Blog 2022

Vanochtend bij het wakker worden rond 6 uur had ik het al gezien, weer was somber, zwaar bewolkt en dreigde naar regen. Nu stonden ervoor vandaag een aantal wandelingen op het programma die op de helling van Mount Taranaki liggen  en het leek ons niet verstandig om deze met nat weer te lopen ivbm steile hellingen. Dus besloten we er een rustig dagje van te maken en we draaide ons dus nog even om. We slapen uit!

Onderwijl bedachten we waarom gaan we niet even winkeltjes kijken in New Plymouth 😀 een andere leuke bezigheid. Dus we hadden de tijd. Voor mij was slapen geen optie meer maar voor Jaap lukte het des te beter en ik hoorde al snel “Snurk” 😏 half negen werd het voor hem, lekker….. 

Ontbijtje, kopje thee, fotocamera in de auto en stukje terug rijden, we kwamen er gisteren vandaan. Het is maar 41 km dus viel het mee. Waar Jaap voor ging kijken was niet te vinden, voor mij een leuke broek met shirt en een kookboek ☺️ Jaap kocht er ook 1 van Annebel Langbein ( de vorige vakantie hier kocht hij er 2)  Heerlijk geluncht en ben weer een idee rijker voor een lekker broodje.

Weer was opgeknapt, het duimen heeft waarschijnlijk geholpen 😛, op de heenweg zagen wij een bordje “Lake Mangamahoe” die stond gisteren op de lijst. Dus bedachten we. Kom even lekker de beentjes strekken het is maar 4,8 km. 😂😅😅

Deze wandeling word als heel mooi omschreven, en dat is het ook. Gaf ons mooie vergezichten. 

Vooral Mount Taranaki zou goed te zien zijn. Dat was ook zo. Dit zouden we moeten zien..

En dit zagen wij…

Maar wat ze er niet bij vertellen is dat deze wandeling een  paar zeer steile hoge hellingen telt. Een paar zijn er geen twee. Wat je omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden 🤭 Op het bord staat deze wandeling loop je in ongeveer 1 uur en 45 minuten, wij deden er 3 uur over 😨 maar mooi was het wel, ondanks dat de kilometers en de hellingen met de “Many very big Steps”  

waar wij met onze “uitmuntende 😜” conditie ploeterend omhoog liepen hebben we genoten. Er ging bij mij een hoera stemming op dat ik de auto zag. Moe en voldaan zijn we, uitgevloerd maar erg blij dat wij deze zeer mooie wandeling gelopen hebben

Weer vroeg op vandaag, er staat een lange rit op het programma. Gordijnen open en wat zien we, een blauwe lucht en een stralend zonnetje. Kunnen we goed gebruiken als we over State Highway 43 oftewel de Forgotten World Highway gaan rijden. Dit is de op één na mooiste weg van Nieuw Zeeland, de andere, de weg naar Milford Sound is over een paar weken aan de beurt. 

Maar vandaag is het dus weer genieten van het mooie landschap. Heel veel kronkelend door prachtige heuvels. Achter ons was ook nog Mount Taranaki in al zijn glorie te zien.

De bijna 150 kilometer lange weg loopt door de “onafhankelijke” republiek van Whangamomona waar we gestopt zijn voor een kopje thee en koffie en een overheerlijke muffin. Ook even een 2e stempel in ons paspoort van Whangamomona laten zetten want we zijn daar al eerder geweest. En dan weer verder en het landschap wordt steeds mooier. Verderop  nog wel een gravelweg van een kilometertje of wat, maar dat geeft niet, na al het moois dat we ondertussen weer gezien hebben.

Bijna op het eind ook nog even gestopt bij Laura’s Lavendel Farm. Helaas was daar de lavendel nog niet in bloei.

Maar de eind van de weg was nog niet het eindpunt van vandaag. 

Daarvoor was het nog  ruim 70 kilometer doorrijden.  Met onderweg alvast een voorproefje op morgen met in de verte zicht op Mount Doom. 

