admin

Eerst het goede nieuws, we hebben wifi 😄 het slechte nieuws is dat we vandaag niet in Ngawi overnachten wat de bedoeling was maar in het hotel van de volgende dag namelijk die van donderdag 🤪

Vanochtend het weerbericht nog een keer bekeken, we wisten al dat we het niet droog zouden houden maar voor de streek waar we naartoe gingen gold code oranje, heel heel veel regen. We hadden besloten er toch naar toe te rijden en als het te slecht was daar niet te overnachten. Het weer zag er in de buurt van Lower Hutt goed uit. Via de enigste kortste weg die er is namelijk via Remutaka Hill waar het zicht best slecht was zijn we er naartoe gereden.

Niet goed voor mijn gemoed rust, daarcdit best wel een risico weg is. Was weer blij dat we beneden waren. Ook het weer knapte op. Dus dachten de weerbericht klopt niet. Ook de regenradar bij vertrek zag er goed uit.

Eerste doel voor vandaag waren de Putangirua Pinnacles waar een wandeling was van 1,5 uur. Goed om mee te beginnen. Maar het pad was glad en slecht, de rivier de we twee keer zouden moeten oversteken was zo hoog, dat het water boven je knieën uit zou komen ( gehoord van twee dames die we tegenkwamen die op de terug weg waren) dus net als anderen omgedraaid terug naar de auto.

Oke volgende. Cape Palliser Lighthouse, een mooi uitkijkpunt met maar 252 treden. Doen we, maar tijdens de rit er naar toe begon het te regenen, en steeds harder. Bij Ngawi die net voor de vuurtoren ligt, waren er al twee stromen water over de weg, die na we later hoorden best sterk en gevaarlijk kunnen worden. Voor die stromen zijn we omgedraaid, zag er in onze ogen niet goed uit. Jammer, helaas.

Dan naar onze overnachting plek, kwamen daar natuurlijk veel te vroeg aan, en dan krijg je dus te horen dat de vuurtoren alleen bereikbaar is met mooi weer wat ook geld voor de Pinnecles. Ook hoorde we dat het weer nog veel slechter zou worden. Dus de beslissing genomen om daar niet te blijven maar door, of liever gezegd terug te rijden, naar Masterton in de hoop de we een nacht eerder konden overnachten in het hotel van de volgende dag. Was geen probleem werd er gezegd door de telefoon. Zucht, wat een gerust stelling.

Onderweg naar Masterton begon het steeds harder te regenen. Jaap had het over Stonehenge of New Zealand, waar we al in 2017 waren geweest, dat dit hier in de buurt moest liggen. Laten we nu bij toeval het bordje tegen komen. 

Nu zijn we hier in het hotel, om ons huiswerk te doen, een nieuw verhaal voor de blog met goed en slecht nieuws 🤣

Vandaag stond een bezoek aan het Te Papa museum en winkelen in Wellington op het programma. Vanuit Lower Hutt weer met de trein, wat veel makkelijker is dan met de auto en ook een stuk voordeliger.

Het Te Papa museum is het grootste museum van Nieuw Zeeland en als je alles goed wil bekijken kan je er zo een hele dag vertoeven. We zijn er al een keer geweest en hebben nu weer wat anders bekeken. De Gallipoli tentoonstelling hebben we overgeslagen omdat het daar erg druk was maar voor degenen die ooit in Te Papa komen is dat een absolute aanrader. Ook de ruimte met aardbevingsimulatie (6.3) niet gedaan ….. is niet zo goed voor de rug van Marijke. Overigens aardbevingen zijn hier dagelijkse kost. Ergens in Nieuw Zeeland beeft de grond wel een beetje of wat weer. 

Vanaf het dakterras van Te Papa zagen we ook dezelfde veerboot: de Straitsman  waarmee we gisteren terug op het Noordereiland zijn gekomen ook weer aankomen.

Winkelen stond ook nog op het programma een shirtje, jurkje of ander kledingstuk stond hoog op het wensenlijstje van Marijke. Alleen was het steeds ff schrikken bij het bekijken van de prijskaartjes en dus toch maar niet gekocht. Marijke had eerder in Christchurch een leuke spijkerbroek gezien bij H&M die niet in Wellington maar in Lower Hutt een vestiging had. Wat vroeger met de trein terug gegaan en naar het nieuwe winkelcentrum daar. Helaas bleek de grootste maat die ze hadden hangen (40)  veel te klein te zijn. Wel nog wat andere dingetjes kunnen kopen en Marijke heeft haar centjes maar besteed aan twee hele mooie blousjes voor mij. Lief toch 🙂

De dag afgesloten met een heerlijk etentje bij de onze vaste Indiaas restaurant in Petone.

