Blog 2022

Vandaag stond een bezoek aan het Te Papa museum en winkelen in Wellington op het programma. Vanuit Lower Hutt weer met de trein, wat veel makkelijker is dan met de auto en ook een stuk voordeliger.

Het Te Papa museum is het grootste museum van Nieuw Zeeland en als je alles goed wil bekijken kan je er zo een hele dag vertoeven. We zijn er al een keer geweest en hebben nu weer wat anders bekeken. De Gallipoli tentoonstelling hebben we overgeslagen omdat het daar erg druk was maar voor degenen die ooit in Te Papa komen is dat een absolute aanrader. Ook de ruimte met aardbevingsimulatie (6.3) niet gedaan ….. is niet zo goed voor de rug van Marijke. Overigens aardbevingen zijn hier dagelijkse kost. Ergens in Nieuw Zeeland beeft de grond wel een beetje of wat weer. 

Vanaf het dakterras van Te Papa zagen we ook dezelfde veerboot: de Straitsman  waarmee we gisteren terug op het Noordereiland zijn gekomen ook weer aankomen.

Winkelen stond ook nog op het programma een shirtje, jurkje of ander kledingstuk stond hoog op het wensenlijstje van Marijke. Alleen was het steeds ff schrikken bij het bekijken van de prijskaartjes en dus toch maar niet gekocht. Marijke had eerder in Christchurch een leuke spijkerbroek gezien bij H&M die niet in Wellington maar in Lower Hutt een vestiging had. Wat vroeger met de trein terug gegaan en naar het nieuwe winkelcentrum daar. Helaas bleek de grootste maat die ze hadden hangen (40)  veel te klein te zijn. Wel nog wat andere dingetjes kunnen kopen en Marijke heeft haar centjes maar besteed aan twee hele mooie blousjes voor mij. Lief toch 🙂

De dag afgesloten met een heerlijk etentje bij de onze vaste Indiaas restaurant in Petone.

Morgen gaan we naar Cape Palliser, het meest zuidelijke punt aan de oostkant van het Noordereiland, dat door de meeste toeristen heel vaak wordt overgeslagen. 

Waar we overnachten is erg afgelegen en er schijnt daar ook geen WiFi te zijn.  De kans is groot dat jullie het dan zonder ons dagelijks berichtje moeten doen. Maar ja dat zien we morgen wel weer.

Eerst het goede nieuws, we hebben wifi 😄 het slechte nieuws is dat we vandaag niet in Ngawi overnachten wat de bedoeling was maar in het hotel van de volgende dag namelijk die van donderdag 🤪

Vanochtend het weerbericht nog een keer bekeken, we wisten al dat we het niet droog zouden houden maar voor de streek waar we naartoe gingen gold code oranje, heel heel veel regen. We hadden besloten er toch naar toe te rijden en als het te slecht was daar niet te overnachten. Het weer zag er in de buurt van Lower Hutt goed uit. Via de enigste kortste weg die er is namelijk via Remutaka Hill waar het zicht best slecht was zijn we er naartoe gereden.

Niet goed voor mijn gemoed rust, daarcdit best wel een risico weg is. Was weer blij dat we beneden waren. Ook het weer knapte op. Dus dachten de weerbericht klopt niet. Ook de regenradar bij vertrek zag er goed uit.

Eerste doel voor vandaag waren de Putangirua Pinnacles waar een wandeling was van 1,5 uur. Goed om mee te beginnen. Maar het pad was glad en slecht, de rivier de we twee keer zouden moeten oversteken was zo hoog, dat het water boven je knieën uit zou komen ( gehoord van twee dames die we tegenkwamen die op de terug weg waren) dus net als anderen omgedraaid terug naar de auto.