In Turangi werden we bij Absolute Riverside B&B hartelijk ontvangen door onze host Maryke, die ons nog herkende van ons vorig verblijf bij haar in 2017. 

Na een heerlijk ontbijt bij Maryke, eggs with Bacon. Voor mij geen fruit 🤭gaan we weer op pad. Dit keer gaan we stapjes verder. In plaats van 4,8 km nu een wandel route van 6 km. Eigenlijk 7, we moesten nog 500 meter naar het begin van de wandeling lopen, maakt dus heen en terug een kilometer extra 😱 De Taranaki Falls waterval ligt niet bij Mount Egmont (Taranaki) maar in het Tongariro Park.

Bij Lake Manganahoe deden we er 3 uur over. Hoelang zal deze dan zijn? Op weg naar deze wandeling zagen we Mount Ngauruhoe ( of wel Mount Doom) en zijn buurman Mount Tongariro al liggen. Van de informatie die ik vanaf internet haalde zouden we ruim zicht hebben op deze bergen.

Rugzak bij ons, met wat warme kleding ( het weer kan hier ineens omslaan, en omdat het veel hoger ligt dan de rest in Nieuw Zeeland is het hier ook kouder) genoeg drinken bij ons met wat snoepgoed. Ook de wandelstokken maar meegenomen en moet zeggen hiermee wandelen maakt het een stuk aangenamer. Je hebt iets om op te leunen. Big Steps genoeg 🫣 de tijd die we hiervoor ingepland hadden was vier uur. Staat 2 uur voor, maar wij rekenen gewoon het dubbele. Even rusten, Fotos nemen en van het uitzicht genieten. En dat hebben we volop gedaan. Wat een vergezichten, wisselend landschap, water wat rustig kabbelend de berg af daalde. Wat een wandeling, fenomenaal! Geweldig! Wat een traktatie. 

Hier een impressie van wat wij gezien hebben.

We hebben er 3 en een half uur over gedaan, dus het viel nog mee. Maar wat een trip ❤️ 

Morgen de Bridge to Nowhere.  En bij het wegrijden naar ons verblijf in Horopito zagen we dit in de achteruit kijk spiegel. Het laatste beeld van Mount Doom.

Vanmorgen waren we heel vroeg wakker. Een slecht bed is wat minder prettig met een rug als Marijke die heeft. Maar vroeg op was toch al ons plan. Vandaag stond een “must do” op het programma dat bij ons vorig bezoek aan Nieuw Zeeland vanwege slecht weer was geannuleerd.  Met een nog stralender zonnetje en zicht op Mount Doom in de achteruitkijkspiegel en zicht op een wolkenvrije Mount Taranaki in de verte kon onze dag al niet meer stuk. 

Eerst nog even wat inkopen gedaan bij de lokale supermarkt en een heerlijk  kopje koffie bij een als koffietent omgebouwd volkswagenbusje.

Toen op weg naar het hoofddoel van vandaag. Een bezoekje aan de Bridge to Nowhere. Nergens dus. Een brug midden in het Whanganui National Park. Er gaan geen wegen naar toe en is daardoor heel moeilijk te bereiken. Maar Nieuw Zeelanders zien overal wat in om wat te verdienen en met een Uurtje in een Jetboot over de Whanganui River en een ongeveer evenlange wandeling door het bosrijke landschap kan je er wel komen. Dat hebben wij vandaag dus gedaan. Ook weer zo’n overweldigende ervaring. Na bij de brug nog  wat geschiedenisles gehad van onze schipper/gids was het weer wandelend terug naar de boot en weer op volle snelheid terug naar het startpunt in Pipiriki.

 Tenslotte nog de scenic route langs de rivier genomen naar onze volgende overnachtingsplek in Whanganui.

Vandaag weer een reisdag van ons verblijf in Whanganui naar Lower Hutt.

