Blog 2022

Zonnetje schijnt, de wereld ziet er op zijn allermooist uit. Vandaag een ritje van Takaka naar Murchison. 182 km een ritje van 2 en half uur. Dus als je een rekensommetje maakt bij een vertrek van 9.00 uur kom je om 11.30 uur aan. Fout!!. 😂 zo werkt dat niet hier. 

We beginnen in Takaka, nog even naar de supermarkt voor brood morgenochtend en wat lekkers voor de lunch. Dus word al een paar minuten later. We verheugen ons op de rit over Takaka Hill. Zonnetje schijnt, helder zicht. We kunnen genieten van alle diepe ver gezichten.

De rit gaat voor spoedig en de eerste stop is boven op de berg met zicht op de Tasmanbaai waar we een paar dagen geleden gedobberd hebben op een boot. 

Verder naar beneden zien we de afslag naar Riuwaka Resurgence die we de eerste keer deze vakantie voorbij gereden zijn en de tweede keer hoosde het. Maar de volhouder wint, de derde keer lukte wel. Prachtig, de rit zeer zeker de moeite waard

Dan de Tomtom op Murchison gezet, en we zien wel wat we tegen komen 😅 Veel ! Nou jou iets anders dan we verwachten. We werden geleid over een weg waar wij in 2017 een accommodatie hadden geboekt, die we toen niet zo 1 2 3 konden vinden. Was een zeer lange weg, en dat is het nog steeds 😜

Maar volgens de tomtom hoefde we deze niet in zijn geheel te rijden, links af moesten we een brug over. Tja dan staat daar een bord.  Residents Access Only.. 😳 Oke ….. omdraaien, brug weer over en aan de andere kant weer verder. Auto voor ons deed het zelfde. Kilometers verder, weer linksaf gestuurd. residents only.. schiet niet op zo …. Dus verder, komen we langs de 2017 accommodatie op die zeer lange kronkel weg van 20 km precies aan het eind, daar kunnen we nu wel linksaf. We hadden een d-tour. Hoeveel kilometers langer geen idee maar het kost tijd. 

Dan komen we alweer op een bekende weg, de d-tour weg van Picton naar Kaiteriteri. Maar nu een tegenovergestelde richting. En de tijd tikt door 😏 bijna 12 uur, trek in koffie/thee dus stoppen bij een restaurant, dan gelijk maar geluncht we waren er nu toch. Dus de gekochte lunch van Takaka word nu ons avondeten, en dat is niet de eerste keer. Was weer erg lekker. Waar ook nog twee zeer oude auto geparkeerd stonden.

Verder gaan we weer, de aankomst tijd op de tomtom staat nu op 14 uur 22. Dus onze rekensommetje van vanochtend blijkt dus niet te kloppen. Intussen is het grauw en grijs. Het regent maar we zitten droog. Nu nog even een droog moment dan kunnen we een wandeling doen hier vlakbij. We kunnen het lopend af. 

p.s. we moeten terug naar Takaka. We zijn de zak met chips vergeten 🥺🤪

P.S. 2 Chips gevonden, verstopt onder een Jas. Hoeven niet terug, dus korte wandeling gemaakt en kwamen nog wat dierlijk schoons tegen.

Lekker weer bij het wakker worden, we zien blauwe lucht en wolken is een mooie start. Onze rit voor vandaag is Murchison naar Westport. Naar het Motel waar Jaap voor de derde keer komt 😀 is het dan een goed Motel? Het kan er mee door, en ligt op een gunstige locatie als tussenstop . Alles is aanwezig, je hebt een kookplaatje, en een voor- en een achterdeur 🤣 en zowaar hoorden we bij aankomst dat de bedden  nog niet zolang geleden zijn vervangen. Yessssss denk ik bij mezelf.

Maar goed zo ver zijn we nog niet… eerst de Maruia Waterval Een klein stukje  van de route af maar we hebben de tijd. Google maps geeft aan dat de afstand tussen beide plaatsen 97 km is. Dus we hebben tijd over dit keer. Een leuke rit was dit, met mooie bergen waarvan de top soms in de wolken zat. Een heerlijke rustige weg, een ommetje waard.

