Blog 2022

Daar gaat het dan gebeuren, de Mount Cook Hooker Valley Track. In 2017 waren we er niet geweest wat ik achteraf zeer jammer vond. En toen er sprake was dat we nog een keer naar Nieuw Zeeland zouden gaan was het eerste wat ik zei, dan gaan we naar Mount Cook. We wilden al in 2020 dus het wachten duurde wat langer. Nu 1 dag uitgesteld en dat was de beste beslissing. Op de weg richting deze majestueuze berg was de lucht blauw en konden we de top goed bekijken 😄 het weer zag er prima uit.

Maar eerst wat wetenschappelijk puntjes

1. Mount Cook is 3754 meter hoog en de hoogste berg van Nieuw Zeeland
2. De hoogte verschil van deze wandeling is van begin tot het eind 124 meter 
3. De track is 5 km een kant op, dus 10 km totaal
4. De gegeven tijd is 3 uur voor deze wandeling wij deden er vier uur over met sanitaire stops, stil staan om het uitzicht te bekijken, vroege lunch na 5 km zittend op een wel verdiende bank.
5. Er zijn weer heel veel trappetjes. Totaal 199 stuks die hoger zijn dan de trap tredes in Nederland waarvan 104 omhoog en 95 omlaag en dan op de terug weg visa/versa 
6. We nu heel erg moe zijn 

we beginnen bij het begin. Twizel, 2 nachten waren we daar. Een perfect motel met een goed bed maar ondanks het goede bed waren we eerder wakker dan de wekker. Deze stond op 6 uur. Wilde vroeg vertrekken omdat we hierna nog 207 km moesten rijden voor onze volgende accommodatie. Misschien was dit wel het geluk dat we er vroeg waren. Maar later daar over meer. Rugzakken, we hadden er twee bij ons, met geadviseerde spullen. Voor beide Regenkleding, muts, wanten, extra trui en dan eten en drinken. Misschien waren we te voorzichtig, maar het weer kan daar ineens erg veranderen, maar beter mee verlegen dan on verlegen.

Voor deze wandeling staat 3 uur. Wij deden er in totaal 4 uur over maar moet daar wel bij vermelden dat in die drie uur geen sanitaire stop zit, geen moment om van het uitzicht te genieten of fotos te nemen en om een vroege lunch te verorberen aan het eind van de track op een zeer wel verdiende bank

We vertrokken om 8.15 waren bij het einde van de track om 10.15, vertrokken weer om 10.30 en waren bij de auto 12.15. We vinden dit zeer knap gedaan voor twee ouderen, die wonen in een zeer vlak land, met niets of weinig conditie. Dit werd door mij vaak als excuus gebruikt als we met mensen aan de praat raakte, zoals het stel dat we tegen kwamen op hun retour, wij moesten nog verder, die zeiden dat het eindpunt was “ just behind this corner”. Een nog lange bocht links en naar rechts en dan nog een steile helling omhoog. Pffffff. We waren echt toe aan die bank met grote picknick tafel 😄

Drie “swing” bruggen waren er die zo lekker mee deinde en schommelde als je er over liep, net zoals op de ferry die last had van de golven. Het langste wandelpad zat tussen brug 1 en 2 waar we heel wat moois tegen kwamen.

Ook de natuur daar buiten de bergen om was zeer zeker de moeite waard.

Waar ik dan ook regelmatig stil stond om er een mooi plaatje van te maken.

De trappetjes dat waren bij ons echt de spelbrekers, de hellingen gingen nog wel dankzij de goede tip van: met kleine stapjes omhoog. Zowel op de heen als de terug weg. Geteld heb ik ze op de terug weg, het waren er veel. 😰

Mount Cook hebben we tijdens de wandeling niet meer gezien, laag hangende bewolking wat het deed lijken of het miezerde, de hoge bergen die het zicht blokkeerden, maar dit alles was zeer zeker de moeite waard en aan het einde van de track heb je dit uitzicht.

