Drie nachten en twee volle dagen in Waiotahe, zo aan het bijna einde van de vakantie voor mij een zeer welkome rust, even pas op de plaats. Heerlijk, lekker rustig hier, prachtig uitzicht, en zeker sochtends vroeg als de zon nog niet hoog aan de hemel staat, de glinstering van het water, het wad schittert, je hoort de vogels en de rust.

Vandaag voor het eerst buiten ontbeten, de locatie was er perfect voor,  en we bedacht hoe we de dag in gaan vullen, niet te veel we hebben morgen ook nog en willen niet al te ver rijden vandaag.

We beginnen met een wandeling naar het strand, langs het wad lopend met een pracht van een uitzicht, veel vogels gezien en heerlijk op het strand vertoeft. De zon schijnt, een perfect dag. Wat eten we vandaag is ook nog een dingetje, want in Opotiki een plaatstje hier 6 km vandaan vinden wij niet echt een restaurant waar we willen eten, en Whakatane is te ver weg, 37 km voor een maaltijd, dat doe je niet. Dus verzonnen we het volgende. Eerst naar de supermarkt voor het avondeten, kunnen hier koken, hamburger word het met tomaat en ui, voor de lunch twee broodjes gescoord die opgewarmd werden, die volgens Jaap de lekkerste was tot nu toe. Ik had een andere dus word morgen weer lunchen bij de supermarkt in de auto 🤣. Daarna koffie/thee bij het koffie karretje van gisteren Kafe Friends.

en dan door naar Hukutaia Domain. Een klein pareltje wat ik totaal niet verwachte. Een aangename wandeling van 45 minuten. Zeer grote oude bomen daar. 

Ja en dan is het zomaar ineens twee uur, en gaan we terug voor een relaxte middag. Nu maar eens verzinnen wat we morgen gaan doen. 

Ps toen we terug waren lag er een komkommer en lente uit uit eigen tuin op ons te wachten, een goede aanvulling voor de avondmaaltijd. 

Het weer van vandaag, in ieder geval warm, broeierig en zweet breekt je uit als je maar in de auto durft te stappen, het is dus warm met warempel later in de ochtend zon. De accommodatie is ruim zonder meer, de WiFi is prima, maar de rest is iets minder. Ontbijten dit keer buiten de deur. Op de locatie die als eerste op het lijstje staat, Whangarei Quarry Gardens, heeft een cafe waar we een hapje gaan eten, een klein hapje dan want we willen een uitgebreide lunch zodat we aan het einde van de dag niet meer weg moeten bij ons verblijf.

Het park, geweldig. Een trip zeker waard. Een park heel goed onderhouden met een ruime sortering van planten en bomen in het bijzonder de Camallia, wel 200 soorten, alleen jammer dat ze al uit gebloeid waren. Maar doet niets af van wat we gezien hebben.

Dan Kiwi North: Whangarei Museum, Kiwi House & Heritage Park, een combi van kiwi house, museum en een openlucht museum met historische gebouwen. Kiwihouse, fantastisch. Hebben een kiwi gezien op een afstand van pakweg 15 cm, prachtig.  Helaas geen foto, was niet toegestaan.

Maar het skelet van een kiwi ziet er zo uit. Oh ja en zo: de echte Kiwi die daar rondloopt. Deze wordt over een paar maanden terug in de natuur uitgezet.

Museum, zoals alle musea alleen deze specifiek over de historie van Whangarei. En buiten,oude gebouwen van Whangarei en omgeving.

en een park voor de jongere bezoekers onder ons. Waarbij je rond gereden kon worden met een treintje. Hobbyisten hebben daar een heus spoornetwerk aangelegen. 

Op naar het centrum, voor de lunch en nog een bezoekje aan een museum over klokken. Het Clapham Clock Museum.

Weer een rustig dagje wat we droog hebben kunnen door brengen. Ze voorspellen weer veel regen vanaf 14.00 uur. Maar nu om 18.00 schijnt nog steeds het zonnetje.

We wachten in spanning wat het weer voor morgen gaat doen, als we dichter naar Auckland toe gaan.