Terug naar highway 6 die ons mee neemt door de Buller Gorge. De weg stoomt, het water verdampt door de zon die er op schijnt. Maar boven ons hoofd pakken de wolken zich samen, het word grijzer en grijzer en ja hoor de eerste druppels vallen. Onze tweede stop is Denniston Coalmining Historic Area. Ik weet dat die hoog op de berg ligt en het lijkt mij niet een goed idee om dat weer met regen te rijden. Dus besluiten we eerst maar naar Westport ( daar moeten we doorheen om bij de coalmining te komen) te gaan. Maar aan het einde van de Buller Gorge zien we blauwe lucht verschijnen. Eerst het plaatsje in voor koffie en thee. Dat was nog even zoeken. De ene zaak zag er nog slechter uit dan de ander. Maar toch nog wat gevonden 😄 Boven Denniston zien we nog donkere pak met wolken hangen dus we gaan maar even naar Cape Foulwind voor de zeehonden kolonie aldaar.

We rijden de brug over en willen de weg vervolgen. Wij rijden op een voorrangsweg en er komt een vrachtwagen, een grote, van de linkerkant hard aanrijden. Waarschijnlijk dat de chauffeur dat wij af zouden slaan, dus noodstop tot gevolg een een uitwijking van ons naar rechts. Gelukkig geen tegenliggers. Was bijna boem geweest. Nu zat niet allleen mijn hart in de achterbak mijn maag zat er nu ook bij. Erg geschrokken, de eerste de beste zijweg ingeslagen en geparkeerd bij het strand, daar rustig op een boom gezeten om bij te komen. Scheelde niet veel. Pffffff.

Door naar Cape Foulwind. Het weer is intussen verrukkelijk, zonnetje schijnt volop en is lekker warm geworden. Heerlijk genoten daar van het uitzicht en natuurlijk de zeehonden al waren die wat lastig te spotten

Volgende stop, we hebben het druk vandaag. De rit naar Denniston staat nog op het programma. De oude historische koolmijn ligt hoog op de berg en de lucht is blauw. Een lange slingerweg steeds hoger de berg op, geeft hele mooie ver gezichten. Mooie locatie om te bekijken en zeer interessant. Ongeveer en uurtje daar de Brakehead Walk gelopen.

Naar beneden gaat altijd sneller dan naar boven dus al gauw waren we bij het Motel. En vanavond maar even een hapje uit eten.

Het gaat steeds sneller. Nee niet het rijden met de auto. Maar met het sneller bruin worden. Vandaag ook weer een stralend zonnetje en dan is het bingo. Met een hoge  uv-index van 10 of meer op een zonnige dag hier wil dat bruin worden  wel  lukken. 

Maar dit terzijde. Vandaag weer vroeg op pad voor een ritje langs de westkust naar het zuiden, er stonden weer een aantal wandelingen op het programma. De eerste, de Truman Track. Een hele mooie wandeling die we in 2017 ook gedaan hadden. Helaas deze keer niet. Op de parkeerplaats werd aan de weg gewerkt. Later hoorden we ook dat je er niet meer het strand op kon. 

Verder dan maar naar de beroemde Pancake Rocks.  Hebben we eerder ook bekeken maar met beter weer is het daar nog mooier. 

Daarna naar de Coal Creek Falls een wandeling van 2 uur door een bosrijke omgeving en met niets anders om ons heen dan bomen en het geluid van vogeltjes en stromend water met als beloning een hele mooie waterval. Het lijkt ook wel of we wat fitter worden, we waren ruim binnen de 2 uur terug bij de auto.

Ook nog even gestopt bij een verlaten strandje met allemaal kiezelstenen.

Verder naar onze volgende overnachtingsplek in Greymouth.

 Een enigszins vervallen stadje waar we over een paar weken weer langskomen. 

Morgen weer een lange rit naar Christchurch aan de andere kant van het Zuideiland.

Elke ochtend kijken we naar het weerbericht van de plaats waar we naar toe gaan. Vandaag van Greymouth naar Christchurch via Arthur’s Pass. De ene station voorspelde bewolking de andere zonneschijn met wolken sluiers. De laatste daar ging onze voorkeur naar uit dus korte broeken weer 😏dus.