De terug weg liep wat makkelijker omdat het nu meer bergafwaarts ging, echter de massa mensen die nu de track naar boven liepen maakte de terug tocht minder prettig. Ons geluk was dat we vroeg waren, liepen weinig mensen waardoor je op je gemak kon rond kijken en fotos maken. Nu moesten we voor een brug soms stilstaan omdat er gewoon veel te veel mensen opstonden ( max 25 pers wat toegestaan was). Hoe leeg het parkeer terrein bij aankomst was. Zo vol was het nu.

Wij hadden geluk dat we dit konden zien op de heen weg, maar al snel verdwenen ze achter de bewolking. De rit naar Oamaru was ook niet verkeerd. Beginnend bij Highway 80 langs Pukaki meer.

Highway 83 had ook nog een verrassing. Niet alleen een zeer mooie weg maar een wens van ons ging in vervulling. Sheeps on the road 😂🤣

Een zeer geslaagde dag, een Top dag. We hebben genoten van elke stap, steen die je voelt onder je schoen, het even uit blazen van alweer weet niet hoeveel trapjes, van de verkwikkend miezer, van al het moois wat we gezien hebben.

Blauwe lucht, wel wat frisjes maar prima om de dag mee te beginnen. We konden tot 10 uur uitchecken, kwam goed uit want onze eerste stop was maar op 3 minuten vanaf onze accommodatie en ging pas om 10 uur open.

Steampunk HQ daar gingen we naar toe. Iets aparts en totaal anders dan ik vooraf had bedacht. Veel oude apparaten omgetoverd in prachtige kunstwerken. Een absolute aanrader voor als je ooit eens een bezoek brengt aan Oamaru.

Bij onze volgende accomodatie in Dunedin konden we pas na 14:00 uur  inchecken, dus hebben we nog een paar tussenstops gemaakt. Waaronder bij de Moeraki Boulders deze keer was het daar wat rustiger dan in 2017 en even een strandwandeling gemaakt langs  de beroemde grote stenen ballen.

Echter van de balvorm was weinig te zien, alleen de topjes waren zichtbaar. De rest was onder het strandzand verborgen.

Tijd daarna voor een kopje thee en koffie. Was de koffie bij ons vorig bezoek met stip op de eerste plaats van de aller aller slechtste kopje koffie terecht gekomen. Ik wilde ze toch een herkansing geven en deze keer was het stukken beter. 

Nog tijd over dus hadden we als volgende stop een bezoekje aan de vlakbij gelegen Point Mouraki Lighthouse bedacht.

Met eerst nog even een paar kilometer over een slingerend up and down gravelweggetje gereden, kwamen we bij deze vuurtoren. Op zich niet een spectaculaire maar de wandeling door het erbij gelegen landschap was zeer verrassend. Met kijkjes op zeeleeuwen en broedende zeevogels gewoon om vrolijk van te worden. 

Vrolijk werden we ook van onze accommodatie in Dunedin waar we de komende 3 nachten vertoeven. De grootste stek tot nu toe, met zelfs een complete keuken.

Was vandaag weer een vroegertje. Dit vanwege een strandwandeling bij Doctor’s Point dat alleen bereikbaar is bij laag water. Is niet ver van Dunedin af en lijkt op Cathedral Cove die we eerder door slecht weer niet konden bezoeken. Een beetje uitwaaien over het strand met aan de ene kant een blauwe lucht en aan de kant achter ons weer de ons bekende donkergrijze wolken. Gelukkig bleef het droog. 

Ook op de rotsen nestelende zeevogels gezien, een mooi gezicht. Helaas geen pinguïns gezien, maar daarvoor moet je heel vroeg zijn of in de avond als ze terugkomen van een dag op zee. 

Terug naar Dunedin, eigenlijk wilden we daar in de middag een trein ritje doen met Taieri Gorge Railway. Helaas rijd deze minder frequent dan we gedacht hadden. En ook het mooie station van Dunedin was ingepakt voor een opknapbeurt.

Alternatief was nu een wandeling naar de stad om wat winkels te bekijken en een bezoekje naar de Chinese Garden die heel mooi schijnt te zijn. Maar ook dat ging niet door, het is bijna kerst en veel gaat eerder dicht zo ook de Chinese Tuin. 

