege ochtend uren was voor ons reden om de eerste stop een wandeling naar de Franz Josef Glacier toch maar over te slaan en door te rijden naar de Hokitika Gorge dat als volgende op ons lijstje stond. Heel eind rijden nog maar gaf het weer de mogelijkheid om wat beter te worden. En dat werd het, niet zo warm als gisteren maar toch aangenaam.
Onderweg gestopt in een klein plaatsje met de naam Hari Hari voor het dagelijkse kopje koffie en thee.
Bij de Hokitika Gorge was het drukker dan verwacht maar we konden toch nog een plekje vinden voor onze bolide. Was daar wel weer een hele mooie wandeling door de bosrijke omgeving over een paar hangbruggen met uitzicht over nog mooier blauw water dan we gisteren bij de Blue Pools al hadden gezien.
Nu bij onze accommodatie in Hokitika, voor een laatste nachtje aan de westkust. Morgen gaan we weer oostwaarts.
Een lange rit vandaag, niet zo lang als gisteren maar toch weer een lange zit. Vandaag naar Fox Glacier. Ook weer een mooie route alleen veel te veel ingepland vandaag dus moeten we dingen gaan overslaan. Maar eerst langs Lake Hawea en Lake Wanaka.
Dan komen we bij de Haast Pass waar als eerste op de lijst staat de Blue Pools in de Haast Pass op het lijstje. In 2017 storte het van de regen maar vandaag schijnt de zon. Dus heerlijke wandeling waarbij ik als verrassing iets op mijn bucketlijst kan door strepen. Had ik niet verwacht maar bracht bij mij een grote lach op mijn gezicht. Inwendig heb ik lopen schateren.
Zoals jullie misschien weten heb ik een hekel aan iedereen die onnodig op zijn mobiel zit/loopt te turen. Vandaag kwam er een grote groep Aziaten terug van een lange wandeling, ze waren zwaar bepakt met rugzakken etc. Dus waarschijnlijk hebben ze in de de Young Valley hut overnacht (een wandeling van 8-9 uur enkele reis) en hebben daar geen bereik gehad. Deze man was zo druk bezig op zijn mobiel te kijken, had eindelijk bereik, dat hij niet in de gaten had hij niet recht door liep en bij mij voormijn voeten kwam. Mijn reactie: BOE!! ( heb ik altijd al willen doen) Hij schrok verschrikkelijk. 😂😂😂😂🤣🤣🤣
Mijn dag begon zeer goed.
De Blue Pools een wandeling van 30 min. Was erg druk wat ik een beetje jammer vond. Maar de wandeling op zich was weer leuk om te doen. Veel zwemmers vandaag die het koude water van 8 graden trotseerden. Zag er erg aanlokkelijk uit en het weer was uitstekend.
Volgende stop Camaron Lookout. Voordat je het weet ben je er voorbij 🫣
De volgende zou Roaring Billy worden ( 2017 ook geweest) maar stond niet goed aangegeven en rechts af slaan kan niet want juist op dat moment besloot een andere auto ons in te halen. Dus gemist.
Nu intussen bijna 12.00 uur tijd voor een lunch. Gestopt bij Haast.
Dan weer verder naar Ship Creek Beach. Hoe rustig het was in 2017 hoe drukker er nu was. Toen 2 auto’s geparkeerd nu zeker een stuk of 15. Slippertjes aan en natte voeten halen. Echter golf was iets hoger dus broek ook nat. Lekker koelt af, was best warm. Kort gebleven, kwamen in tijd nood.
Was nog 100 km naar onze accommodatie, bijna 1.30 uur rijden en wilden nog naar Lake Matheson.
Dus nu door rijden naar het logeer adres daar eten maken voor vanavond en bij 6 uur richting Lake Matheson voor hopelijk voor een geslaagde mirror foto.
Vandaag een ritje van Queenstown naar Wanaka door de Kawarau Gorge. Deze route was al ver van te voren uit gestippeld en zou in totaal 112 km zijn. Echter een paar weken voordat we vertrokken kregen we een mail met tips van AA traveler ( de Nieuw Zeelandse ANWB) met daarin informatie over St Bathans. Dit zag er zo mooi uit dat we besloten, dat als het mooi weer zou zijn we hier naartoe zouden rijden, wat de afstand deed veranderen. En laat het vandaag schitterend weer wezen, dus werd de afstand nu 340 km. Ietsjes verder dus 🤪😄
We vertrokken dus lekker op tijd, het rijden naar St Bathans vanuit Queenstown was bijna 2 uur en van St Bathans naar Wanaka was dit ook, bijna 2 uur. Dus totaal 4 uur. Nu vinden wij het auto rijden hier heerlijk om te doen, vooral als de weg een Scenic Route is. We hebben heel veel moois gezien.