Tik, tik, tik. Het aftellen naar de terugreis gaat steeds sneller. En het weer om ons heen wordt steeds slechter. We hebben er goed aan gedaan iets minder noordelijk te blijven. Verder zuidwaarts in en rondom Auckland is het een grote bak ellende wat weer betreft. Vliegveld gesloten en noodtoestand afgekondigd. We hebben nog maar een paar dagen voor we bij Auckland moeten zijn en we hopen dat het niet erger wordt dan het al is.

Maar vandaag schijnt het zonnetje en is het een beetje benauwd. Van Paihia naar Whangarei gaat de rit. Niet zo ver qua kilometers en een paar stops onderweg.

De eerste de Yvonne Steward Memorial Walkway rondom Lake Waro een wandeling langs limestone rocks. In eerste instantie op verkeerde parkeerplek gestopt. Om op  juiste parkeerplaats te komen 100 meter verderop, even keren en draaien, door een plasje dat net iets te diep was en toen zaten we vast. 

Gelukkig was een behulpzaam gezin ter plekke en met een kabel bij de stort vandaan gehaald kon onze auto weer losgetrokken worden. Die was alleen iets van kleur veranderd met nu heel veel bruine spetters.

Daarna toch de wandeling gedaan, was weer een leuke. Volgende stop die we wilden doen was bij Whananaki, De langste voetgangersbrug van het zuidelijk halfrond. Helaas niet gevonden maar wie weet wordt het iets voor ons volgend reisje deze kant op.

Door naar Whangarei dan maar en de lucht werd ook wat grauwer. Eventjes rondgewandeld en bij Pak’n Save (de goedkoopste supermarkt) nog wat boodschappen gedaan.

Nu weer in ons ruim verblijf voor de komende 2 dagen. Marijke heeft ook alvast wat inpakwerk gedaan zodat dat niet op het laatst hoeft te gebeuren. 

Morgen staat wat in de omgeving van Whangarei op het programma, deels binnen, deels buiten afhankelijk van het wat het weer ons morgen gaat brengen.

Ja wat heb ik te melden vandaag, niet veel eigenlijk. Het is nat, met kleine droge periodes. Vannacht heeft het hier gespookt, heel veel regen, de oordopjes waren nodig. En nu? Het hoost. Hier nu 17.00 uur. Word het nog wat droger dan kunnen we gaan chinezen. Anders word het hier het tentje op de hoek voor hamburgers. Alweer? 🙄

Maar het goede nieuws van vandaag is dat we niet van kamer hoefden te veranderen, dus minder kamperen dit keer. Kamer is prima, bed en stoel oke. Nog wel een stukje kunnen wandelen en Jaap heeft weer geshopt 😂. 

Ja en de dag is alweer bijna voorbij. We kijken naar buiten en we zien ? 

In Kaitaia de nacht door gebracht, de zelfde als in 2017 alleen wat minder kwaliteit. Mag de pret niet drukken, met wat improvisatie voelde ik de spiraal matras niet meer, je kaapt gewoon het beddegoed en deken van het andere bed, die nog slechter was. Kamperen komt er deze vakantie wel bij kijken.

Maar ff terug naar de ochtend, gisteren avond al het weerbericht bekeken ons gevoel van zon begon terstond te verdwijnen, Maar goed ze hebben het wel meer fout dus we wachten wel af. Onze hoop werd deze morgen mineur. De dag word terstond anders in gedeeld en waarom, dit is de reden. De enigste gebied in NZ met een oranje weer waarschuwing daar zitten wij 😭

Cape Reinga. Het bovenste puntje van het oranje gebied stond op het lijstje, deze hebben we geschrapt want onze herinnering is van een vuurtoren in de volle zon en word dus er nu een met regen en daarvoor met heel slecht weer op komst 125km heen en terugrijden doen we maar niet. Overnachten daarna in Taipa.. doen we het wel of doen we het niet. Er word 100/130 mm regen verwacht met vrijdagochtend 10 tot 20 mm per uur. En dat in heuvels/bergen word niet leuk rijden. Men waarschuwt ook voor dat rivieren snel zullen stijgen, er kans is op overstromingen, en aardverschuivingen 😰 Wachten in Taipa is geen optie, indien de SH10 dat de enige weg in zuidelijke richting is wordt afgesloten zitten we vast en we moeten nu echt richting Auckland vanwege ons al snel naderende reis naar huis. We besluiten dus om Taipa over te slaan en door te rijden naar de volgende stek Paihia, dat een stukje zuidelijker ligt.. We gaan de regen morgen daar uitzitten.