Weer terug in ons grote appartement was het tijd voor ons avondeten vandaag Italiaans: diepvries pizza’s uit de oven 🙂

Vandaag eerste kerstdag. We hebben helemaal geen kerstgevoel, WiFi doet het niet en er is niemand aanwezig om dat te fixen maar wel een blauwe lucht dus we zijn met goede zin vertrokken naar onze volgende stek in Owaka. 

Dunedin nog niet uit en daar de Southern Scenic Route genomen om naar Crystalls Beach te gaan een afgelegen strandje waar je alleen over een lange gravelweg kan komen. Heel mooi strandje en verder niemand anders. 

Volgende punt was een bezoekje aan de vuurtoren bij Nugget Point daar waren wij eerder in 2017 ook al geweest. Is een hele mooie plek en dit keer geen horde toeristen maar konden we met z’n tweeën even genieten van het fantastische uitzicht. 

Tijd om naar onze accommodatie te gaan.  Owaka is een heel klein plaatsje maar voor ons strategisch in de buurt van de route van morgen die helemaal volgepland is met allerlei moois om te bekijken.  Uiteraard ook nog even naar de toeristische trekpleister van Owaka gelopen. Teapot land.Was niet ver dus op onze slippers. Daarna ook nog even doorgelopen naar een cafeetje dat vandaag wel open was, we hadden onze dagelijkse dosis koffie en thee nog niet gehad. Dit was weer lekker maar waar we geen rekening mee hadden gehouden is het weer hier. Net toen we weer terug wilden lopen begon het te hozen. 

Even gewacht tot het wat minder regende maar helemaal droog was geen optie. Terug bij onze plek zei Marijke: Ik ben nu wel een beetje erg nat, schat. Gelukkig weer een ruime stek en ruimte genoeg om de natte kleding te laten drogen.

Nu een paar uur later weer een helder blauwe lucht. En voor ik het vergeet: vrolijk kerstfeest allemaal 🎄🎄🎄

Dag 34, een dag voor kerst. Veel winkels zijn dicht, vooral de kleintjes. Morgen veel supermarkten gesloten dus alvast maar wat eten gekocht voor morgen. Waar we naartoe gaan, Owaka, hebben ze meer 1 restaurant en moest je vooraf een tafeltje reserveren. Waarschijnlijk waren wij al te laat geweest dus hebben we morgen twee opties. Of we eten warm, pasta is makkelijk of koud dat houd dus in brood met heel misschien een soepje als ze een schaaltje hebben wat in de magnetron past. Meeste accomodaties hebben een magnetron, niet mijn voorkeur maar je moet toch wat. Maar dat is morgen 😂

Vandaag begint grauw en grijs met een miezer regen, we zijn op weg naar Otago Peninsula voor de Royal Albatros Centre. Een leuke rit langs de zee en aan de andere kant de bergen/heuvels.

Naarmate de rit vordert word het wat lichter. Helemaal op de punt van de peninsula zit dit centrum voor vogels,, niet alleen de albatros maar ook een kolonie meeuwen een mooi rood randje om het oog

en nog een vogel. 🤣 ( geen idee welke). Eerst uitleg gekregen over de Royal Albatros, want daar ging het special over. 

.. ze zijn acht maanden op zee en komen niet aan land

.. ze hebben gedurende een leven maar 1 partner

.. het gewicht van deze vogel is 8 kilo

.. als het jong ( maar 1 ei word er gelegd) groot genoeg is om zich zelf te redden op de kant gaan beide vogels op jacht naar voedsel om het jong te voeren,  het jong is zelf bezig op spieren te kweken want bij de eerste vlucht komen ze niet meer aan land voor 6 jaar. Dus er word geen oefenvlucht gemaakt.

.. ze hebben een span wijdte van 3 meter

.. ze wisselen elkaar af met broeden, de ander vliegt weg en komt pas na ongeveer twee weken terug.

.. als de eerste albatros weer terug is van zee na 8 maanden luiden de klokken in Dunedin. 