Niet ver van Queenstown vandaan is de Kawarau Gorge Suspension Bridge en de Kawarau Bridge Bungy Jump waar het bungy jumpen is begonnen.😱 We hebben een poosje staan kijken 😂 verschillende kreten gehoord, en vooral leuk om te zien. Maar de leukste kreet was “Holy Shiiiiit” 🤣 we hoorde bijna een echo. Wat fotos geschoten daar maar het bungy jumpen is niks voor ons om zelf te doen. De Kloof bij deze brug is ook een van vele Lord of the Rings filmlocaties.
Tweede stop.Roaring Meg Lookout. Een stroomversnelling bij een energie centrale.
Derde stop. Cromwell voor onze innerlijke mens, koffie/thee met wat lekkers al viel deze wat tegen vandaag.
Vierde stop St Bathans. Nog 87 km te gaan langs een mooie route, was weer genieten en proberen leuke fotos te maken uit een rijdende auto. Maar was het de lange rit waard. Nou zeer zeker. We hebben daar gewandeld Blue Lake loopwalk en veel fotos gemaakt, en na afloop in de schaduw een meegebrachte pizza broodje gegeten.
Vijfde stop. De terug weg, gestopt bij Clyde een stuwdam in de rivier.
Zesde stop. Lookout op Oud Cromwell. Temperatuur is intussen opgelopen tot 28 graden. Beetje warm.
Zevende stop. De accommodatie. En steeds is elke plek anders. Dit een kleine studio ( bed, douche en een koelkast met daarop een waterkoker) met een gezamenlijke super moderne keuken. Niet gekookt vanavond. Maar gehaald bij de take away in het zelfde pand. Dit staat nog niet zo lang, maar ziet er goed uit.
Vandaag de laatste dag van het jaar en we zijn nog steeds in Queenstown. Maar overdag even niet. Eerst naar Arrowtown. Een heerlijk korte rit van 20 km tussen de bergen door. Een kleine plaats met nog een oud historisch straatje met oude pandjes. Leuk om te zien. Gelukkig niet zo druk nog, dat is het voordeel als je vroeg bent.
Ook naar de Old Chinese Settlement geweest waar ze probeerde goud te vinden. Een hard leven toendertijd. Erg winstgevend is het niet geweest. De meeste gingen berooid weer terug naar hun vaderland, anderen zijn in NZ gebleven en hebben ander werk gevonden.
Toen terug om via Queenstown door te rijden naar Glenorchy. Weer zo’n scenic route, waar we verschillende keren gestopt zijn onder andere bij Wilson Bay en Bennetts Bluff Lookout om van het uitzicht op De besneeuwde top van Mount Earnslaw en de mooie omgeving te genieten.
In Glenorchy zijn verschillende wandelroutes. We kozen dit keer voor een makkelijke wandeling ( vlak) de Glenorchy Lagoon Walkway en hebben daar echt geen spijt van gehad. Heerlijk daar op een bankje gezeten genietend van het mooie uitzicht daar.
Terug om drie uur bij het hotel om ons te verzekeren van een parkeerplaats. Queenstown bruist nu. Het is druk. Vanavond hier feest, laatste dag van het jaar. Er word van alles georganiseerd met om 24.00 uur een grootse vuurwerkshow.
Eerst een hapje (drie gangen) gegeten bij een Italiaans restaurant. Het was perfect. Terug door het centrum gelopen. Je voelt de vibes in de stad. Nu even in het hotel. Straks gaan we terug. Om te genieten van alle muziek en zo. En natuurlijk het vuurwerk. Voor ons niet te missen. Het hotel ligt aan het meer met alleen een straat er tussen, en het vuurwerk…. Word afgeschoten op het meer. Hier horen we nu al de muziek. Dus feest vanavond 😁
Vandaag was weer een hele lange reisdag. Wat kilometers betreft de langste tot nu toe. Bijna 300 op de teller erbij. Maar was er een weer een om niet te vergeten.
Eerst 151 kilometers en nog wat om een plaatsnaam bordje op de gevoelige plaat vast te leggen en dan daarna 100 erbij om de volgende topplek te bekijken en tenslotte nog wat kilometers met een paar omleidingsroutes om op onze overnachtingsplek in Napier te komen.