Eerst even een uitgebreid English breakfast gegeten en nog wat shopping gedaan in het stadje. We hebben daar een paar zakjes “Nederlandse” drop gekocht in een winkel met aardig wat Hollandse producten. Ook Marijke blij gemaakt met een “Fantail” beker en een paar bijpassende placemats. 

Daarna verder op onze route in zuidelijke richting. Onderweg ook even gestopt bij de Hollandse windmolen in Foxton waar het even zonnig was als in 2018 toen we daar ook eventjes uitgestapt waren voor een kiekje. Marijke kwam daar ook een bekende naam tegen.

Vanavond stond eten bij het “allerbeste” Indiaas restaurant van Nieuw Zeeland op het menu. Alleen bleek jammergenoeg het restaurant op de maandag gesloten.  Gelukkig hebben we morgenavond nog een herkansing.

Vandaag, dinsdag 6 december, hebben we uitgetrokken voor een dagje met de trein naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. 

We hebben een rondleiding geboekt bij de Weta Workshop voor een kijkje achter de schermen naar wat zij allemaal maken voor bekende films zoals Lord of the Rings, The Hobbit, Avatar en nog heel veel andere.

Ook hebben we de (miniatuur) sets van “Thunderbirds are Go” gezien.  De recente reboot van de vroegere tv-series. Heel mooi allemaal.

Na afloop onderweg naar het station heeft Marijke nog een kookboek kunnen scoren en daarna weer snel terug voor ons uitgestelde diner bij Maharajas in Petone.  Van Wellington zelf vandaag weinig gezien. Maar we komen er later nog terug.

Vijf uur in de ochtend, de wekker gaat. Vroeg op want we gaan met de veerboot naar het Zuideiland. Een lang reisdagje vandaag want op het Zuideiland moeten we een paar uur extra rijden om naar onze volgende accommodatie in Kaiteriteri vanwege herstelwerkzaamheden van de weg er naar toe.  Klaar voor vertrek, Ipad nog even uit de tas gehaald om laatste mail te checken. Was maar goed ook. Berichtje gekregen van Bluebridge: Departure delayed, de veerboot is pas laat terug in Wellington en vertrekt daardoor later. 

Dus ook later op onze eindbestemming van vandaag.  Acht uur bleek uiteindelijk bijna 12 uur te zijn met gevolg dat we 4 uur later in Picton aankwamen om daarna aan de lange autorit te beginnen. Met onderweg nog een beetje verkeerd gereden en nog een andere road closed met omleiding hebben we uiteindelijk rond 8 uur  in de avond onze stek voor de komende twee nachten gehaald. Was een vermoeiend dagje al met al. 

In Lower Hutt zagen wij de weerberichten voor Kaiteriteri en de dag, vandaag, zag er niet goed uit. Twijfel, wat doen. Boeken wij de boot die op het programma staat of laten we deze vervallen vanwege het voorspeelde slecht weer. Het leek ons niet mooi deze boot tocht te doen terwijl het grauw en nat is. Maar we komen hier niet meer, zou dat dan niet jammer zijn als we het helemaal niet gezien hebben. …..Toch maar geboekt. Boot vertrekt om 9.20 uur. En O wat kan het weerbericht er naast zitten 😄

We worden wakker, een zwak zonnetje, beetje fris nog wel maar de berichten zijn nu goed. Wat bewolking en zonnetje… Jaap heeft er zin in en trekt een korte broek met een vest. Ik twijfel maar besluit toch het bij een lange broek te houden met vest. Rugzak gepakt, fototoestel extra accu mee onze trip kan beginnen. Als eerste de boot op, lekker stoeltje boven op het dek, zonnetje schijnt 🌞

Boot vertrekt, windje neemt toe en ojee wat is dit fris, wat is het koud ! 🥶 spijt dat we onze jas niet aangedaan hebben. Maar het zonnetje schijnt 🤪. Wat is deze boottocht mooi. Fantastische kleur van het water, het frisse groen van het woud, fantastische stranden met oranje kleurig zand. Regelmatig vaart de boot een baai in om mensen daar af te zetten die een wandeling willen doen. ( bij het zoeken naar informatie hierover, kwam ik er niet helemaal uit hoe dit werkte met boot en wandelen. Maar staat nu op het lijstje voor de volgende keer 😂) dan luwt de wind en worden we weer wat warmer. Maar o wee, open zee. 