Is weer balen,  maar ja een vakantie loopt zoals die loopt. Onderweg wel een paar dingen om te doen, twee watervallen om te bekijken en een verrassing 😂 in Mangonui waar we even van de route waren af geweken om een paar leuke plaatjes te schieten, gestopt, bij de haven.

Terwijl we aan het kijken waren zag  ik een man het na bij gelegen restaurant uit komen met grote lappen vis afval. Meeuwen voeren? Zijn die stukken niet te groot? Bij het kijken zie ik het water kolken. Hij voerde de daar zwemmende Haaien 😂 hij kwam nog meer brengen, fotos gelukkig gelukt. Geen walvissen en dolfijnen maar haaien zijn ook leuk.

Rainbow Falls in Kerikeri, mooie waterval en de zon hielp ons nog even, inderdaad een Rainbow.

We hebben er nog een, Haruru Falls, blijkt dat we deze al gezien hadden dus een flashback. In gedachte hoorde ik Hello!!! En zag ik weer drie leuke meiden staan.

Nu op de accommodatie, aardige kamer die we morgen moeten ruilen naar een andere kamer die al geboekt was. Kamperen is het af en toe🤣

Weer een dagje dichter bij het eind van de vakantie. Tjee van de 74 dagen nog maar een paar over. Ook inmiddels de 10.000 kilometer grens gepasseerd .

Vandaag opgestaan met een heel blauw luchtje net even wat beter dan gisteren. Van onze stek in Opononi eerst nog even teruggereden naar Te Arai Uru om een paar extra mooie foto’s te schieten. En nog eventjes te genieten van het uitzicht voor we weer verder gaan in noordelijke richting. Kataia is onze volgende bestemming.

De kortste weg daarheen is maar 86 kilometer met onderweg een veerboot. Deze route hebben we de vorige keer genomen dus nu een andere route bedacht wat langer maar tijd genoeg.  Via de SH1 (State Highway 1) en door de Mangamuka Gorge was de bedoeling.

Eerst nog een lunchstop in Kaikohe en daarna door richting SH1 en Mangamuka om even te stoppen bij het Mangamuka Scenic Reserve. Een bijzonder mooi plekje waar ik 2011 ook was gestopt. Maar of dat ging lukken was nog de vraag. In augustus vorig jaar zijn er op deze route een aantal grote aardverschuivingen geweest en de weg in de richting waar we op wilden is afgesloten voor al het verkeer.

Eigenwijs als we zijn toch doorgereden bij het eerste bordje Road Closed 10km.

Het reserve was niet zo veel verder dacht ik. Ook bij het bordje Road Closed 5 km gewoon doorgereden.  Nog geen Scenic Reserve dus nog doorrijden en idem bij de borden van 2km en 1km. Wel wat kriebels toen ook het bord Road Closed 450 meter verscheen.

Maar enkele meters voor de afsluiting was de parkeerplek die ik in gedachten had.

Nu is een keer mazzel met de wegafsluitingen. Even gestopt en rondgelopen, het was nog steeds een mooi plekje maar was wel iets minder dan ik in mijn herinnering had bewaard. Toen weer 10 kilometer terug gereden om verder over de omleidingsroute naar onze eindbestemming van de dag te gaan.

Om met het goede nieuws maar te beginnen, het regent, nee het hoost. Waarom goed nieuws zullen jullie wel afvragen. Maar dat komt nog wel. Vandaag een vakantiedag zoals we vooraf hadden gehoopt dat onze hele vakantie zou zijn.

Between Scenic Views and Kauri Trees was letterlijk het hoofdthema van vandaag.

Van Te Koperu naar Ons volgend verblijf  in Oponini was maar 100 kilometer rijden. We waren extra vroeg vertrokken.

Eerst naar de Kai Iwi lakes een drietal meertjes niet zo spectaculair als de meren op het Zuideiland maar toch de moeite waard om er een klein stukje voor om te rijden. 

De volgende stop was het Trounson Kauri Park. De rondwandeling door het prachtige Kauri bos overtrof onze verwachtingen. En het mooie was ook dat we daar weer alleen konden wandelen genietend van de bosrijke omgeving om ons heen.