Na een eenvoudig ontbijt op weg naar Arthurs Pass, de Devil’s Punchbowl. De eerste stop van de dag. Bij de accommodatie scheen de zon en was het heerlijk. Maar naar mate we dichter bij Arthurs Pass kwamen werd de bewolking dikker.

Bij de onverwachte stop plek, toilet dus ( dat is hier heel goed geregeld, je komt zo overal en regelmatig tegen) heb ik de korte broek voor een lange verwisseld was best fris. De jongen van Jan de Wit, Jaap dus, bikkel wat hij is, bleef in zijn korte broek. Leuke rit met vooral een zeer steile klim van 16 graden,

dus afslag genomen naar de Devils Punch Bowl. Nu hadden we al gelezen dat er veel hoge traptreden waren om bij de waterval te komen. Wij met onze uitstekende conditie doen dat wel even 🤣 blijkt de treden wel zeker twee keer zo hoog te zijn dan de trede van onze trap. Dus dat werd het dus niet. Maar niet getreurd we hebben de top van de waterval gezien 😄😜

De reis gaat verder maar eerst een bakkie met een pie, was tenslotte al half twaalf, bijna lunch tijd. Bij het cafe staat groot te lezen de Kea niet te voeren, we hebben ze wel gezien.  Leuke vogels. 

De weg neemt ons mee langs heel veel bergen, de een hoger dan de ander, de kleuren zijn ook verschillend, het is weer genieten. Deze weg reden we ook al in 2017 maar toen van oost naar west, nu andersom. Weet niet welke richting mooier is, maar beide zeer zeker de moeite waard. 

Castle Hill de volgende stop. In 2017 hebben we door tijd gebrek maar een klein stukje gelopen. Dit keer liepen we het in het hele pad, klein uurtje bezig geweest maar ook dit was zeker de moeite waard.

Ja en dan word het weer tijd voor de volgende accommodatie, beetje op tijd er zijn is wel fijn dit keer en moet nog gewassen worden.

Gisteren een mailtje van Pathe gehad. Het is zover:  The Way of Water. Is vanaf nu in de bioscoop te bekijken :). Het lang verwachte vervolg van de door John Cameron ook in Nieuw Zeeland gemaakte Avatar film. Helaas heb je hier niets aan een Pathe Unlimited kaart.

Maar terug naar onze reisbelevenissen. Vandaag geen lange autorit. Onze niet meer helemaal witte Toyota bleef gewoon geparkeerd staan bij ons motel. Te voet naar het centrum van Christchurch was maar een kwartiertje lopen. Er was wel wat regen voorspeld maar volgens het weerkaartje zou het droog blijven. 

Eerst een kaartje gekocht voor de Historische Hop on Hop off Tram die door de binnenstad van Christchurch rijdt en op 18 interessante plekken stopt. 

Op heel veel plaatsen is duidelijk te zien dat ze de aardbevingen van 2010 en 2011 nog lang niet te boven zijn. Veel gebouwen zijn nog met hekken afgeschermd en de trambestuurder vertelde dat sommige pas in 2035 en later hersteld gaan worden.  

Uitgestapt bij halte 13 dat is bij de Botanische tuinen en daar even rondgewandeld. Toen de regendruppels wel vielen hebben we de tram weer gepakt om de rit verder af te maken. We zijn doorgereden naar halte 4 bij de Riverside Market met allemaal leuke voedsel kramen en waar je van alles kan eten. Voor onze lunch was dat een overheerlijke Spaghetti Bolognese.

Ondertussen was de regen weer voorbij en gingen wij na kaartjes gekocht te hebben voor de 3D Extreme versie van Avatar 2 nog even langs de winkeltjes om te kijken of er nog wat voor ons was te scoren. Marijke weer een paar kettinkjes en ik een paar doosjes met limited christmass cups voor de Nespresso Vertuo om straks terug in Nederland van te genieten. Terug naar Bioscoop om de ruim 3 uur durende nieuwe Avatar film te gaan zien. Deze speelde zich voor een groot deel onder water af. Hele mooie film was het met daarin enkele voor ons herkenbare verwijzingen naar Nieuw Zeeland. 