We zien een zeehond nieuwsgierig naar ons kijken. Zeehonden op rotsen die moeilijk te zien zijn.  Adembenemend dit alles. Hoge golven de boot deint omhoog, omlaag, opzij en naar de andere kant. Voor mijn gevoel doet mijn bed dit nu ook.

Op het eindpunt draait de boot, we gaan terug. We dachten dat het koud was, maar het kon nog kouder. We willen naar beneden de boot in waar je beschut kan zitten, maar kunnen niet van het dek af, de boot stamt, bonkt, schud, gaat flink te keer. Je staande houden is onmogelijk. Jaap begint bijna blauw te kleuren 😂🤣🤣 ik bibber..

wat later een baai in, word rustiger. Maar beneden zitten is niks, dus zo gauw het weer toe laat wij weer het dek op. Dan maar koud. 

Volgende strand, een grote groep jonge jongens met begeleiders komt de boot op. Grote stapel rugzakken… word wat rumoeriger.  Ineens zien ze meiden in een kano, ze komen allemaal voor ons staan. En wat doen ze, een Haka, jammer genoeg zagen wij alleen de achterkant van ze. Dus alleen gehoord. Wat leuk, wat een verrassing. 

Ruim drie uur later zijn we terug in Kaiteriteri, een lunch volgt zittend in de zon, we warmen op. Tijdens de lunch de middag gepland. We rijden naar Marahau en Split Apple Rock die we ook al van de boot hebben gezien. Heel mooie baai bij zowel de appel als bij Marahau. Nog even een stuk Takaka Hill op om de Riuwaka Resurgence te zien, maar we rijden verkeerd. Wel daar bij Hawkes Lookout het mooie uitzicht bekeken. Dit kunnen we nu morgen overslaan, het weer is dan weer een stuk minder.

Maar wat was het weer mooi. Zowel alles wat we vandaag gezien en meegemaakt hebben en het weer natuurlijk😃

Tja je hebt zo van die dagen dat je niet weet wat je met de tijd moet doen. Zon dag was het vandaag helaas. We hadden het gisteren al gezien er werd veel regen verwacht en dat merken we nu. Waren al vroeg vertrokken om met het beetje betere weer wat we nog hadden Takaka Hill over te gaan. Een weg met zeer veel bochten, steile en smalle. Met passing lanes voor het snellere verkeer en de postwagen die we wel drie keer hebben zien passeren 😀 want die moet ook zijn post afleveren. Waren om 9.00 uur al over de verraderlijke weg heen en natuurlijk zat met hart weer in de achterbak net zoals gisteren op het zelfde punt. 🥹

Gestopt in Takaka zelf bij een Cafe die van buiten veel kleiner leek dan dat het in werkelijkheid was. Even bijkomen van een inspannende rit door de regen. Door de winkel straat gelopen zag ik natuurlijk weer een boekwinkel waar ik nu mijn derde kookboek scoorde. Een Pie book dit keer. Daarna doorgereden tot Tata Beach om daar te keren en door de regen maar weer terug te rijden naar Takaka. Om onze buik eens goed te vullen met een lekkere brood Pulled Pork. 

Op naar de I site, de plaatselijke vvv even kijken wat we konden doen, dat was dus niet veel wat er overbleef in de inmiddels losgebarsten stortregens. Zelf hadden we verschillende dingen die we wilden zien, maar ja de buien helpen dan niet. Dus verplaatst naar morgen. Wel een hele leuke ketting gezien die we wat verder in het dorp konden kopen bij het atelier.   En een metalbird van mijn favoriete vogel de “Fantail” deze kon ik ook in Nederland kopen maar bij deze zit nu een speciale herinnering 😄 die van Nieuw Zeeland. Toch iets speciaals. 