Oke volgende. Cape Palliser Lighthouse, een mooi uitkijkpunt met maar 252 treden. Doen we, maar tijdens de rit er naar toe begon het te regenen, en steeds harder. Bij Ngawi die net voor de vuurtoren ligt, waren er al twee stromen water over de weg, die na we later hoorden best sterk en gevaarlijk kunnen worden. Voor die stromen zijn we omgedraaid, zag er in onze ogen niet goed uit. Jammer, helaas.

Dan naar onze overnachting plek, kwamen daar natuurlijk veel te vroeg aan, en dan krijg je dus te horen dat de vuurtoren alleen bereikbaar is met mooi weer wat ook geld voor de Pinnecles. Ook hoorde we dat het weer nog veel slechter zou worden. Dus de beslissing genomen om daar niet te blijven maar door, of liever gezegd terug te rijden, naar Masterton in de hoop de we een nacht eerder konden overnachten in het hotel van de volgende dag. Was geen probleem werd er gezegd door de telefoon. Zucht, wat een gerust stelling.

Onderweg naar Masterton begon het steeds harder te regenen. Jaap had het over Stonehenge of New Zealand, waar we al in 2017 waren geweest, dat dit hier in de buurt moest liggen. Laten we nu bij toeval het bordje tegen komen. 

Nu zijn we hier in het hotel, om ons huiswerk te doen, een nieuw verhaal voor de blog met goed en slecht nieuws 🤣

Vandaag weer een (bijna) droog dagje gehad.  Ook geen ver autoritje op het menu van Masterton naar Castlepoint was maar 65 kilometer heen en ook weer terug.

We zijn wat later vertrokken zodat we geen last zouden hebben van hoogwater op het strand van Castlepoint. Om ook wat tijd te rekken onderweg nog een wandeling ingepland in het Rewanui Forest Park. Een hele leuke boswandeling hadden we gelezen. Eerst door een wei met heel veel schaapjes en dan over een glad paadje naar het startpunt van de wandeling.

Helaas konden we niet verder, de regenval van gisteren en daarvoor heeft voor een waterstroom gezorgd die we niet makkelijk konden oversteken. Dus weer langs de schaapjes terug naar de auto voor het vervolg op onze trip naar Castlepoint dat een reis vol hindernissen bleek te worden.

Niet veel verder was de weg afgesloten en de verkeersregelaar vertelde dat dat was vanwege schade aan het wegdek, aardverschuivingen en veel bomen op de weg. Maar toen we zeiden dat we naar Castlepoint wilden gaf hij aan dat er een andere route was ook met dezelfde problemen maar het was de “savest way to go”

Die hebben toen maar genomen. Iets langere weg dan gepland en inderdaad onderweg al de obstakels die de verkeersman had gezegd.  Op meerdere plekken pionnen op weg om gaten in het wegdek en andere zaken aan te geven. Op een aantal plekken stonden verkeersregelaars met stop en go borden. En de weg werd steeds smaller tot we uiteindelijk weer op de reguliere weg naar Castlepoint terecht kwamen. Daar stonden een aantal grote vrachtwagens met bomen te wachten tot de weg weer werd vrijgegeven voor verkeer (de omleidingsweg was geen optie).

Met nog wat goed opletten plekjes onderweg zijn we bij Castlepoint aangekomen en hebben we daar de mooie vuurtoren bezocht en van het prachtige uitzicht vanaf een hoog winderig plekje genoten. En net als je een beetje van de eerdere wegproblemen bent bekomen was er ook een versperring op het pad terug van de vuurtoren.

Een zeehond lag languit over het pad en was niet blij als er iemand langs wilde.  Vooral de mensen die bovenlangs er omheen wilden werden met veel gegrom bejegend. Wij kozen voor onderlangs over het strand, dat nu begaanbaar was vanwege laagwater. 

Maar  Castlepoint is een aanrader en een fantastische plek om te bekijken! 