Inmiddels was het avond geworden en tijd voor een hapje. Deze keer Chinees en Marijke’s keuze was gevallen op Spicy Chicken Noodles. 

Was very spicy werd gezegd en op ons verzoek werd het wat minder spicy gemaakt.  Met maar 25% van de pepers dan normaal was het nog steeds very very spicy. 

Dag, ja wat voor dag is het? We zijn de tel kwijt hoelang we hier zijn en wat voor dag het is. Volgens ons reisboek is het vandaag vrijdag de 16de, dag 27 van onze vakantie en gaan we naar Little River een rit van om en nabij 53 km zou je denken. Maar wij rijden altijd met omwegen. Verrassend wat je dan tegen komt, soms ten goede maar kan ook anders. Dat bleek vandaag wel.

De weermannen van Nieuw Zeeland hadden het niet helemaal goed, er werd zon voorspeld in Akaroa maar toen we in Chateris  Bay waren was het bewolkt en regende het. We waren in Orton Bradley Park beland.

Voor een wandeling. Leuk park alleen onze tweede route die we kozen was een beetje op het saaie af. Niet getreurd de dag is nog jong. O ja, zou het bijna vergeten we zijn eerst naar New Brighton Pier geweest om van het uitzicht te genieten. Echter zee mist wat langzaam optrok. Ontbijt daar genuttigd en daarna wat betere fotos kunnen maken.

Maar zoals vermeld zijn we op weg naar Akaroa, schijnt er mooi te zijn. Over highway 75 rijden we rustig om de omgeving goed in ons  te nemen, vlakbij Akaroa zien wij een Tourist Drive, nemen we die? Jaap natuurlijk en slaat linksaf. Wat ik niet wist dat dit een Summit Road ( een weg over de top van de berg) is en dat heb ik geweten. Richting top ging het nog wel, als ik naar links keek zag ik een berg, maar aan de andere kant zag ik.. juist een diep dal, maar wat een uitzicht… wauw.

In Akaroa, een leuke plaats aan een pracht van een baai, mooi blauw water, het zonnetje schijnt intussen weer en is nu 29 graden hier, even bakkie gedaan en ijsje gegeten.

Op de weg naar Little River de hoofdweg maar genomen, ook een slingerweg naar boven en beneden, maar voor mij niet zo eng, we zijn op weg naar onze  accommodatie.

Dit blijkt een tiny house te zijn, met het matras bovenop het plateau wat bereikbaar is via een smalle trap. Ik heb het geprobeerd om op het matras te komen en er weer af maar gaat het voor mij niet worden. Maar oplossing was gauw gevonden, waarschijnlijk heeft de verhuurster dit probleem al vaker gehad. We kregen een een persoons matras voor op de grond. Probleem opgelost. Jaap lukt het wel dus slapen we voor de tweede keer deze vakantie apart. Maar het huisje op zich is schattig, leuk en heel wat anders dan dat we al gehad hebben. Het uitzicht is fantastisch.   

Schaapjes voor de veranda. Heerlijke rustig. Nu wachten tot het donker is, misschien een mooie sterrenhemel.

Was vandaag weer een vroegertje. Dit vanwege een strandwandeling bij Doctor’s Point dat alleen bereikbaar is bij laag water. Is niet ver van Dunedin af en lijkt op Cathedral Cove die we eerder door slecht weer niet konden bezoeken. Een beetje uitwaaien over het strand met aan de ene kant een blauwe lucht en aan de kant achter ons weer de ons bekende donkergrijze wolken. Gelukkig bleef het droog. 

Ook op de rotsen nestelende zeevogels gezien, een mooi gezicht. Helaas geen pinguïns gezien, maar daarvoor moet je heel vroeg zijn of in de avond als ze terugkomen van een dag op zee. 

Terug naar Dunedin, eigenlijk wilden we daar in de middag een trein ritje doen met Taieri Gorge Railway. Helaas rijd deze minder frequent dan we gedacht hadden. En ook het mooie station van Dunedin was ingepakt voor een opknapbeurt.