Maar laten we bij het begin beginnen. Bij Masterton hebben we Route 52 genomen om bij onze eerste stop te komen. Deze weg, de vroegere State Highway 52 is een hele lange slingerweg door bossen, heuvels en dalen. Weer een fantastische mooie route en we genoten elke minuut van het uitzicht. De weg zelf was er wat minder aan toe. We hadden gisteren natuurlijk wat ervaring opgedaan met “opknap werkzaamheden” dat was echter een voorgerechtje vergeleken met vandaag. Op veel plekken was de weg in een veel slechtere staat en met de meerdere “roadworks” , stop en go’s gaf de TomTom een steeds latere aankomsttijd aan. Ook een poosje stilgestaan omdat een grote vrachtwagen met een grote graafmachine erop onderweg was over een smal bergweggetje en we moesten wachten totdat deze voorbij was en ja dat smalle weggetje ging ook over de berg heen waarbij wij aan beide kanten van de weg naar beneden konden kijken.
In Pongaroa gestopt bij een klein tentje voor Koffie en thee en een Stake and Mushroom Pie. Toen verder naar het plaatsnaam bordje dat we wilden zien.
Met 151 kilometers er naar toe was het wel even de moeite om daar te stoppen.
Na de langste plaatsnaam zijn we verder gereden naar de volgende topper op ons lijstje: Te Mata Peak. Was maar 98 kilometers verder over de weg die nog steeds niet overal even vlak was. Te Mata Peak is een hoge heuvel met een fantastisch mooi uitzicht over de wijde omgeving. Echter de top van deze topper hebben we niet bereikt, het smalle weggetje naar boven was ons toch net even te eng. Maar vanaf de Saddlle carpark was het uitzicht ook al heel mooi alleen jammer dat het zicht vanwege de regenbui die net weer voorbij kwam .
Op naar de volgende topper: onze accommodatie in Napier daar zaten we op topverdieping. Weer een heel grote ruime stek met zelfs een jacuzzi, een echte topplek dus.
En als je denkt dat de dag voorbij is, was er nog een topper dat niet eens op ons menu stond, het restaurant waar we gingen eten. Een restaurant met authentieke Indonesische gerechten en waar zelfs een beetje Nederlands gesproken werd. Gekozen voor een rijsttafel en gebakken banaan als toetje. Heel erg lekker en meteen een tafeltje besproken voor morgen 🙂
Vandaag onze accommodatie is in Hanmer Springs het leek ons wel leuk om hier naar de pools & spa te gaan. Dus op tijd vertrokken, het is niet lang rijden, maar 116 km. Aankomst tijd 10.45 uur en het complex opent haar deuren om 10.00 uur dan zijn we mooi op tijd. Om lekker lang van het warme water te genieten.
De tomtom stuurt ons via de Lewis Pass, wat we hiervan kunnen verwachten is voor ons een verrassing.
De eerste 75 kilometer zien wij aan weerszijde van de weg, met af en toe een kleine onderbreken van een klein grasveld, alleen maar bomen. Kronkelend gaat de weg door dit landschap. Aan de ene kant heel relaxend an de andere kant oer saai.
Naarmate de weg ons richting Hanmer Springs voert word de weg steeds mooier. Was weer ff genieten.
10.42 uur we komen aan bij de Pools 😱 geen parkeerplek meer te vinden in Hamner Springs, zeker een rij van 100 meter voor de ingang 🫣 daar gaan we niet tussen staan, want eenmaal binnen heb je ook een rij voor de verkleed hokjes en voor de lockers, als er dan nog lockers beschikbaar zijn. Dit was even schrikken, niet verwacht.
Dan gaan we gewoon wat anders doen, een lange wandeling in bos waar we kozen voor de Hamner Forest Walk van 1:30 minuten met exotische bomen. Wat bleek, we liepen op een paar bomen na door een Europees bos 😂 ook leuk om te doen, leuke hout snij werken gezien.
Dan naar het centrum voor de lunch. Echter nog steeds geen parkeerplek te vinden. Dan maar door naar onze accommodatie eens kijken of we al kunnen inchecken. Was geen probleem. Blijkt het een compleet huisje te zijn met 4 slaapplaatsen etc. en zelfs een stoel waar ik lekker in kan zitten ❤️. De hele vakantie nog niet gehad. Terug gelopen maar het dorp voor de lunch een gelijk naar de winkel.
Nu terug op onze slaapplek, dachten even een dutje te doen, word ik aangestoten door Jaap… heb jij het ook gevoelt…. 😳 Wat. …. Alles trilde…… chips, niks gevoeld, gemist 😭
Nu hoor ik weer snurk 🤪😂 vanavond een nieuwe poging om naar het zwembad te gaan… ben benieuwd.
het is gelukt, van 18.00 tot 21.00 uur in Hanmer Springs Pools & Spa geweest. Was heerlijk. Nu lekker rozig.
