Eerst even een uitgebreid English breakfast gegeten en nog wat shopping gedaan in het stadje. We hebben daar een paar zakjes “Nederlandse” drop gekocht in een winkel met aardig wat Hollandse producten. Ook Marijke blij gemaakt met een “Fantail” beker en een paar bijpassende placemats.
Daarna verder op onze route in zuidelijke richting. Onderweg ook even gestopt bij de Hollandse windmolen in Foxton waar het even zonnig was als in 2018 toen we daar ook eventjes uitgestapt waren voor een kiekje. Marijke kwam daar ook een bekende naam tegen.
Vanavond stond eten bij het “allerbeste” Indiaas restaurant van Nieuw Zeeland op het menu. Alleen bleek jammergenoeg het restaurant op de maandag gesloten. Gelukkig hebben we morgenavond nog een herkansing.
Vanmorgen waren we heel vroeg wakker. Een slecht bed is wat minder prettig met een rug als Marijke die heeft. Maar vroeg op was toch al ons plan. Vandaag stond een “must do” op het programma dat bij ons vorig bezoek aan Nieuw Zeeland vanwege slecht weer was geannuleerd. Met een nog stralender zonnetje en zicht op Mount Doom in de achteruitkijkspiegel en zicht op een wolkenvrije Mount Taranaki in de verte kon onze dag al niet meer stuk.
Eerst nog even wat inkopen gedaan bij de lokale supermarkt en een heerlijk kopje koffie bij een als koffietent omgebouwd volkswagenbusje.
Toen op weg naar het hoofddoel van vandaag. Een bezoekje aan de Bridge to Nowhere. Nergens dus. Een brug midden in het Whanganui National Park. Er gaan geen wegen naar toe en is daardoor heel moeilijk te bereiken. Maar Nieuw Zeelanders zien overal wat in om wat te verdienen en met een Uurtje in een Jetboot over de Whanganui River en een ongeveer evenlange wandeling door het bosrijke landschap kan je er wel komen. Dat hebben wij vandaag dus gedaan. Ook weer zo’n overweldigende ervaring. Na bij de brug nog wat geschiedenisles gehad van onze schipper/gids was het weer wandelend terug naar de boot en weer op volle snelheid terug naar het startpunt in Pipiriki.
Tenslotte nog de scenic route langs de rivier genomen naar onze volgende overnachtingsplek in Whanganui.
Tja je hebt zo van die dagen dat je niet weet wat je met de tijd moet doen. Zon dag was het vandaag helaas. We hadden het gisteren al gezien er werd veel regen verwacht en dat merken we nu. Waren al vroeg vertrokken om met het beetje betere weer wat we nog hadden Takaka Hill over te gaan. Een weg met zeer veel bochten, steile en smalle. Met passing lanes voor het snellere verkeer en de postwagen die we wel drie keer hebben zien passeren 😀 want die moet ook zijn post afleveren. Waren om 9.00 uur al over de verraderlijke weg heen en natuurlijk zat met hart weer in de achterbak net zoals gisteren op het zelfde punt. 🥹
Gestopt in Takaka zelf bij een Cafe die van buiten veel kleiner leek dan dat het in werkelijkheid was. Even bijkomen van een inspannende rit door de regen. Door de winkel straat gelopen zag ik natuurlijk weer een boekwinkel waar ik nu mijn derde kookboek scoorde. Een Pie book dit keer. Daarna doorgereden tot Tata Beach om daar te keren en door de regen maar weer terug te rijden naar Takaka. Om onze buik eens goed te vullen met een lekkere brood Pulled Pork.
Op naar de I site, de plaatselijke vvv even kijken wat we konden doen, dat was dus niet veel wat er overbleef in de inmiddels losgebarsten stortregens. Zelf hadden we verschillende dingen die we wilden zien, maar ja de buien helpen dan niet. Dus verplaatst naar morgen. Wel een hele leuke ketting gezien die we wat verder in het dorp konden kopen bij het atelier. En een metalbird van mijn favoriete vogel de “Fantail” deze kon ik ook in Nederland kopen maar bij deze zit nu een speciale herinnering 😄 die van Nieuw Zeeland. Toch iets speciaals.