Morgen gaan we naar Cape Palliser, het meest zuidelijke punt aan de oostkant van het Noordereiland, dat door de meeste toeristen heel vaak wordt overgeslagen. 

Waar we overnachten is erg afgelegen en er schijnt daar ook geen WiFi te zijn.  De kans is groot dat jullie het dan zonder ons dagelijks berichtje moeten doen. Maar ja dat zien we morgen wel weer.

We zijn weer op het eiland waar we gestart zijn. De tocht met de BlueRidge verliep zonder problemen. We waren al vroeg uit de veren, om vijf uur om hopelijk beetje voor aan in de rij te staan zodat je al snel aan boord kon gaan om een lekkere zitplek aan boord te kunnen vinden. En jawel we stonden als eerste in de rij wat nog geen garantie geeft dat je als eerste aan boord kan.

Eerst een paar campers,en toen onze rij, Upper Deck kwamen we te staan. Deur door, twee trappen op en dan zijn we op Deck 7 waar het restaurant en de zitplaatsen zijn. Een mooi plekje gezocht bij het raam en daar heerlijk gezeten. 

We hadden gerekend met een wat ruwe zee omdat het weer heel slecht is geweest maar tot onze verrassing was de zee vrij vlak.

Om 11.30 meerden we aan in Wellington om niet veel later het schip weer te verlaten. Op tijd op locatie. Niet veel te doen nu, half dagje Wellington is niet te doen, dus dat word morgen. 

Vandaag gelukkig weer wat beter weer. Droog en een klein beetje zonnig is een betere manier om de dag te beginnen dan gisteren. Nog steeds een beetje balen van de gecancelde walvistour. Maar ja wie weet een andere keer. 

Onze reis gaat echter gewoon verder, op naar Picton waar onze volgende overnachtingsplek is.

Eerst nog even naar een rotsstrand bij Kaikoura en dan in noordelijke richting met als tussenstop Blenheim. Marijke wilde daar bij The Burleigh een Pie eten die de lekkerste van heel Nieuw Zeeland schijnt te zijn. Zoals gewoonlijk via de TomTom meteen op de goede plek aangekomen. Helaas geen Pie vandaag en dat was niet alleen omdat de Piebakker gesloten was vanwege zondag. We zagen daar ook een bord Sold staan, dus weer een tegenvallertje erbij. Inmiddels ontdekt dat het Sold bordje er stond omdat alle Pies verkocht zijn en de bakker tot 17 januari met vakantie is. Maar ja dan zijn wij inmiddels weer 1000 kilometer noordelijker.

Door naar Picton dan maar dat niet ver meer is. In Picton vernamen wij dat onze veerboot gisteren en vandaag niet vertrokken was vanwege het slechte weer. 

Het waait hier nu redelijk hard en we hopen dat het snel gaat minderen want als dat niet zo is dan bestaat de kans dat onze veerboot morgenochtend vroeg ook niet gaat dus “fingers crossed” dat we nu wel mazzel hebben.

Vandaag een volle dag in Kaukoura. We hadden een luxe Walvistour geboekt, om 07.15 dat was de enige tijd die nog te boeken was. Vanochtend daar naartoe, bleek de tour vanwege het weer gecanceld te zijn, konden gelukkig wel omboeken naar 15.30. Dus gaan we andere dingen doen. Geen probleem.

Echter het weer is nu zo slecht, slecht zicht, mist op zee, harde wind dus hoge golven en zijn inmiddels voor de hele dag alle tours gecanceld, dus ook die van ons 😭. We hadden nog een wandeling in de planning staan, maar ook daarvoor is het te slecht. We hebben nu echt een dag rust. Geen fotos vandaag. Dus ja niks en de blog van het NZ weer zegt: Wet wet and yet more wet 😱 dus we hebben de komende dagen nog wat water te verwachten. Maar de weersvoorspellers hebben het hier ook vaak mis, we gaan het zien en meemaken.

Nog maar 3 nachtjes slapen en dan gaan we weer met de veerboot terug naar het Noord Eiland en nog maar een klein maandje dan is deze avontuurlijke reis weer voorbij.

Gelukkig is dat nu nog niet het geval. Vandaag weer een kort ritje van Henmer Springs naar Kaikoura.  Bij de volgende accommodatie was het pas om 3 uur inchecken dus eerst nog even een boswandeling gedaan bij Henmer Springs om de tijd wat te rekken.