 Ze hebben nu 6 paren die aan het broeden zijn en bij twee paren waren ze beide aanwezig dus de kans dat er een vogel zou opstijgen (ze stijgen op met de wind, ze slaan niet met de vleugels zoals het kleinere de meeuw) en jawel. Beide vogels stegen op. Een magnifiek gezicht is dat.

Het weer was opgeklaard, een leuke rit door de bergen die er uit zien als heuvels maar hiervoor veel te hoog zijn. Naar Lanarch Castle met een mooie tuin erbij.

Fijn even rondgewandeld en weer ideeën opgedaan voor de tuin thuis. Echter de tuin is eigenlijk te klein 😂🤪

Een rustige dag,. 

Een heerlijke overnachting gehad. Leuke ruime accommodatie met bijna nog een grotere keuken dan als in Dunedin. Stond pasta op het menu, genoeg ook voor de volgende dag. Dus dat hebben we net op.

Kwamen vandaag wat later aan, we hadden ook veel op het lijstje staan voor vandaag.

1. Puraukanui Bay
2. Puraukanui Falls
3. Matai Falls
4. Tautuku Estuary Walkway
5. Cathedral Caves
6. Koropuku Falls
7. Curio Bay
8. Slope Point

Nu liggen deze  niet zo heel ver uit elkaar, dus dat moet wel lukken 😳

We beginnen bij de Purekanui Bay, 17 km vanaf Owaka. Slechts 24 min rijden en dat klopte wel. Over een goed berijdbaar gravel weg. Leuk strand in een baai waar ook de kampeerplaats was. Best druk daar. Was ook erg druk met Sandflies, dus niet al te lang gebleven 

Dan op naar de Purekanui Falls, 10 km vanaf de vorige plek. 17 min rijden en warempel dat klopte ook. Een korte wandeling van 20 min heen en terug, mooi en heerlijk relaxed.

Volgende Matai Falls, 9 km vanaf de vorige. ( niet alles heeft een adres dus moeten we het doen met de afstand). Gisteren de route door genomen en het leek te kloppen. Echter de tomtom had een andere route in gedachte dan google maps en stuurde ons dus va de verkeerde weg. We konden de tomtom alleen instellen op de volgende plaats die we op de kaart tegen kwamen, en de tomtom kiest dus de snelste route.  Kortste route werkt ook niet. Dus we rijden over een zeer lange gravel wegen de hele Matai falls niet gezien. 

Niet getreurd, we rijden intussen over een scenic route dus komen vanzelf wel wat tegen, een leuk strandje Papatowai Bay daar even gestopt voor de nodige beweging. Vlak daabij de koffie en thee stop gemaakt en gevraagd of de Tautuku Estuary walkway naar links lag, en dat klopt op slechts 8 min rijden. Is niks zou je zeggen maar hier mag je overal 100 rijden. Maar er staat een bordje. Oke, top dan vinden we het wel.

Nog een bij een lookout gestopt voor de bekende fotos en na de afdaling meteen links het gravel pad opgereden voor een strandje. Tautuku Bay Bleek dus het zelfde strand te zijn die we vanaf de lookout zagen 🤣

Dus nu verderop naar de Tautuku Estuary walkway, met een gangetje van 80 km zoeven wij over de bochtige scenic route om vlak na een bocht de eerste en gelijk het laatste bordje te zien van HIER IS HET. Tja dan ben je al wat meters verder en omkeren kan dus niet. Dat is dus nummer 2 die we niet kunnen doen. Niet getreurd er zijn er nog meer 🤪

We hebben Cathedral Cave nog. Goed aangegeven, zeer zeker alleen wat er onder vermeld staat willen we eigenlijk niet zien. CLOSED 🤨

200 meter verder de Mclean Falls, oke doen we die. Hup rechtsaf, maar 3 km waarvan een groot stuk gravel. Het is gravel day vandaag. Hier hebben we echt geen spijt van gehad. Zeer mooie wandeling met een pracht van een waterval.  