Niet veel later kregen wij een een berichtje van onze hostes, we hadden gebeld of we eerder konden komen, dat we welkom waren. Blijkt het een leuk kleine chalet te wezen met een bijzondere verrasing . Voor de badkamer moet je via de patio een schuifdeur door waar een mooie badkamer bevind dat als je staat te douchen uitzicht heeft op de langs lopende beek 😄 hoe leuk is dat. Lijkt me alleen wat koud als je snachts ………. 🤣
Vandaag was het alweer vroeg opstaan. Helaas niet een dagtocht naar Cape Farewell Spit. Slecht weer en een volgeboekte tour. Dus nog iets wat op ons steeds langer wordend lijstje komt voor een volgend bezoek aan dit fantastisch mooi land, maar dan nog wel eerst de staatsloterij winnen.
Gelukkig staan er deze reis nog heel veel andere mooie dingen op het programma. Zo ook vandaag weer. We zijn van Takaka naar Wharariki beach gereden, niet ver van Cape Farewell. Een iconisch strand dat ook gebruikt is als een van de Microsoft Windos 10 achtergrond foto’s. Helaas voor ons was het weer wat minder mooi. Op de wandeling er naar toe kwamen we nog een moeder Pauw met kroost tegen. Het strand stil en verlaten was ondanks het slechte weer nog steeds heel mooi.
Gelukkig werd het weer weer wat mooier en hebben we nog wat andere plekken kunnen bekijken die we gisteren niet konden doen.
Een korte wandeling naar de Waikoropupu Springs en een bezoekje aan de Labyrinth Rocks. Ook nog even een lokaal marktje aangedaan en daar een echte oliebol en een gevulde koek gekocht bij een uit Nederland afkomstige bakkersdame. Was weer lekker. Nu even uitbuiken. Morgen weer een lange rit voor de boeg naar onze volgende stop.
Zonnetje schijnt, de wereld ziet er op zijn allermooist uit. Vandaag een ritje van Takaka naar Murchison. 182 km een ritje van 2 en half uur. Dus als je een rekensommetje maakt bij een vertrek van 9.00 uur kom je om 11.30 uur aan. Fout!!. 😂 zo werkt dat niet hier.
We beginnen in Takaka, nog even naar de supermarkt voor brood morgenochtend en wat lekkers voor de lunch. Dus word al een paar minuten later. We verheugen ons op de rit over Takaka Hill. Zonnetje schijnt, helder zicht. We kunnen genieten van alle diepe ver gezichten.
De rit gaat voor spoedig en de eerste stop is boven op de berg met zicht op de Tasmanbaai waar we een paar dagen geleden gedobberd hebben op een boot.
Verder naar beneden zien we de afslag naar Riuwaka Resurgence die we de eerste keer deze vakantie voorbij gereden zijn en de tweede keer hoosde het. Maar de volhouder wint, de derde keer lukte wel. Prachtig, de rit zeer zeker de moeite waard
Dan de Tomtom op Murchison gezet, en we zien wel wat we tegen komen 😅 Veel ! Nou jou iets anders dan we verwachten. We werden geleid over een weg waar wij in 2017 een accommodatie hadden geboekt, die we toen niet zo 1 2 3 konden vinden. Was een zeer lange weg, en dat is het nog steeds 😜
Maar volgens de tomtom hoefde we deze niet in zijn geheel te rijden, links af moesten we een brug over. Tja dan staat daar een bord. Residents Access Only.. 😳 Oke ….. omdraaien, brug weer over en aan de andere kant weer verder. Auto voor ons deed het zelfde. Kilometers verder, weer linksaf gestuurd. residents only.. schiet niet op zo …. Dus verder, komen we langs de 2017 accommodatie op die zeer lange kronkel weg van 20 km precies aan het eind, daar kunnen we nu wel linksaf. We hadden een d-tour. Hoeveel kilometers langer geen idee maar het kost tijd.
Dan komen we alweer op een bekende weg, de d-tour weg van Picton naar Kaiteriteri. Maar nu een tegenovergestelde richting. En de tijd tikt door 😏 bijna 12 uur, trek in koffie/thee dus stoppen bij een restaurant, dan gelijk maar geluncht we waren er nu toch. Dus de gekochte lunch van Takaka word nu ons avondeten, en dat is niet de eerste keer. Was weer erg lekker. Waar ook nog twee zeer oude auto geparkeerd stonden.