Niet veel later kregen wij een een berichtje  van onze hostes, we hadden gebeld of we eerder konden komen, dat we welkom waren. Blijkt het een leuk kleine chalet te wezen met een bijzondere verrasing . Voor de badkamer moet je via de patio een schuifdeur door waar een mooie badkamer bevind dat als je staat te douchen uitzicht heeft op de langs lopende beek 😄 hoe leuk is dat. Lijkt me alleen wat koud als je snachts ………. 🤣

Zonnetje schijnt, de wereld ziet er op zijn allermooist uit. Vandaag een ritje van Takaka naar Murchison. 182 km een ritje van 2 en half uur. Dus als je een rekensommetje maakt bij een vertrek van 9.00 uur kom je om 11.30 uur aan. Fout!!. 😂 zo werkt dat niet hier. 

We beginnen in Takaka, nog even naar de supermarkt voor brood morgenochtend en wat lekkers voor de lunch. Dus word al een paar minuten later. We verheugen ons op de rit over Takaka Hill. Zonnetje schijnt, helder zicht. We kunnen genieten van alle diepe ver gezichten.

De rit gaat voor spoedig en de eerste stop is boven op de berg met zicht op de Tasmanbaai waar we een paar dagen geleden gedobberd hebben op een boot. 

Verder naar beneden zien we de afslag naar Riuwaka Resurgence die we de eerste keer deze vakantie voorbij gereden zijn en de tweede keer hoosde het. Maar de volhouder wint, de derde keer lukte wel. Prachtig, de rit zeer zeker de moeite waard

Dan de Tomtom op Murchison gezet, en we zien wel wat we tegen komen 😅 Veel ! Nou jou iets anders dan we verwachten. We werden geleid over een weg waar wij in 2017 een accommodatie hadden geboekt, die we toen niet zo 1 2 3 konden vinden. Was een zeer lange weg, en dat is het nog steeds 😜

Maar volgens de tomtom hoefde we deze niet in zijn geheel te rijden, links af moesten we een brug over. Tja dan staat daar een bord.  Residents Access Only.. 😳 Oke ….. omdraaien, brug weer over en aan de andere kant weer verder. Auto voor ons deed het zelfde. Kilometers verder, weer linksaf gestuurd. residents only.. schiet niet op zo …. Dus verder, komen we langs de 2017 accommodatie op die zeer lange kronkel weg van 20 km precies aan het eind, daar kunnen we nu wel linksaf. We hadden een d-tour. Hoeveel kilometers langer geen idee maar het kost tijd. 

Dan komen we alweer op een bekende weg, de d-tour weg van Picton naar Kaiteriteri. Maar nu een tegenovergestelde richting. En de tijd tikt door 😏 bijna 12 uur, trek in koffie/thee dus stoppen bij een restaurant, dan gelijk maar geluncht we waren er nu toch. Dus de gekochte lunch van Takaka word nu ons avondeten, en dat is niet de eerste keer. Was weer erg lekker. Waar ook nog twee zeer oude auto geparkeerd stonden.

Verder gaan we weer, de aankomst tijd op de tomtom staat nu op 14 uur 22. Dus onze rekensommetje van vanochtend blijkt dus niet te kloppen. Intussen is het grauw en grijs. Het regent maar we zitten droog. Nu nog even een droog moment dan kunnen we een wandeling doen hier vlakbij. We kunnen het lopend af. 

p.s. we moeten terug naar Takaka. We zijn de zak met chips vergeten 🥺🤪

P.S. 2 Chips gevonden, verstopt onder een Jas. Hoeven niet terug, dus korte wandeling gemaakt en kwamen nog wat dierlijk schoons tegen.