Ook de volgende stop en die erna stond ook in het teken van de Kauri bomen eerst naar de Te Matua Ngahere (Father of the Forest), de oudste Kauri boom en daarna naar de Tane Mahuta (Lord of the Forest) de grootste Kauri boom van het Waipoua Forest waar we vandaag doorheen reden.

Allemaal heel mooi, maar het mooiste van vandaag is toch wel het scenic uitzicht bij Arai te Uru Nature Reserve.

Hier uitgebreid genoten van het uitzicht op de prachtige zandduinen aan de overkant van het water. Een van de mooiste uitzichten die je op het Noordereiland kan hebben.

We zijn hier ook in 2017 geweest, maar toen hadden we wat lege camera-batterij issues. Nu is dat niet zo.

En een vakantiedag is niet compleet als je onderweg wat dierlijk schoon tegenkomt.

Vandaag kalkoenen langs de weg, een roofvogel die een doodgereden possum wilde oppeuzelen en daar waren ze eindelijk:de overstekende koeien. Tot nu toe alleen de bordjes langs de weg gezien maar life in beeld is toch wat anders.

Vermoeiend was deze fijne dag wel maar we zijn nu bij ons accommodatie om even bij te tanken voor de dag van morgen.

Oh ja de regen, dat begon pas toen we net alle spulletjes uit de auto gehaald hadden en de kofferbak dicht hadden gedaan. Dat is pas goed nieuws toch of niet? 🙂

Nu een rit die ik liever gezegd over zou willen slaan, maar helaas gaat dat het niet worden. Van Pukekohe naar Te Kopuru moeten we door Auckland heen en dan wel over de motorway, bij ons een snelweg. Is niet zo erg, maar het is er altijd zo ontzettend druk. En het rijdt links 🤨

Maar eerst nog wat leuks gevonden. Ayrlies Garden and Wetlands in Whitford. Nu ben ik gek op tuinen en vooral als deze mooi zijnen om ideeën op te doen voor die van ons. En heb er al een paar, mooi en leuk  om dit te doen. Maar wij naar Whitford, tomtom zegt rechts af slaan om daarna gelijk op de motorway uit te komen. Ja leuk gezegd maar hoe kunnen we op de weg een baan over steken als het zo ontzettend druk is, geen doen, dus word het links. En warempel we krijgen een iets andere route waar we een heel stuk over landweggetjes rijden. I loved it en Jaap ook.

  Maar helaas de motorway trekt. Niet nog zo heel ver dit keer en dan mogen weeraf, op naar Whitford. 

Genoten hebben we daar, wat een juweel met midden in een prive zwembad. Zou er zo in willen springen. Het is weer heerlijk weer. Blauwe lucht met mooie witte wolken. Zo zien we het graag. 

Genoten hebben we daar, wat een juweel met midden in een prive zwembad. Zou er zo in willen springen. Het is weer heerlijk weer. Blauwe lucht met mooie witte wolken. Zo zien we het graag. 

we hebben het best naar het zin en met een gekke gedachte wordt er geopperd de vakantie te verlengen, maar er komt veel bij kijken en….. voor twee weken 🙄 ….. (mogen maar drie maanden in NZ blijven) nee we maken wel weer een lijstje. 

Maar het is tijd, nog 1,5 uur te gaan, pffffff. Soms zijn de ritten te lang en zeker op de weg die we vandaag hadden.  Dan afslaan naar links richting Dargaville. Net zo saai. Het is plat 🫣 de kilometers kruipen. Boodschappen moeten nog gedaan worden, we kunnen niet koken en geen restaurant in de buurt te bekennen. Het wordt kant en klare warme kip. Het is weer wat anders 😂 Maar dan ……… Te Kopuru. De verassing van de dag… en verblijf met een zwembad, niet zo groot, maar een verademing met weer een  warme dag zoals vandaag. ❤️ dit wil ik ook in de achtertuin.

Vandaag weer een stuk verder in noordelijke richting van Rotorua naar Pukekohe East. Weer een lange rit van bijna 300 kilometer.

Soms zit het mee en soms zit het tegen een terugkerend thema tijdens onze reis.

Vandaag viel het kwartje opnieuw de goede kant op. Eerder hadden wij een stop overgeslagen, nee niet vanwege het weer maar vanwege tijdgebrek. Nu wil het geval dat we daar weer vlakbij zijn en we nu wel voldoende tijd hebben om er te stoppen.