Verder gaan we weer, de aankomst tijd op de tomtom staat nu op 14 uur 22. Dus onze rekensommetje van vanochtend blijkt dus niet te kloppen. Intussen is het grauw en grijs. Het regent maar we zitten droog. Nu nog even een droog moment dan kunnen we een wandeling doen hier vlakbij. We kunnen het lopend af.
p.s. we moeten terug naar Takaka. We zijn de zak met chips vergeten 🥺🤪
P.S. 2 Chips gevonden, verstopt onder een Jas. Hoeven niet terug, dus korte wandeling gemaakt en kwamen nog wat dierlijk schoons tegen.
Het gaat steeds sneller. Nee niet het rijden met de auto. Maar met het sneller bruin worden. Vandaag ook weer een stralend zonnetje en dan is het bingo. Met een hoge uv-index van 10 of meer op een zonnige dag hier wil dat bruin worden wel lukken.
Maar dit terzijde. Vandaag weer vroeg op pad voor een ritje langs de westkust naar het zuiden, er stonden weer een aantal wandelingen op het programma. De eerste, de Truman Track. Een hele mooie wandeling die we in 2017 ook gedaan hadden. Helaas deze keer niet. Op de parkeerplaats werd aan de weg gewerkt. Later hoorden we ook dat je er niet meer het strand op kon.
Verder dan maar naar de beroemde Pancake Rocks. Hebben we eerder ook bekeken maar met beter weer is het daar nog mooier.
Daarna naar de Coal Creek Falls een wandeling van 2 uur door een bosrijke omgeving en met niets anders om ons heen dan bomen en het geluid van vogeltjes en stromend water met als beloning een hele mooie waterval. Het lijkt ook wel of we wat fitter worden, we waren ruim binnen de 2 uur terug bij de auto.
Ook nog even gestopt bij een verlaten strandje met allemaal kiezelstenen.
Verder naar onze volgende overnachtingsplek in Greymouth.
Een enigszins vervallen stadje waar we over een paar weken weer langskomen.
Morgen weer een lange rit naar Christchurch aan de andere kant van het Zuideiland.
Elke ochtend kijken we naar het weerbericht van de plaats waar we naar toe gaan. Vandaag van Greymouth naar Christchurch via Arthur’s Pass. De ene station voorspelde bewolking de andere zonneschijn met wolken sluiers. De laatste daar ging onze voorkeur naar uit dus korte broeken weer 😏dus.
Na een eenvoudig ontbijt op weg naar Arthurs Pass, de Devil’s Punchbowl. De eerste stop van de dag. Bij de accommodatie scheen de zon en was het heerlijk. Maar naar mate we dichter bij Arthurs Pass kwamen werd de bewolking dikker.
Bij de onverwachte stop plek, toilet dus ( dat is hier heel goed geregeld, je komt zo overal en regelmatig tegen) heb ik de korte broek voor een lange verwisseld was best fris. De jongen van Jan de Wit, Jaap dus, bikkel wat hij is, bleef in zijn korte broek. Leuke rit met vooral een zeer steile klim van 16 graden,
dus afslag genomen naar de Devils Punch Bowl. Nu hadden we al gelezen dat er veel hoge traptreden waren om bij de waterval te komen. Wij met onze uitstekende conditie doen dat wel even 🤣 blijkt de treden wel zeker twee keer zo hoog te zijn dan de trede van onze trap. Dus dat werd het dus niet. Maar niet getreurd we hebben de top van de waterval gezien 😄😜
De reis gaat verder maar eerst een bakkie met een pie, was tenslotte al half twaalf, bijna lunch tijd. Bij het cafe staat groot te lezen de Kea niet te voeren, we hebben ze wel gezien. Leuke vogels.
De weg neemt ons mee langs heel veel bergen, de een hoger dan de ander, de kleuren zijn ook verschillend, het is weer genieten. Deze weg reden we ook al in 2017 maar toen van oost naar west, nu andersom. Weet niet welke richting mooier is, maar beide zeer zeker de moeite waard.
Castle Hill de volgende stop. In 2017 hebben we door tijd gebrek maar een klein stukje gelopen. Dit keer liepen we het in het hele pad, klein uurtje bezig geweest maar ook dit was zeker de moeite waard.
Ja en dan word het weer tijd voor de volgende accommodatie, beetje op tijd er zijn is wel fijn dit keer en moet nog gewassen worden.