Alternatief was nu een wandeling naar de stad om wat winkels te bekijken en een bezoekje naar de Chinese Garden die heel mooi schijnt te zijn. Maar ook dat ging niet door, het is bijna kerst en veel gaat eerder dicht zo ook de Chinese Tuin. 

Weer terug in ons grote appartement was het tijd voor ons avondeten vandaag Italiaans: diepvries pizza’s uit de oven 🙂

Op naar onze volgende bestemming. Vandaag is dat een stukje zuidelijker: Timaru. Maar voor we daar aankwamen was er nog een lange weg te gaan. Een voor onze en ook jullie begrippen herkenbare weg, vlak, vlak en nog eens vlak. Met (veel) koetjes in de wei doet het een beetje aan Nederland denken.

Marijke vond het erg saai en dan reden we nog wel op de Inland Scenic Route. Maar ja Nieuw Zeeland blijft je verrassen. Een scherpe bocht naar rechts en je kijkt ineens een diep dal in met een geweldig uitzicht.

En de bergen kwamen ook steeds dichterbij. Dat was echter niet de kant die we op moesten, wij waren op weg naar Timaru en dat ligt aan de kust. Dus weer verder over de vlakke en ook heel rechte weg.

Onderweg nog even in Methven gestopt voor ons dagelijkse kopje thee en koffie met wat lekkers erbij. 

Ook een gemaakt bij de Orari Gorge voor een wandeling die we niet gedaan hebben vanwege het weer,  erg donkere wolken die niet veel goeds beloofden. We kwamen daar wel nog een lokale familie tegen die hun viervoeter huisdier gingen uitlaten. No dogs allowed was geen probleem, hadden hun geit meegenomen. Keurig met een halsbandje om. 😃 

Bij Timaru nog even geshopt bij The Warehouse, Marijke wilde nog een paar hemdjes kopen. Daarna nog even rondgewandeld in de Botanische Tuin en ook een korte wandeling naar de Timaru Lighthouse vlak bij onze accommodatie.

Zoals gewoonlijk ook alvast even kijken naar de dag van morgen. Komen we erachter dat waar we morgen de meeste tijd voor ingeruimd hebben we vandaag voorbij gereden en zouden morgen een heel eind terug moeten. 

Dus morgen wordt het weer een ander dagje dan gepland, maar dat zijn we inmiddels gewend. Oh ja de weg naar onze volgende bestemming is het eerste gedeelte ook weer heel erg vlak.

We worden wakker met regen, het regent nog als we vertrekken en het blijft regenen. Wel steed wat zachter maar als je buiten komt word je wel goed nat. Vandaag en niet zon lange rit, we gaan op weg naar Lake Tekapo waar we dit keer overnachten. Leek ons wel leuk om eens een dag daar te kunnen vertoeven. Wat we er gaan doen dat weten we nog niet precies ( oorzaak, verkeerde planning van de vorige dag) maar ideeën zijn er wel, dat ligt aan het weer.

Maar even terug te komen op de regen, ineens gaat er een lichtje knipperen op het dashboard. Tja wat is dat, en wat doen we er aan. Lichtelijk ongemakkelijk worden we hier van want we zitten tussen twee plaatsen in en dat betekend eigenlijk dat je in niemandsland zit. 😰

We stoppen zodra er een plekje is langs de weg en gevaren lichten aan. Jaap loopt een rondje om de auto maar zit verder niks. Boekje erbij. Nu is dat boekje erg dik, we hebben een auto gehuurd met veel toeters en bellen en het enigste uitleg die we bij deze auto kregen was: Hier heeft u de sleutel 🤣

Blijk te gaan om een storing in het PCS System. Staat er in het boekje dat als het waarschuwingslicht gaat branden dat we de auto gelijk moeten laten inspecteren bij een Toyota dealer. Tenzij…. In kleine lettertjes: er geen geluidsignaal klinkt dan gaat het om het volgende. Het PCS System is momenteel niet werkzaam om de volgende redenen: vuil, vocht, condens, ijs, stickers etc. . Ja en daar worden wij wijzer van. Vocht…. Het hoost. vuil zou kunnen dus raam schoon staan maken, dat hielp niet. Stickers zat er niet op, ijs ook niet. Nou ja niet te vinden, dus rij maar door zal wel een vocht probleem zijn.