In de buurt hebben ook nog  een bezoekje  gebracht aan Mataikona Rocks – Geological gems een heel bijzonder rotsstrand dat alleen bij laagwater te zien is.  Een paar kilometer verderop maar de route er naar toe hebben geweten. Om bij het rotsstrand te komen was het eerst nog een stuk over een smal steil bergweggetje met dezelfde problemen als eerder onderweg. Maar we zijn er gekomen en inderdaad was het heel bijzonder om te zien.

Toen alleen nog terug over het smalle weggetje. Alleen waar waren we aan begonnen. Was achteraf niet een savest way to go maar dat weet je vooraf niet. 

En dan weer op de terugweg naar Masterton die nu met wat meer zon er nog mooier uitzag dan op de heenweg. En ook was de weg ondertussen wat beter begaanbaar gemaakt

Al met al was het weer een prima dag en als het goed is wordt het weer ook wat beter.

Vandaag was weer een hele lange reisdag. Wat kilometers betreft de langste tot nu toe. Bijna 300 op de teller erbij. Maar was er een weer een om niet te vergeten.

Eerst 151 kilometers en nog wat om een plaatsnaam bordje op de gevoelige plaat vast te leggen en dan daarna 100 erbij om de volgende topplek te bekijken en tenslotte nog wat kilometers met een paar omleidingsroutes om op onze overnachtingsplek in Napier te komen.

Maar laten we bij het begin beginnen. Bij Masterton hebben we Route 52 genomen om bij onze eerste stop te komen. Deze weg, de vroegere State Highway 52 is een hele lange slingerweg door bossen, heuvels en dalen. Weer een fantastische mooie route en we genoten elke minuut van het uitzicht. De weg zelf was er wat minder aan toe. We hadden gisteren natuurlijk wat ervaring opgedaan met “opknap werkzaamheden”  dat was echter een voorgerechtje vergeleken met vandaag. Op veel plekken was de weg in een veel slechtere staat en met de meerdere “roadworks” , stop en go’s gaf de TomTom een steeds latere aankomsttijd aan. Ook een poosje stilgestaan omdat een grote vrachtwagen met een grote graafmachine erop onderweg was over een smal bergweggetje en we moesten wachten totdat deze voorbij was en ja dat smalle weggetje ging ook over de berg heen waarbij wij aan beide kanten van de weg naar beneden konden kijken.

In Pongaroa gestopt bij een klein tentje voor Koffie en thee en een Stake and Mushroom Pie. Toen verder naar het plaatsnaam bordje dat we wilden zien.

Met 151 kilometers er naar toe was het wel even de moeite om daar te stoppen.

Het is natuurlijk niet zomaar een bordje, het gaat om de langste plaatsnaam ter wereld met maar liefst 85 letters. Het is een beetje moeilijke Maori naam, maar we gaan oefenen om deze langste plaatsnaam: Taumatawhakatangi­hangakoauauotamatea­turipukakapikimaunga­horonukupokaiwhen­uakitanatahu

uit te kunnen spreken, jullie ook?

Na de langste plaatsnaam zijn we verder gereden naar de volgende topper op ons lijstje: Te Mata Peak. Was maar 98 kilometers verder over de weg die nog steeds niet overal even vlak was.  Te Mata Peak is een hoge heuvel met een fantastisch mooi uitzicht over de wijde omgeving. Echter de top van deze topper hebben we niet bereikt, het smalle weggetje naar boven was ons toch net even te eng. Maar vanaf de Saddlle carpark was het uitzicht ook al heel mooi alleen jammer dat het zicht vanwege de regenbui die net weer voorbij kwam .

Op naar de volgende topper: onze accommodatie in Napier daar zaten we op topverdieping. Weer een heel grote ruime stek met zelfs een jacuzzi, een echte topplek dus.

En als je denkt dat de dag voorbij is, was er nog een topper dat niet eens op ons menu stond, het restaurant waar we gingen eten. Een restaurant met authentieke Indonesische gerechten en waar zelfs een beetje Nederlands gesproken werd. Gekozen voor een rijsttafel en gebakken banaan als toetje. Heel erg lekker en meteen een tafeltje besproken voor morgen 🙂

Was dus een echte topdag vandaag.