De route daarna was weer een hele mooie. Bij Waiau gestopt voor Koffie en Thee en verder via een heel erg scenic route langs Mount Lyford.

Nog wat vroegjes in Kaikoura maar daar  eerst de lunch genoten. En op een strand, nou ja strand meer kiezels en rotsen gewandeld.

  Kwamen daar wel enkele Zeehonden tegen die het niet erg vonden om fotografisch vastgelegd te worden.

Ondertussen weer bijna 3 uur geworden en konden we naar onze slaapplek voor de komende 2 nachten. Morgen heel vroeg op voor een hopelijk mooie zonsopgang en een nieuw avontuurlijk dagje. 

Hokitika naar Reefton. Een ritje van maar 116 km. Is niet zo ver, maar wat gaan we doen met de tijd die over blijft. Was niet zo heel veel wat we konden vinden. Van de lange tracks van die elk een paar uur duurde, dat was een beetje te veel. We hadden een swing bridge gevonden in Moana met een korte wandeling. Was een klein stukje omrijden maar dat maakte niets uit, we hadden tijd over. En voor de rest van de tijd zien we het wel. 

Het beloofde een warme dag te worden, in Hokitika was een om 9 uur al drukkend warm. Rond 9 uur even winkeltjes bekeken en best veel winkeltjes voor een kleine plaats. Daarna op weg. Onder weg kwamen we een bruin bordje tegen wat betekent dat hier iets te zien is. In dit geval de Brunner Mine waar in 1896 de grootste mijnramp plaats vond in Nieuw Zeeland. Interessant om de informatie te lezen en gelijk een leuke wandeling de Brunner Mine Site Walk.

Dan door naar Moana voor de volgende wandeling, de Rakaitane walk. Leuk weer om te doen met een sprookjesbos. Dan tijd voor de lunch.

Intussen was het 12.45 geworden tijd om door te rijden naar onze volgende stek, dit keer gevestigd in een oude pastorie, waar we om 14.00 uur konden inchecken. Even rust op in deze mooie nostalgisch ingerichte accommodatie om dan om 16.30 richting de hoofdstraat te lopen voor het diner en om de oude gebouwen die er zijn te bekijken.

dan nog een laatste avond wandeling van de dag de Bottled lightning powerhouse walk bij de historische   Reefton Powerstation dat Reefton als eerste stadje op het Zuidelijk halfrond van electriciteit voorzag.

Vandaag onze accommodatie is in Hanmer Springs het leek ons wel leuk om hier naar de pools & spa te gaan. Dus op tijd vertrokken, het is niet lang rijden, maar 116 km. Aankomst tijd 10.45 uur en het complex opent haar deuren om 10.00 uur dan zijn we mooi op tijd. Om lekker lang van het warme water te genieten.

De tomtom stuurt ons via de Lewis Pass, wat we hiervan kunnen verwachten is voor ons een  verrassing. 

De eerste 75 kilometer zien wij aan weerszijde van de weg, met af en toe een kleine onderbreken van een klein grasveld, alleen maar bomen. Kronkelend gaat de weg door dit landschap. Aan de ene kant heel relaxend an de andere kant oer saai.

Naarmate de weg ons richting Hanmer Springs voert word de weg steeds mooier. Was weer ff genieten.

10.42 uur we komen aan bij de Pools 😱 geen parkeerplek meer te vinden in Hamner Springs, zeker een rij van 100 meter voor de ingang 🫣 daar gaan we niet tussen staan, want eenmaal binnen heb je ook een rij voor de verkleed hokjes en voor de lockers, als er dan nog lockers beschikbaar zijn. Dit was even schrikken, niet verwacht.

Dan gaan we gewoon wat anders doen, een lange wandeling in bos waar we kozen voor de Hamner Forest Walk van 1:30 minuten met exotische bomen. Wat bleek, we liepen op een paar bomen na door een Europees bos 😂 ook leuk om te doen, leuke hout snij werken gezien.

Dan naar het centrum voor de lunch. Echter nog steeds geen parkeerplek te vinden. Dan maar door naar onze accommodatie eens kijken of we al kunnen inchecken. Was geen probleem. Blijkt het een compleet huisje te zijn met 4 slaapplaatsen etc. en zelfs een stoel waar ik lekker in kan zitten ❤️. De hele vakantie nog niet gehad. Terug gelopen maar het dorp voor de lunch een gelijk naar de winkel.