We hebben nog een Falls, de Koropuku. Zal wel een bordje bij staan. Ja een inni mini. 😱 en we zoeven er zo voorbij. Dat was vier🙁

Curio Bay, waren we ook al in 2017 geweest. Maar zijn we toen niet de trappen af gegaan en stonden we  van hoog naar beneden te kijken naar de versteende bomen. Jaap had het goed bekeken gisteren, we stonden toen op de verkeerde parkeerplaats. Het juiste adres op de tomtom ingevoerd en rijden maar. Tomtom over 100 meter bestemming bereikt. Hier moeten we zijn. Nee dit is geen parkeerplaats die ligt ligt daar. Links een gravel weg op. Hoger en hoger, volgens mij zijn we verkeerd, nee nog iets verder. Toch maar gekeerd, we zaten fout 🫣😂 boven proberen te picknicken, hadden nog niets gegeten, maar de sandflies joegen ons al weer gauw de auto in. 

Onder aan de gravel weg  iets voor de “bestemming bereikt kreet” onze auto neer gezet op het parkeer terrein 🤣 en even heerlijk gestruind en vol bewondering naar de versteende bomen gekeken.

Daarna nog even in het levende bos geweest. Met de zelfde bomen die beneden versteend te zien waren. 

Laatste stop Slope Point. Een warempel in 1 keer goed. Wandeling over grasland. Was weer eens anders. Heerlijk weer genoten van het uitzicht.  Dit was het meest zuidelijke punt van het zuider eiland.  

Van de 8 hebben we er vier niet kunnen doen, dat was niet erg. Want met de vier die overbleven waren de we hele dag zoet. Bij vijf uur pas op onze eindbestemming.

Vandaag maandag 27 december is zo’n beetje halverwege onze reis.

Met na gisteren bij Slope Point op het zuidelijkste puntje van het Zuideiland te zijn geweest gaan we nu weer langzaam naar het noorden. Vanuit Invercargill eerst richting Te Anau in de Fiordland waar we 3 nachten vertoeven om wat leuke dingen te doen.

Eerst ergens ontbijten en dan nog wat boodschappen doen daarna weer  de nodige kilometertjes maken met onderweg weinig te zien. Wel weer verder over de Southern Scenic Route en op een paar plekjes gestopt waar we in 2017 ook waren gestopt. Gemstone Beach en Mccrackens Rest.

Landschap zag er wel anders uit maar dat kwam vooral doordat we de mooie weg nu andersom reden. Ook was de zee wat ruwer dan de vorige keer en waren er ook meer mensen op het strand.  Ook bij de Clifden Suspension Bridge was het drukker echter toen wij aan de andere kant kwamen was iedereen verdwenen en konden we ook hier weer met tweetjes alleen zijn bij deze oude brug.

Nog maar 85 kilometer naar onze bestemming en het landschap werd steeds mooier met in de verte zelfs wat sneeuw op de hoge bergtoppen.

Het weer in Te Anau was ook veel aangenamer en warmer dan verwacht. Hopelijk blijft het nog een paar dagen zo. We gaan dan wat dingen doen waar we een beetje mooi weer best bij kunnen gebruiken.

Nu hebben we toch al heel wat mooie dingen gezien, maar dit, deze dag, fantastisch, fenomenaal, ongelooflijk, werd er emotioneel van 🥲 van al het moois wat we zagen, het mooie weer waar ik alleen maar van gedroomd had en op een gegeven moment de rust toen we in een baai lagen en aan iedereen werd gevraagd niets te zeggen, niet te bewegen en de motor ging uit. Om te luisteren naar de Silence of the Fjord. Het kabbelen van het water, in de verte de vogels en verder niets. Totaal niets. Een beleving dat we waarschijnlijk niet meer zullen ervaren. 

Wat hebben we gedaan, een dagtocht, 7 uren in totaal duurde het. Een cruise over de Doubtful Sound, eerst een cruise van 45 minuten over Lake Manapouri, een 20 kilometer lange busrit over de Wilmot Pass en daarna nog een cruise van maar liefst 3 uur over de Doubtful Sound. Hierbij fotos die, hopelijk, laten zien hoe wij deze dag beleefd hebben. 

