Weer vroeg op vandaag, er staat een lange rit op het programma. Gordijnen open en wat zien we, een blauwe lucht en een stralend zonnetje. Kunnen we goed gebruiken als we over State Highway 43 oftewel de Forgotten World Highway gaan rijden. Dit is de op één na mooiste weg van Nieuw Zeeland, de andere, de weg naar Milford Sound is over een paar weken aan de beurt.
Maar vandaag is het dus weer genieten van het mooie landschap. Heel veel kronkelend door prachtige heuvels. Achter ons was ook nog Mount Taranaki in al zijn glorie te zien.
De bijna 150 kilometer lange weg loopt door de “onafhankelijke” republiek van Whangamomona waar we gestopt zijn voor een kopje thee en koffie en een overheerlijke muffin. Ook even een 2e stempel in ons paspoort van Whangamomona laten zetten want we zijn daar al eerder geweest. En dan weer verder en het landschap wordt steeds mooier. Verderop nog wel een gravelweg van een kilometertje of wat, maar dat geeft niet, na al het moois dat we ondertussen weer gezien hebben.
Bijna op het eind ook nog even gestopt bij Laura’s Lavendel Farm. Helaas was daar de lavendel nog niet in bloei.
Maar de eind van de weg was nog niet het eindpunt van vandaag.
Daarvoor was het nog ruim 70 kilometer doorrijden. Met onderweg alvast een voorproefje op morgen met in de verte zicht op Mount Doom.
In Turangi werden we bij Absolute Riverside B&B hartelijk ontvangen door onze host Maryke, die ons nog herkende van ons vorig verblijf bij haar in 2017.
Het moest er deze vakantie van komen, een thermal spa bezoeken. DeBretts Hot Springs. Vanochtend zonnetje schijnt, om half negen ging het open en wij waren de eerste. Badwater 46,5 graden 😄langzaam tree voor tree erin lzakken. Geweldig, heerlijk, wil ik thuis ook. Graag achter in de tuin. Ze hadden verschillende baden, met bubbels en zonder, groen bad ( hoofd mag niet onder water) en blauw bad. Allemaal even lekker. We hebben er anderhalf uur vertoeft, en kwamen en brandschoon en relaxed uit.
Op naar de volgende attractie, wie van de drie? doen we het eerst, wat rijd het makkelijkst. Na even de kaart bestudeerd te hebben word het Orakei Korako Cave and Thermal Park. Een ritje van 41 km door een heel groen landschap. Het park ligt aan de overkant van Waikato rivier en is alleen per bootje bereikbaar. Leuk, mooi, het zonnetje schijnt het kan niet op. En bovendien een lekkere wandeling van ongeveer anderhalf uur. Het ruikt naar zwavel en ziet er mooi uit. Alleen vermoeiend. Heel veel trappetjes, of liever gezegd bijna de hele route trappetjes. We zijn het (nog) niet gewend al die hellingen dus de beenspieren hebben het zwaar. Maar hadden het niet willen missen.
Tweede van de dag werd Huka Falls. Huka Falls, wat een water. 200.000 liter per seconde 😱 gaat er met veel geweld en een bulderend geluid door een kloof. Het water neemt onderweg naar beneden veel zuurstof mee waardoor het blauw wit schuimend water word. Eerst naar het lookoutpunt met Een wandeling van 15 min naar beneden en dan weer 15 min omhoog. De beentjes worden weer wat moeier
Tenslotte nog naar de Craters of the Moon. Ook een thermal park waar je het op allerlei plekken uit de grond ziet stomen. Geen trappetjes maar met heerlijke platte wandelpaden. Helaas niet helemaal droog en soms in hoosbuien, paraplu omhoog en we lopen weer droog. 😀
Op weg terug even doorgereden naar de FishBox voor de beste Fish and Chips van Taupo (volgens internet). Een grote portie gebakken Snappervis en een hele berg patat. De vis had weinig smaak maar de frietjes waren lekker En ons buikje was vol.
Nu was er nog een mogelijkheid om nog een keer naar de thermal Spa te gaan. ( we hadden een dagpas) maar het regent hier nu volop. Dus lekker languit op bed is ook fijn.
Dat niet alles gaat zoals je het van te voren heb bedacht na een weekje vertoeven in het prachtige Nieuw Zeeland weten we dat ondertussen nu wel.
Zo ook vandaag konden weer enkele “highlights” die op het programma stonden doorgestreept worden. Geen Lagoon wandeling, die was alleen met een 4WD auto bereikbaar en dus niet met onze gewone Toyota. Ook de natural bridge die daarna bedacht was was niet bereikbaar.
Maar het ene niet kunnen doen of zien heeft als voordeel dat je het andere weer wel kan. Vandaag een redelijk lange rit door een fantastisch mooi landschap van Taupo naar Otohoranga gereden.