Nu terug op onze slaapplek, dachten even een dutje te doen, word ik aangestoten door Jaap… heb jij het ook gevoelt…. 😳 Wat. …. Alles trilde…… chips, niks gevoeld, gemist 😭

Nu hoor ik weer snurk 🤪😂 vanavond een nieuwe poging om naar het zwembad te gaan… ben benieuwd. 

het is gelukt, van 18.00 tot 21.00 uur in Hanmer Springs Pools & Spa geweest. Was heerlijk. Nu lekker rozig.

De vakantieklok tikt door en steeds dichter komt onze terugreis inzicht.

Het is maandagochtend en het miezert iets maar de vooruitzichten zijn goed een paar buitjes in de ochtend en dan knapt het op. 

Vandaag een ritje naar de Rere Falls en de daar vlakbij gelegen Rere Rock Slide Waterfall. 

Onderweg inderdaad een paar buitjes maar bij de twee watervallen was het gelukkig droog. Waren er vroeg dus nog geen andere bezoekers. Volgende stop was de Eastwoodhill Arboretum maar is helaas gesloten. Iets waar we wel vaker mee geconfronteerd zijn, gewoon niets van aantrekken en door naar de volgende stop. De Te WheroWhero Lagoon en ondertussen werd de lucht steeds blauwer.

Onderweg nog wel een verplichte stop vanwege een wideload die eraan kwam.

De Lagoon was een onverwacht mooie plek. We waren daar op het goede moment, met laag water en konden daar nog even rondwandelen.

We hadden nog wat tijd over en besloten naar Tolaga Bay te rijden, was eigenlijk voor de route van morgen bedoeld, maar we hebben ons rijschema iets moeten aanpassen vanwege wegwerkzaamheden. De Tolaga Bay Wharf is een heel lange Steiger die voor het lossen van Zeeschepen werd gebruikt. 

Een hele mooie rit van 78 kilometer er naar toe om ter plekke te constateren dat de steiger was gesloten. Wij hoorden dat dat pas enkele dagen is vanwege de Cycloon Hale die een paar dagen terug in het gebied aan de oostkust een hele hoop schade had veroorzaakt en ook de reden is voor onze reisaanpassing.

Koffie en thee gedronken bij het stalletje bij de steiger en daarna weer door het mooie landschap terug rijden naar Gisborne.

Ook was er nog even tijd voor een strandwandeling om onze tourtocht van vandaag af te sluiten.

Oh ja het was vandaag niet alleen genieten van het prachtige landschap. Ook het dierlijk schoon mocht er vandaag zijn. Begon al vroeg in de tuin bij onze accommodatie. Een merel die heerlijk zat te snoepen van een pruim. Bij de Rockslide Waterval een vrolijk gekleurd vogeltje. Bij de lagoon zagen we een paar hele kleine krabbetjes rondrennen. En op het strand een op een klein stukje hout lijkend beestje waarvan we geen idee hebben wat het is. Terug bij de accommodatie vladderde een paar Monarch vlinders rond. Weer een beetje beter

Met nog wat beestjes in de wei er bij maakte het ons weer heel vrolijk en blij

 Vandaag stond eigenlijk als volgende overnachtingsplek Hicksbay op het programma. Echter de eerdere ravage door Cyclone Hale heeft voor grote problemen op onze route over State Highway 35 gezorgd en was daardoor een aantal dagen afgesloten. Wij zijn vandaag anders gereden over SH 2 door de Waioeka Gorge naar Opotiki en verder naar Waiotahe en hebben daar een extra nacht besproken.

In de Gorge  hebben we even gewandeld bij en over de Historische Tauranga Bridge een oude brug over de Tauranga rivier.

Daarna door naar Opotiki. We wilden daar koffie en thee drinken bij een  cafeetje Two Fish waar we de vorige keer ook geweest waren. Helaas niet gevonden. Later hoorden we dat de zaak in 2019 was verkocht en de nieuwe eigenaar Covid niet had overleefd.

We konden pas om 3 uur bij onze accommodatie terecht en hebben om de tijd te rekken nog een paar strandjes in de buurt bezocht met onder meer in de verte zicht op White Island en wat dichterbij Moutohora Island Sanctuary.

Bij onze accommodatie was het weer een Wow!! moment. Het mooiste uitzicht tot nu toe. We kijken vanaf onze Studio uit op het Ohiwa Harbour Estuary een prachtig getijde landschap waar veel kustvogels vertoeven.  En hier blijven we 3 nachtjes slapen.😀😀😀