Vandaag staat State Highway 2 ( SH 2) centraal waar we de meeste kilometers op zullen rijden. De totale aantal is 284 km, en ik denk dat 265 ervan alleen al op SH 2 is. Een mooie weg zeer zeker, met veel hoge en diepe dalen.

En het grootste gedeelte goed onderhouden, op een fors aantal gaten in de weg na 🙄. Lekker door rijden was het vandaag, van Napier naar Gisborne, met enkele stops en een paar slaan we over die doen we morgen. Geen reden zoals altijd maar dan net weer wat anders, tijd gebrek. Op tijd zijn in Gisborne zou lekker zijn, heb veel was en dit is eigelijk de laatste accommodatie waar gewassen kan worden. 

Te Ana Falls, op 25 km vanaf Napier, langs HS 2, een wandeling van totaal 40 minuten. Een leuke wandeling met veel schade van het noodweer wat geweest was. En dat zie je nog overal. Een beekje, waar stukken aan de kant zijn weg geslagen. Het is duidelijk te zien dat het water ver buiten zijn oevers zijn getreden. In een brede strook aan beide kanten ligt het gras plat en de grond doorweekt.

Zo ook het wandelpad, veel afgeregende bladeren, hier en daar en afgebroken tak, en twee bomen waar je boven en onder langs moet,

en een grote boom die de weg ver spert. Er waren drie opties. De wandeling opgeven en terug keren, door het water gaan dus schoenen uit, broek omhoog of over de boom klimmen. Dat laatste hebben we dus gedaan maar dan pas merk je goed dat het lenige en de soepele spieren verleden tijd zijn. Het koste wat moeite, maar het lukte.

Voor de terug weg zien we het wel. Leuke wandeling weer. Mooie waterval ook waar als verrassing twee meiden wilden zwemmen, 1 kwam er net uit en een geluk voor haar was ik het eerst bij de waterval, want anders was ze nog meer geschrokken dan wat ze bij mij deed. Skinny dippen is spannend maar je kan het verwachten, er zijn nog andere wandelaars.

Terug ging zoals de heenweg, modderige schoenen, ben toch blij dat ik de auto niet hoef schoon te maken want jeetje wat ziet die er uit, zowel buiten als binnen. Ik wens ze veel poets plezier 🫣. Maar we hebben de boom nog. Ik liep al te denken, zal ik mijn schoenen en zo uit doen of toch klimmen. Dat laatste gedaan, en met net zoveel moeite als de heenweg is het ons gelukt.

Verder gaan we, over HS 2 op weg naar Wairoa waar een Old Lighthouse zou staan, midden in het dorp. Maar zover zijn we nog niet, eerst nog de hoogtepunt/blunder van de dag 😂. Het was best een lang stuk rijden er naar toe, en we hadden besloten daar een bakkie te gaan doen. We zagen een bord, koffie. We zien de bekende standaard vlag staan dus parkeren we pal voor het gebouw. Wat blijkt, we wilden een bakkie gaan doen bij een kerk en dat op zondag terwijl er een dienst bezig was 🤪😂. Niets voor ons. Dus doorgereden naar het centrum, blijkt er niets open te zijn want er waren maar liefst nog 3 andere kerken daar. Alles was dicht. Wat gegeten en gedronken bij de auto.

Tijd tikt door, we hebben de keuze, of op tijd in Gisborne of nog de andere dingen doen. Besluit, we rijden door en we zien morgen wel weer. 

De vakantieklok tikt door en steeds dichter komt onze terugreis inzicht.

Het is maandagochtend en het miezert iets maar de vooruitzichten zijn goed een paar buitjes in de ochtend en dan knapt het op. 

Vandaag een ritje naar de Rere Falls en de daar vlakbij gelegen Rere Rock Slide Waterfall. 