Onderweg hadden we tijd om even te stoppen voor een bezoekje aan de Piripiri Caves. Was weer een wandeling door native forrest met heel veel trappetjes, we raken er aan gewend. Dan hoor je ineens: “Daar ga ik niet in” en zie je een groot zwart gat de berg in en daarin ook weer veel trappetjes naar beneden. Ben bovenin wel even wezen kijken maar de afdaling naar beneden het donkere in was een big nono.
Volgende stop even verderop was een waterval. De Marakopa Falls een heel imposante waterval omgeven door tropisch regenwoud.
Daarna tijd om naar onze overnachtingsplek te gaan.
En wauw wat een uitzicht vanuit onze knusse en sfeervol ingerichte kamer.
Drentelend door onze appartementje in Taupo met uitzicht op het meer ben ik bezig aan een heerlijk pasta salade. Eenvoudig maaltje met overheerlijke knapperige bacon uit de magnetron….. makkelijker kan het niet.
Maar vandaag een ritje gehad van Te Aroha naar Taupo langs het Sanctuary Mountain Mangatautari. Een reservaat voor vogels waaronder de kiwi. Er zijn veel uitheemse roofdieren zoals de possum, hermelijn en ratten die het hebben voorzien op deze vogels en hun eieren. Die kunnen hier echter niet bij komen. Rondom de berg is een 47 kilometer lang hekwerk geplaatst, Mooi park, veel informatie gekregen van onze gids. We hebben genoten, veel namen gehoord in de native taal, Maori, maar alweer vergeten 😬 Helaas weinig vogels gezien, wel gehoord.
Op weg daar naar toe hoorde we ook een authentieke Nieuw Zeelandse Pieppiep vogel te herkennen aan de zang: Pieppiep 🙃😂🤣🤣
Een leuke rit was het weer, door heuvels en mooi vergezichten.
In Taupo, lekker druk. Is een fietstour weekend georganiseerd. Dat treffen we weer. Morgen als eerste naar Taupo DeBretts Hot Springs. Daarna even een scenic tourtje. We blijven hier 2 nachten.
Het verblijf van afgelopen nacht op de Waitomo Orchard Estate was perfect, heerlijk geslapen, prima douche. En weer verder richting New Plymouth met een paar tussenstops. De eerste was de Three Sisters, een must do plek zoals het omschreven word op internet. Alleen te bezoeken bij laag water. De route erna toe was fantastisch, wat weer een mooi beeld gaf tijdens de rit.
Eerst vanaf veraf, hoog gefotografeerd. Leverde weer mooie plaatjes op en een leuke korte wandeling door een weiland naar de rand van de klif voor het perfecte plaatje.
Dan klein stukje rijden naar de parkeerplaats om het strand op te gaan. Strand was begaanbaar alleen wat glibberig door de modder maar verderop was het beter werd ons verteld. Leuke wandeling over zwart strand.
Leuke fotos weer maar toen viel me wat op. Het water was nog niet op zijn hoogtepunt geweest dus het moest nog hoog water worden. Dus even doorlopen terug. Echter… helaas het smalle stukke strand was verdwenen we zagen alleen een steile rotswand. Wachten was geen optie. Dus schoenen en sokken uit. Jaap rolde zijn broekspijpen op ik trok mijn broek uit. Dus voor mij geen natte broekspijpen 🤪 glibberig, glad, uitkijken dus.
Bijna onderuit gegaan en niet alleen ik. Hoorde een kreet achter mij maar gelukkig voor Jaap alleen natte broekspijpen. Was niet heel lang stuk maar best wel eng.
Gelukkig weer grond onder onze voeten alleen erg modderig en glibberig. Weer uitkijken, modder glipt tussen je tenen door, een raar gevoel, smerig maar voldaan dat we het toch maar even gedaan hadden. Wij hebben de fotos van de Tree Sisters.
Volgende stop. Damper Falls, gravel weg van 27 km. Hebben we dus overgeslagen. Te veel tijd verspild 😛 bij de vorige stop. Dus door naar New Plymouth, naar onze logeeradres voor 1 nacht. Blijkt een huis te zijn tegen Mount Taranaki aan. We hebben de berg nog niet gezien vanwege de laag hangende bewolking, misschien mogen meer geluk. De was is al gedaan, stond eigenlijk voor morgen op het programma. Maar nu meer tijd over voor morgen.
Op de logeeradres nog een andere loge. Mark uit Duitsland. Samen gekookt. We zouden beide pasta maken. Gezellig zitten kletsen. Weer een perfecte dag.