Gisteren een mailtje van Pathe gehad. Het is zover: The Way of Water. Is vanaf nu in de bioscoop te bekijken :). Het lang verwachte vervolg van de door John Cameron ook in Nieuw Zeeland gemaakte Avatar film. Helaas heb je hier niets aan een Pathe Unlimited kaart.
Maar terug naar onze reisbelevenissen. Vandaag geen lange autorit. Onze niet meer helemaal witte Toyota bleef gewoon geparkeerd staan bij ons motel. Te voet naar het centrum van Christchurch was maar een kwartiertje lopen. Er was wel wat regen voorspeld maar volgens het weerkaartje zou het droog blijven.
Eerst een kaartje gekocht voor de Historische Hop on Hop off Tram die door de binnenstad van Christchurch rijdt en op 18 interessante plekken stopt.
Op heel veel plaatsen is duidelijk te zien dat ze de aardbevingen van 2010 en 2011 nog lang niet te boven zijn. Veel gebouwen zijn nog met hekken afgeschermd en de trambestuurder vertelde dat sommige pas in 2035 en later hersteld gaan worden.
Uitgestapt bij halte 13 dat is bij de Botanische tuinen en daar even rondgewandeld. Toen de regendruppels wel vielen hebben we de tram weer gepakt om de rit verder af te maken. We zijn doorgereden naar halte 4 bij de Riverside Market met allemaal leuke voedsel kramen en waar je van alles kan eten. Voor onze lunch was dat een overheerlijke Spaghetti Bolognese.
Ondertussen was de regen weer voorbij en gingen wij na kaartjes gekocht te hebben voor de 3D Extreme versie van Avatar 2 nog even langs de winkeltjes om te kijken of er nog wat voor ons was te scoren. Marijke weer een paar kettinkjes en ik een paar doosjes met limited christmass cups voor de Nespresso Vertuo om straks terug in Nederland van te genieten. Terug naar Bioscoop om de ruim 3 uur durende nieuwe Avatar film te gaan zien. Deze speelde zich voor een groot deel onder water af. Hele mooie film was het met daarin enkele voor ons herkenbare verwijzingen naar Nieuw Zeeland.
Inmiddels was het avond geworden en tijd voor een hapje. Deze keer Chinees en Marijke’s keuze was gevallen op Spicy Chicken Noodles.
Was very spicy werd gezegd en op ons verzoek werd het wat minder spicy gemaakt. Met maar 25% van de pepers dan normaal was het nog steeds very very spicy.
Dag, ja wat voor dag is het? We zijn de tel kwijt hoelang we hier zijn en wat voor dag het is. Volgens ons reisboek is het vandaag vrijdag de 16de, dag 27 van onze vakantie en gaan we naar Little River een rit van om en nabij 53 km zou je denken. Maar wij rijden altijd met omwegen. Verrassend wat je dan tegen komt, soms ten goede maar kan ook anders. Dat bleek vandaag wel.
De weermannen van Nieuw Zeeland hadden het niet helemaal goed, er werd zon voorspeld in Akaroa maar toen we in Chateris Bay waren was het bewolkt en regende het. We waren in Orton Bradley Park beland.
Voor een wandeling. Leuk park alleen onze tweede route die we kozen was een beetje op het saaie af. Niet getreurd de dag is nog jong. O ja, zou het bijna vergeten we zijn eerst naar New Brighton Pier geweest om van het uitzicht te genieten. Echter zee mist wat langzaam optrok. Ontbijt daar genuttigd en daarna wat betere fotos kunnen maken.
Maar zoals vermeld zijn we op weg naar Akaroa, schijnt er mooi te zijn. Over highway 75 rijden we rustig om de omgeving goed in ons te nemen, vlakbij Akaroa zien wij een Tourist Drive, nemen we die? Jaap natuurlijk en slaat linksaf. Wat ik niet wist dat dit een Summit Road ( een weg over de top van de berg) is en dat heb ik geweten. Richting top ging het nog wel, als ik naar links keek zag ik een berg, maar aan de andere kant zag ik.. juist een diep dal, maar wat een uitzicht… wauw.
In Akaroa, een leuke plaats aan een pracht van een baai, mooi blauw water, het zonnetje schijnt intussen weer en is nu 29 graden hier, even bakkie gedaan en ijsje gegeten.