Onderweg inderdaad een paar buitjes maar bij de twee watervallen was het gelukkig droog. Waren er vroeg dus nog geen andere bezoekers. Volgende stop was de Eastwoodhill Arboretum maar is helaas gesloten. Iets waar we wel vaker mee geconfronteerd zijn, gewoon niets van aantrekken en door naar de volgende stop. De Te WheroWhero Lagoon en ondertussen werd de lucht steeds blauwer.

Onderweg nog wel een verplichte stop vanwege een wideload die eraan kwam.

De Lagoon was een onverwacht mooie plek. We waren daar op het goede moment, met laag water en konden daar nog even rondwandelen.

We hadden nog wat tijd over en besloten naar Tolaga Bay te rijden, was eigenlijk voor de route van morgen bedoeld, maar we hebben ons rijschema iets moeten aanpassen vanwege wegwerkzaamheden. De Tolaga Bay Wharf is een heel lange Steiger die voor het lossen van Zeeschepen werd gebruikt. 

Een hele mooie rit van 78 kilometer er naar toe om ter plekke te constateren dat de steiger was gesloten. Wij hoorden dat dat pas enkele dagen is vanwege de Cycloon Hale die een paar dagen terug in het gebied aan de oostkust een hele hoop schade had veroorzaakt en ook de reden is voor onze reisaanpassing.

Koffie en thee gedronken bij het stalletje bij de steiger en daarna weer door het mooie landschap terug rijden naar Gisborne.

Ook was er nog even tijd voor een strandwandeling om onze tourtocht van vandaag af te sluiten.

Oh ja het was vandaag niet alleen genieten van het prachtige landschap. Ook het dierlijk schoon mocht er vandaag zijn. Begon al vroeg in de tuin bij onze accommodatie. Een merel die heerlijk zat te snoepen van een pruim. Bij de Rockslide Waterval een vrolijk gekleurd vogeltje. Bij de lagoon zagen we een paar hele kleine krabbetjes rondrennen. En op het strand een op een klein stukje hout lijkend beestje waarvan we geen idee hebben wat het is. Terug bij de accommodatie vladderde een paar Monarch vlinders rond. Weer een beetje beter

Met nog wat beestjes in de wei er bij maakte het ons weer heel vrolijk en blij

 Vandaag stond eigenlijk als volgende overnachtingsplek Hicksbay op het programma. Echter de eerdere ravage door Cyclone Hale heeft voor grote problemen op onze route over State Highway 35 gezorgd en was daardoor een aantal dagen afgesloten. Wij zijn vandaag anders gereden over SH 2 door de Waioeka Gorge naar Opotiki en verder naar Waiotahe en hebben daar een extra nacht besproken.

In de Gorge  hebben we even gewandeld bij en over de Historische Tauranga Bridge een oude brug over de Tauranga rivier.

Daarna door naar Opotiki. We wilden daar koffie en thee drinken bij een  cafeetje Two Fish waar we de vorige keer ook geweest waren. Helaas niet gevonden. Later hoorden we dat de zaak in 2019 was verkocht en de nieuwe eigenaar Covid niet had overleefd.

We konden pas om 3 uur bij onze accommodatie terecht en hebben om de tijd te rekken nog een paar strandjes in de buurt bezocht met onder meer in de verte zicht op White Island en wat dichterbij Moutohora Island Sanctuary.

Bij onze accommodatie was het weer een Wow!! moment. Het mooiste uitzicht tot nu toe. We kijken vanaf onze Studio uit op het Ohiwa Harbour Estuary een prachtig getijde landschap waar veel kustvogels vertoeven.  En hier blijven we 3 nachtjes slapen.😀😀😀

Zaterdag de 14e vandaag stond Napier verkennen op het programma. Maar eerst nog een wandeling bij Ahuriri Estuari. Een wandeling langs een vogelreservaat waar wij eigenlijk wat meer van verwacht hadden. Weinig vogels gezien ook, maar de beentjes strekken na een paar dagen intensief autorijden mag ook wel.