Gisteravond in de verte nog een beetje zicht op zee vandaag begon de dag anders. Wolken en nog eens wolken. We hebben geen haast om te vertrekken en eerst nog ontbijten, gezamenlijk met een andere gast. Marc uit Duitsland waar we gisteravond ook gezellig mee hebben zitten kletsen. Hij is bezig met een nog langere reis door Nieuw Zeeland.
Eerste stop van vandaag was het Ratapihipihi Park voor een wandeling door de bosrijke omgeving. Een dame op de parkeerplek gaf ons wat advies over de route. De lange ….. “with big steps” of de korte, ook met big steps. We hebben de korte gekozen en inderdaad heel veel trappetjes naar beneden en dus later weer omhoog. Maar wel een heel mooie wandeling.
We zijn daarna verder gereden naar het Pukekura Park In New Plymouth waar binnenkort het Festival of Light is met in de avonduren een mooi uitgelicht park. Wij waren er overdag dus geen lichtjes te zien. Ook weer een hele mooie wandeling met deze keer wat minder trappetjes en een waterval die met een knopje bedient kan worden. Bij het theehuis hebben we voor de eerste keer deze reis een overheerlijk Hokey Pokey ijsje kunnen scoren.
En op naar ons volgend verblijf op een Holidaypark in Stratford Taranaki. Hier waren wij ook al in 2017 geweest en we hadden daar nu hetzelfde huisje.
En wat ook het zelfde was is dat we de hele dag Mount Taranaki niet echt hebben kunnen zien terwijl we de hele dag aan de voet van deze op Mount Fuji lijkende vulkaan vertoefden. Maar wie weet schijnt morgen het zonnetje 🙂
Vanochtend bij het wakker worden rond 6 uur had ik het al gezien, weer was somber, zwaar bewolkt en dreigde naar regen. Nu stonden ervoor vandaag een aantal wandelingen op het programma die op de helling van Mount Taranaki liggen en het leek ons niet verstandig om deze met nat weer te lopen ivbm steile hellingen. Dus besloten we er een rustig dagje van te maken en we draaide ons dus nog even om. We slapen uit!
Onderwijl bedachten we waarom gaan we niet even winkeltjes kijken in New Plymouth 😀 een andere leuke bezigheid. Dus we hadden de tijd. Voor mij was slapen geen optie meer maar voor Jaap lukte het des te beter en ik hoorde al snel “Snurk” 😏 half negen werd het voor hem, lekker…..
Ontbijtje, kopje thee, fotocamera in de auto en stukje terug rijden, we kwamen er gisteren vandaan. Het is maar 41 km dus viel het mee. Waar Jaap voor ging kijken was niet te vinden, voor mij een leuke broek met shirt en een kookboek ☺️ Jaap kocht er ook 1 van Annebel Langbein ( de vorige vakantie hier kocht hij er 2) Heerlijk geluncht en ben weer een idee rijker voor een lekker broodje.
Weer was opgeknapt, het duimen heeft waarschijnlijk geholpen 😛, op de heenweg zagen wij een bordje “Lake Mangamahoe” die stond gisteren op de lijst. Dus bedachten we. Kom even lekker de beentjes strekken het is maar 4,8 km. 😂😅😅
Deze wandeling word als heel mooi omschreven, en dat is het ook. Gaf ons mooie vergezichten.
Vooral Mount Taranaki zou goed te zien zijn. Dat was ook zo. Dit zouden we moeten zien..
En dit zagen wij…
Maar wat ze er niet bij vertellen is dat deze wandeling een paar zeer steile hoge hellingen telt. Een paar zijn er geen twee. Wat je omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden 🤭 Op het bord staat deze wandeling loop je in ongeveer 1 uur en 45 minuten, wij deden er 3 uur over 😨 maar mooi was het wel, ondanks dat de kilometers en de hellingen met de “Many very big Steps”
waar wij met onze “uitmuntende 😜” conditie ploeterend omhoog liepen hebben we genoten. Er ging bij mij een hoera stemming op dat ik de auto zag. Moe en voldaan zijn we, uitgevloerd maar erg blij dat wij deze zeer mooie wandeling gelopen hebben
Vandaag, dinsdag 6 december, hebben we uitgetrokken voor een dagje met de trein naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland.
We hebben een rondleiding geboekt bij de Weta Workshop voor een kijkje achter de schermen naar wat zij allemaal maken voor bekende films zoals Lord of the Rings, The Hobbit, Avatar en nog heel veel andere.
Ook hebben we de (miniatuur) sets van “Thunderbirds are Go” gezien. De recente reboot van de vroegere tv-series. Heel mooi allemaal.
Na afloop onderweg naar het station heeft Marijke nog een kookboek kunnen scoren en daarna weer snel terug voor ons uitgestelde diner bij Maharajas in Petone. Van Wellington zelf vandaag weinig gezien. Maar we komen er later nog terug.