Op de weg naar Little River de hoofdweg maar genomen, ook een slingerweg naar boven en beneden, maar voor mij niet zo eng, we zijn op weg naar onze accommodatie.
Dit blijkt een tiny house te zijn, met het matras bovenop het plateau wat bereikbaar is via een smalle trap. Ik heb het geprobeerd om op het matras te komen en er weer af maar gaat het voor mij niet worden. Maar oplossing was gauw gevonden, waarschijnlijk heeft de verhuurster dit probleem al vaker gehad. We kregen een een persoons matras voor op de grond. Probleem opgelost. Jaap lukt het wel dus slapen we voor de tweede keer deze vakantie apart. Maar het huisje op zich is schattig, leuk en heel wat anders dan dat we al gehad hebben. Het uitzicht is fantastisch.
Schaapjes voor de veranda. Heerlijke rustig. Nu wachten tot het donker is, misschien een mooie sterrenhemel.
Lekker weer bij het wakker worden, we zien blauwe lucht en wolken is een mooie start. Onze rit voor vandaag is Murchison naar Westport. Naar het Motel waar Jaap voor de derde keer komt 😀 is het dan een goed Motel? Het kan er mee door, en ligt op een gunstige locatie als tussenstop . Alles is aanwezig, je hebt een kookplaatje, en een voor- en een achterdeur 🤣 en zowaar hoorden we bij aankomst dat de bedden nog niet zolang geleden zijn vervangen. Yessssss denk ik bij mezelf.
Maar goed zo ver zijn we nog niet… eerst de Maruia Waterval Een klein stukje van de route af maar we hebben de tijd. Google maps geeft aan dat de afstand tussen beide plaatsen 97 km is. Dus we hebben tijd over dit keer. Een leuke rit was dit, met mooie bergen waarvan de top soms in de wolken zat. Een heerlijke rustige weg, een ommetje waard.
Terug naar highway 6 die ons mee neemt door de Buller Gorge. De weg stoomt, het water verdampt door de zon die er op schijnt. Maar boven ons hoofd pakken de wolken zich samen, het word grijzer en grijzer en ja hoor de eerste druppels vallen. Onze tweede stop is Denniston Coalmining Historic Area. Ik weet dat die hoog op de berg ligt en het lijkt mij niet een goed idee om dat weer met regen te rijden. Dus besluiten we eerst maar naar Westport ( daar moeten we doorheen om bij de coalmining te komen) te gaan. Maar aan het einde van de Buller Gorge zien we blauwe lucht verschijnen. Eerst het plaatsje in voor koffie en thee. Dat was nog even zoeken. De ene zaak zag er nog slechter uit dan de ander. Maar toch nog wat gevonden 😄 Boven Denniston zien we nog donkere pak met wolken hangen dus we gaan maar even naar Cape Foulwind voor de zeehonden kolonie aldaar.
We rijden de brug over en willen de weg vervolgen. Wij rijden op een voorrangsweg en er komt een vrachtwagen, een grote, van de linkerkant hard aanrijden. Waarschijnlijk dat de chauffeur dat wij af zouden slaan, dus noodstop tot gevolg een een uitwijking van ons naar rechts. Gelukkig geen tegenliggers. Was bijna boem geweest. Nu zat niet allleen mijn hart in de achterbak mijn maag zat er nu ook bij. Erg geschrokken, de eerste de beste zijweg ingeslagen en geparkeerd bij het strand, daar rustig op een boom gezeten om bij te komen. Scheelde niet veel. Pffffff.
Door naar Cape Foulwind. Het weer is intussen verrukkelijk, zonnetje schijnt volop en is lekker warm geworden. Heerlijk genoten daar van het uitzicht en natuurlijk de zeehonden al waren die wat lastig te spotten
Volgende stop, we hebben het druk vandaag. De rit naar Denniston staat nog op het programma. De oude historische koolmijn ligt hoog op de berg en de lucht is blauw. Een lange slingerweg steeds hoger de berg op, geeft hele mooie ver gezichten. Mooie locatie om te bekijken en zeer interessant. Ongeveer en uurtje daar de Brakehead Walk gelopen.
Naar beneden gaat altijd sneller dan naar boven dus al gauw waren we bij het Motel. En vanavond maar even een hapje uit eten.