Kilometer of wat nadert er een grote vrachtwagen met een gordijn van regen achter zich. Ieder kan dat dus wel, als tegenligger zie je op dat moment even niks meer. Flashhhhhhh. En wat denk je, er was nog geen vocht genoeg maar het lampje ging uit 🤣🤣🤣 Een leuke noot in een zeer natte rit. 

Fairlie in zicht, we stoppen daar voor ons gebruikelijke stop ochtends, en omdat we tijd aan het rekken zijn. We kunnen pas inchecken om drie uur en we weten niet wat we kunnen doen daar. Ja van het uitzicht genieten maar daar zijn we ook geen vier uur mee zoet. We waren van plan om naar de Hot Springs te gaan maar het regent grrrrr. Maar verder rijdend klaart het op. Het blijft bewolkt, stevige wind en erg fris.

Gestopt bij het meer zelf. Heerlijk rustig, niet veel toeristen, veel Lupines 😀 

en gewandeld. Jaap had intussen iets gevonden, Star Gate, daar hebben wij kaartjes voor om 18.30 uur. Uitgebreid geluncht daar ben je ook zo maar een tijd zoet mee. En met een wandeling aan het andere kant van het meer word het vanzelf drie uur.

Nu in de accommodatie. Even tijd voor ons zelf. Snurk 🤪hoor ik.  

Vanavond op pad, ben benieuwd.

Ps: PCS System. Pre-collision System (PCS) PCS uses a camera and laser radar to detect objects ahead of the vehicle. When the system determines there is a possibility of collision it prompts the driver to brake with an audio and visual alert. If the driver notices the hazard and brakes, the system provides additional braking force

Ps: PCS-systeem. Pre-collision-systeem (PCS) PCS gebruikt een camera en laserradar om objecten vóór het voertuig te detecteren. Wanneer het systeem vaststelt dat er een kans op een aanrijding is, vraagt ​​het de bestuurder om te remmen met een audio- en visueel alarm. Als de bestuurder het gevaar opmerkt en remt, zorgt het systeem voor extra remkracht

Vandaag is vandaag maar laten we met gisteren beginnen en dat is ook weer het begin van vandaag. Beetje cryptisch, is echter niet zo. Lake Tekapo is niet alleen een mooi en fantastisch mooi blauw gekleurd water waar je vooral als de lupines in bloei zijn hele mooie foto’s kan maken. Hier is ook de donkerste hemel van Nieuw Zeeland en zijn de sterren dus ook goed te zien. Helaas was het gisteren erg bewolkt en dan zijn sterren erg moeilijk te zien.  Gelukkig hebben wij op save gespeeld en zijn naar de virtual experience van de Dark Sky Project geweest en hebben wij de sterrenhemel van hier en met wat uitleg erbij digitaal kunnen bekijken.

Dat was gisteren en vandaag zijn we er een beetje mee verder gegaan en hebben een ritje gemaakt naar de top van Mount John waar met verschillende telescopen de hemel bestudeerd wordt.  Een ritje waar Marijke heel blij mee was …… over een smal weggetje heel stijl naar boven naar het parkeerterrein op 1051 meter hoogte 🙂  Wij waren daar niet de enigen, met ons veel anderen. Wat een uitzicht daar, ook al kan je overdag geen sterren bekijken.

Omhoog betekend ook weer naar beneden dus over het smalle weggetje. 

Heelhuids beneden en een Marijke weer wat opgelucht ging de weg verder naar Twizel van daaruit willen we morgen vroeg op pad om via de Hooker Valley Track te voet wat dichter bij Mount Cook te komen.

Deze was ook vandaag (net als de vorige keer) niet te zien vanaf de Mount Cook lookout bij Lake Pukaki maar wie weet morgen wel, ook al wordt er dan opnieuw regen voorspeld. 

Vandaag was dat ook maar het is bijna de hele dag wat zonnig geweest dus  wie weet. Maar ja morgen is morgen en vandaag is vandaag.