En het was weer een pareltje The sculpture Park at Waitakaruru Arboretum. Een heel mooi park waar natuur en beeldende kunst met elkaar is verweven in een oude steengroeve. Hier konden wij nog meer van genieten dan we eerder tijdens onze reis hadden gekund vanwege tijdgebrek en we inmiddels wat conditie hebben opgebouwd voor de vele trappetjes die er in het park zijn.

Marijke ook nog eens extra blij vanwege de vele Fantail vogeltjes die er rondvliegen maar helaas zijn die moeilijk fotografisch vast te leggen.

Onderweg wat verderop nog ergens geluncht en via een scenic route door naar de volgende stop een snackbar in Pokeno voor een befaamd 12 scoops IJsje. Echter ik zat nog vol dus bleef het maar bij 3 scoops. Was eigenlijk ook daarvoor nog veel  te warm, ijsjes eten is dan een haast onmogelijke opgave om dat te doen voor het gesmolten is.

Nu ondertussen weer aanbeland bij onze accommodatie ten zuiden van Auckland waar een geit heerlijk van het zonnetje ligt te genieten en van mijn joehoe geroep niets aantrekt 🙂 

Vandaag is het zo’n dag dat vanaf het begin volmaakt is. Gisterenavond hebben we goed ons reisboek geraadpleegd wat we vandaag zouden gaan doen en in wat voor volgorde. Niet in zijn geheel onbelangrijk. Het weer is mede een bepalende factor en het weerbericht is voor vandaag uitmuntend. Zon wolken en 26 graden. Dus er wacht ons een prachtige dag.

Waimangu Volcanic Valley staat als eerste op het lijstje, dit te meer omdat vanaf 9.30 de boot is uitverkocht. Dus vroeg begin vandaag. Start van de dag 6.30 uur om na ontbijt etc en een rit van 30 min daar als eerste te zijn om 8.30 uur, dat houd in als eerste bij de kassa om toch te proberen om met de boot met te kunnen, en dat is gelukt. Uitleg hoe het werkt. Lopend naar het meer langs de vulkanische spots, en de extra aangegeven wandeltocht kunnen we niet doen, daar is te weinig tijd voor, de boot vertrekt om 10.25 en het is zeker 1.45 uur lopen. Terug met de bus naar de ingang. Word dus stevig de pas erin. Een wandeltocht van 4.5 km. 

Maar wat een wandeling, en wat een uitzichten, maar vooral we liepen als eerste, met heel soms wat mensen om ons heen, die we al snel weer achter ons lieten. 

Laatste stuk de snelheid verhoogt, anders redden we het niet en dat was maar goed ook. Niet omdat de boot op tijd vertrok maar te meer omdat een bus vol toeristen aankwam voor dezelfde boottocht. Wij waren als eerste aan boord en hebben heerlijk, omringd door anderen, op het beste plekje op het achterdek gezeten. Een relaxte tochtje over Lake Rotomohana na een stevige wonderschone wandeling.

Terug met de bus, best wel nodig. Intussen was het echt warm geworden en de klim naar boven zou stevig geweest zijn. Onderweg werden er nog anderen opgepikt, die de wandeling voor gezien hielden.

Volgende stop Hamurana Springs, die we gisteren niet konden doen, was nu maar 13 km van onze accommodatie af. Maar vanaf de plek waar we waren drie kwartier. Onderweg gestopt bij de supermarkt voor ons avondeten, Frankfurter worstjes van het merk Verkerk 🤣, ze zijn hier van alle markten thuis, te samen met het broodje, heerlijk eten. En makkelijk 😂 en bij de accommodatie in de koelkast gezet, en dooorrrrr….

Was weer heerlijk, koel tussen de bomen, zicht op prachtig mooi water, Redwoods, zo hoog als je kan kijken, maar nu met toegang om terug te lopen aan de andere kant van de rivier. Was even mooi als we ons konden herinneren. 

Er na gestopt voor een ijsje, was intussen 28 graden, best een beetje warm, ijsklontje doet wonderen, maar helpt maar even. En Jaap 🫣 zag hanen lopen, en die moesten op de foto. Op weg naar de auto zag hij nummer twee. En roept Joehoe.. Haan …. En warempel het dier blijft nog staan ook 😂😂

Wie weet vanavond nog even op pad, maar eens kijken of er nog energie bij ons te vinden is.