Vijf uur in de ochtend, de wekker gaat. Vroeg op want we gaan met de veerboot naar het Zuideiland. Een lang reisdagje vandaag want op het Zuideiland moeten we een paar uur extra rijden om naar onze volgende accommodatie in Kaiteriteri vanwege herstelwerkzaamheden van de weg er naar toe. Klaar voor vertrek, Ipad nog even uit de tas gehaald om laatste mail te checken. Was maar goed ook. Berichtje gekregen van Bluebridge: Departure delayed, de veerboot is pas laat terug in Wellington en vertrekt daardoor later.
Dus ook later op onze eindbestemming van vandaag. Acht uur bleek uiteindelijk bijna 12 uur te zijn met gevolg dat we 4 uur later in Picton aankwamen om daarna aan de lange autorit te beginnen. Met onderweg nog een beetje verkeerd gereden en nog een andere road closed met omleiding hebben we uiteindelijk rond 8 uur in de avond onze stek voor de komende twee nachten gehaald. Was een vermoeiend dagje al met al.
In Lower Hutt zagen wij de weerberichten voor Kaiteriteri en de dag, vandaag, zag er niet goed uit. Twijfel, wat doen. Boeken wij de boot die op het programma staat of laten we deze vervallen vanwege het voorspeelde slecht weer. Het leek ons niet mooi deze boot tocht te doen terwijl het grauw en nat is. Maar we komen hier niet meer, zou dat dan niet jammer zijn als we het helemaal niet gezien hebben. …..Toch maar geboekt. Boot vertrekt om 9.20 uur. En O wat kan het weerbericht er naast zitten 😄
We worden wakker, een zwak zonnetje, beetje fris nog wel maar de berichten zijn nu goed. Wat bewolking en zonnetje… Jaap heeft er zin in en trekt een korte broek met een vest. Ik twijfel maar besluit toch het bij een lange broek te houden met vest. Rugzak gepakt, fototoestel extra accu mee onze trip kan beginnen. Als eerste de boot op, lekker stoeltje boven op het dek, zonnetje schijnt 🌞
Boot vertrekt, windje neemt toe en ojee wat is dit fris, wat is het koud ! 🥶 spijt dat we onze jas niet aangedaan hebben. Maar het zonnetje schijnt 🤪. Wat is deze boottocht mooi. Fantastische kleur van het water, het frisse groen van het woud, fantastische stranden met oranje kleurig zand. Regelmatig vaart de boot een baai in om mensen daar af te zetten die een wandeling willen doen. ( bij het zoeken naar informatie hierover, kwam ik er niet helemaal uit hoe dit werkte met boot en wandelen. Maar staat nu op het lijstje voor de volgende keer 😂) dan luwt de wind en worden we weer wat warmer. Maar o wee, open zee.
We zien een zeehond nieuwsgierig naar ons kijken. Zeehonden op rotsen die moeilijk te zien zijn. Adembenemend dit alles. Hoge golven de boot deint omhoog, omlaag, opzij en naar de andere kant. Voor mijn gevoel doet mijn bed dit nu ook.
Op het eindpunt draait de boot, we gaan terug. We dachten dat het koud was, maar het kon nog kouder. We willen naar beneden de boot in waar je beschut kan zitten, maar kunnen niet van het dek af, de boot stamt, bonkt, schud, gaat flink te keer. Je staande houden is onmogelijk. Jaap begint bijna blauw te kleuren 😂🤣🤣 ik bibber..
wat later een baai in, word rustiger. Maar beneden zitten is niks, dus zo gauw het weer toe laat wij weer het dek op. Dan maar koud.
Volgende strand, een grote groep jonge jongens met begeleiders komt de boot op. Grote stapel rugzakken… word wat rumoeriger. Ineens zien ze meiden in een kano, ze komen allemaal voor ons staan. En wat doen ze, een Haka, jammer genoeg zagen wij alleen de achterkant van ze. Dus alleen gehoord. Wat leuk, wat een verrassing.
Ruim drie uur later zijn we terug in Kaiteriteri, een lunch volgt zittend in de zon, we warmen op. Tijdens de lunch de middag gepland. We rijden naar Marahau en Split Apple Rock die we ook al van de boot hebben gezien. Heel mooie baai bij zowel de appel als bij Marahau. Nog even een stuk Takaka Hill op om de Riuwaka Resurgence te zien, maar we rijden verkeerd. Wel daar bij Hawkes Lookout het mooie uitzicht bekeken. Dit kunnen we nu morgen overslaan, het weer is dan weer een stuk minder.
Maar wat was het weer mooi. Zowel alles wat we vandaag gezien en meegemaakt hebben en het weer natuurlijk😃