Lake Manapouri

Wilmot Pass

Doubt Full Sound

State Highway 94 of ook wel de Milford Road genoemd voor het gedeelte  tussen Te Anau en Milford Sound. Is zoals velen vinden de allermooiste weg van Nieuw Zeeland. Ben ik het helemaal mee eens maar als je deze weg voor de derde keer rijdt kijk je er toch een beetje anders tegenaan omdat het wow effect wel wat minder is geworden

Vroeg op pad om de voorspelde regen voor te blijven. Was heel rustig op de weg zoals we al hadden verwacht. Waar we geen rekening mee hadden gehouden is dat de weg en vooral de bereikbaarheid van de bezienswaardigheden onderweg nog niet helemaal hersteld is van de enorme schade van een overstroming begin februari 2020.  Niet overal waar we wilden stoppen kon dat en bij een aantal waar het nog wel kon wilden we zelf niet stoppen omdat we er al eerder geweest waren.

Heel jammer vonden we dat The Chasm een van de nog niet herstelde punten was. De verwachting is dat deze medio april 2023 deels opengesteld kan worden.  

Neemt niet weg dat de 119 kilometer lange weg naar Milford Sound heel mooi blijft.

Ook Milford Sound zelf is een mooie plek om eventjes te vertoeven. Geen boottocht gedaan (de hoofdattractie ter plekke) deze valt in het niet bij die van gisteren over de Doubtful Sound. Kopje koffie en thee en een wandeling maakt veel goed.  Wat ik vergeet te melden is dat Milford Sound de hoofdstad is van de Sandflies. Heb de indruk dat er hier meer rondvliegen dan zandkorrels op het strand van Zandvoort 🙂 Gelukkig doet reppelent een hoop en we zijn maar weinig geprikt.

Maar ja 119 kilometers heen is ook dezelfde 119 kilometers terug met voor Marijke weer een angstig donker stukje: de Homertunnel. Zijn we gelukkig zowel heen als terug met gemak doorheen gereden vind ik.

Terug in Te Anau was het een stuk zonniger en vooral droger. 

Dat het vakantieseizoen in Nieuw Zeeland echt is begonnen valt niet alleen te zien aan de vele No Vacancy bordjes ook als je ergens wilt eten moet je soms 45 minuten wachten voor er misschien een tafeltje vrijkomt.  We zijn daarom maar afgestapt van het voornemen om een Burger te eten en idem dito van een pizza en hebben we uiteindelijk een bijna leeg India’s restaurant gevonden. Maar dat was niet voor lang kort nadat wij konden zitten was alles bezet. 

Morgen weer naar onze volgende accommodatie in Queenstown

Vandaag en morgen verblijven we in Queenstown. Ons motel pal aan Lake Watatipi met alleen een drukke weg ertussen. Wel op een paar minuutjes lopen van het centrum van deze toeristenstad. 

Vanochtend vanuit Te Anau vertrokken. Zonder ontbijt want we wilden onderweg de Southern Cheeseroll scoren, een lekkernij in de vorm van een geroosterde opgerolde witte boterham gevuld met een kaasmengsel. Een delicatesse uit deze streek 🙂  en dat was gelukt bij five rivers cafe. Marijke heeft daar zelfs wat tips gekregen om ze zelf te kunnen maken.

Onderweg naar Queenstown bij nog een paar scenic lookout plekken gestopt waaronder bij de Devils Staircase. We wilden ook een treinritje maken met de Kingston Flyer maar deze is helaas buiten bedrijf ivm groot onderhoud. Ook een boottocht met de HMS Earnslaw moesten we aan ons voorbij laten gaan deze was volgeboekt.

Hierdoor was er wel tijd genoeg om Queenstown te verkennen en een beetje te shoppen, een ijsje te eten en een Burger te nuttigen. Geen Fergburger, we hadden geen zin om daarvoor in de heel lange wachtrij te staan. Ook al schijnt het de lekkerste Burger van Nieuw Zeeland te zijn, maar we hebben morgen nog een kans om deze te scoren.

Tenslotte ook nog even met de Gondola naar boven geweest voor een fantastisch mooi uitzicht over de stad en wijde omgeving en weer een paar hoogtevrees kriebels te ervaren.