Begin van de middag naar het centrum van Napier gelopen. In Napier dat in 1928 grotendeels verwoest was door een aardbeving, zijn daarna heel veel Art Deco gebouwen neergezet. Geveltjes kijken dus, ook even enkele winkeltjes bezocht en als lunch een lekker broodje gegeten.

In de namiddag naar het Nationale Aquarium van Nieuw Zeeland geweest en hebben daar het voeren van de Little blue pinguïns bijgewoond. Eerlijk gezegd was voor de rest het aquarium op zich geen topper en viel een beetje tegen. 

De dag afgesloten met een heerlijk etentje bij het Indonesisch restaurantje waar we gisteren ook gegeten hadden.

Morgen weer een lange rit naar Gisborne.

Drie nachten en twee volle dagen in Waiotahe, zo aan het bijna einde van de vakantie voor mij een zeer welkome rust, even pas op de plaats. Heerlijk, lekker rustig hier, prachtig uitzicht, en zeker sochtends vroeg als de zon nog niet hoog aan de hemel staat, de glinstering van het water, het wad schittert, je hoort de vogels en de rust.

Vandaag voor het eerst buiten ontbeten, de locatie was er perfect voor,  en we bedacht hoe we de dag in gaan vullen, niet te veel we hebben morgen ook nog en willen niet al te ver rijden vandaag.

We beginnen met een wandeling naar het strand, langs het wad lopend met een pracht van een uitzicht, veel vogels gezien en heerlijk op het strand vertoeft. De zon schijnt, een perfect dag. Wat eten we vandaag is ook nog een dingetje, want in Opotiki een plaatstje hier 6 km vandaan vinden wij niet echt een restaurant waar we willen eten, en Whakatane is te ver weg, 37 km voor een maaltijd, dat doe je niet. Dus verzonnen we het volgende. Eerst naar de supermarkt voor het avondeten, kunnen hier koken, hamburger word het met tomaat en ui, voor de lunch twee broodjes gescoord die opgewarmd werden, die volgens Jaap de lekkerste was tot nu toe. Ik had een andere dus word morgen weer lunchen bij de supermarkt in de auto 🤣. Daarna koffie/thee bij het koffie karretje van gisteren Kafe Friends.

en dan door naar Hukutaia Domain. Een klein pareltje wat ik totaal niet verwachte. Een aangename wandeling van 45 minuten. Zeer grote oude bomen daar. 

Ja en dan is het zomaar ineens twee uur, en gaan we terug voor een relaxte middag. Nu maar eens verzinnen wat we morgen gaan doen. 

Ps toen we terug waren lag er een komkommer en lente uit uit eigen tuin op ons te wachten, een goede aanvulling voor de avondmaaltijd. 

Het beloofde weer een mooie dag te worden vandaag. Voor ons reden om het strand te bezoeken en daar te gaan wandelen. Na ons ontbijt buiten op het terras.

Eerst naar Ohope beach en daarna eventjes verderop naar Ohope Harbour.

Een wandeling langs de waterkant  naar Ohope Spit een landtong waar ook een vogelreservaat is

. Dat is aan de overkant van het getijdegebied waar wij op uitkijken. Nu kijken we dus andersom met in de verte onze accommodatie aan de overkant van het water.

Hemelsbreed maar een kilometer of 3 maar om er te komen 30 kilometer rijden.

Maar het was weer de moeite waard. Heerlijke wandeling en door het heldere weer net even wat beter zicht op de vulkanische rookpluim van White Island.

Ook even de lunch gedaan met deze keer Nacho’s met een heerlijke chili con carne kaasdip. En natuurlijk een heerlijk TipTop Hokey Pokey + Goody Goody Gumdrops ijsje als toetje, ook al is het met 27 graden wel een uitdaging het op te eten voor het gesmolten is.

Terug naar onze accommodatie en later vandaag nog een wandeling door het natuurgebied iets verderop.